Asset 14

Bloed en havermout

Bloed en havermout

‘Lisa.’

‘Lisa, kijk naar me, Lisa.’

De arm kwam tot stilstand in haar nek. Anne greep de pols van haar zus. Een kromme, jonge vrouw hing met haar rug tegen de leuning van de keukenstoel, haar hoofd naar voren en haar armen omhoog.

Lies, wil je eten? Eten. Lisa.’ Langzaam bewoog ze haar handen naar de tafel, haar schouders ontspanden. Anne schepte snel wat van de havermout uit de kom. ‘Lisa, mond open – Lisa.’

‘Heel goed.’

Lisa at alleen dingen die niet eetbaar waren. Claire zette haar planten met potgrond boven op kasten of hing ze aan het plafond. Anne droeg geen knopen maar ritsen. En Peter had het klepje van de afstandsbediening dichtgelijmd na een nacht in het ziekenhuis omdat Lisa een van de batterijen had doorgeslikt.

Peter had het klepje van de afstandsbediening dichtgelijmd na een nacht in het ziekenhuis omdat Lisa een van de batterijen had doorgeslikt.

Anne keek van de kom op het tafellaken naar de klok boven het keukenkastje. Twintig lepels havermout in vijftien minuten, dat moest te doen zijn. Lisa keek weg, naar ergens tussen de muur en het aanrecht. Haar ogen leken rustig, glazig bijna. ‘Lies, even een hap nemen nu.’ Lisa bromde, haar stem sloeg over. In de haast had Anne de toonwisseling niet gehoord, en drukte de punt van de lepel tegen de mond van haar zus.

Lisa maaide met haar elleboog en krijste in een korte, luide uithaal. ‘Lies. Verdomme.’ Anne duwde Lisa terug in de stoel. ‘Lisa – Lisa, Lies. Even, hoor je me? Even, ja? Nu. Kom op.’ Woorden verdronken in keelgeluid. Lisa liet haar vuisten neerkomen op het tafelblad, de kom maakte een sprongetje en verloor zijn evenwicht.

‘Lisa – ’

Ze beet in haar eigen arm, haar gegil gedempt door huid en vlees. Anne trok aan haar trui. Een voet met orthopedische schoen raakte haar scheenbeen. Handen waren overal. Met haar knokkels stompte Lisa tegen haar oren en de schouders van Anne. Geen grens tussen zelf en ander. Onder een regen van ledematen hield Anne zich vast aan de rand van de tafel en krabbelde overeind.

Ze pakte de armen en begon te trekken. Naar de grond, daar was het veilig. Hijgende, sussende woorden dropen met haar speeksel uit haar mond. In een waas van vallende stoelen en vloertegels draaide ze Lisa op haar buik en drukte zich met haar volle gewicht op de schokkende romp. Haar handen kalmeerden de klauwende vingers.

Ze beet in haar eigen arm, haar gegil gedempt door huid en vlees.

Het gegil werd langzaam zachter. Toen het helemaal stil was liet ze los. Lisa bleef liggen, Anne stond op en voelde de armen en benen van haar zus om te controleren of ze niets had gebroken. ‘Lisa,’ fluisterde ze zo zacht en zo kalm als ze kon. ‘Kom.’

Pas nadat Lisa gefixeerd in haar stoel zat en Lala van de Teletubbies met haar bal door de woonkamer paradeerde voelde Anne de natte plek in haar shirt, bij haar schouder. Gedachteloos stak ze haar hand in haar kraag en tastte ernaar. Haar vingertoppen plakten door het wondvocht aan haar opengescheurde vel.

Vloekend beklom ze de trap naar de badkamer. Met haar goede arm trok ze haar shirt voorzichtig over haar hoofd. Ze draaide zich om en keek in de spiegel. Een slordige ovaalvorm van bloed en havermout had zich ingegraven in de huid vlak boven haar schouderblad.

Ze stroopte haar spijkerbroek met sokken en al van haar benen en draaide aan de kraan van de douche. Met haar vingers voelde ze de temperatuur, klemde haar kaken op elkaar en liet het water over haar schouder stromen, weg van haar lichaam.

==

Het was mistig buiten. De auto kwam tot stilstand op de oprit. Met een dubbele klik opende Claire het portier en plantte haar laars in het grind. In haar donkergroene bodywarmer marcheerde ze naar de achterdeur.

Haastig trippelde Anne naar haar kamer en griste een vers T-shirt uit haar kledingkast. De havermout lag nog op de keukentafel. Lisa wiegde heen en weer in haar stoel, met haar knieën tegen haar borst en haar handen in haar mond. De spreektoeter verdween in het grasveld, het zonnekinderhoofd zakte lachend achter heuvels aan de horizon. Beneden hoorde ze gevloek. ‘An?’ riep Claire. ‘Heeft ze gegeten?’

Het was alsof er nooit iets was gebeurd.

Toen ze de trap af kwam had Claire de keukentafel schoongeveegd. Orde. Het was alsof er nooit iets was gebeurd. Ze probeerde haar schouder zo min mogelijk te bewegen bij het inpakken van haar tas. In de auto rook het naar wasmiddel en hondenvacht. Lisa maakte piepgeluidjes vanaf de achterbank. Marja, de vrouw van de manege, stond wijdbeens te wachten op het pad. Ze waren te laat. Claire bood haar excuses aan, Anne zei sorry en liep naar de stal.

Mistflarden kropen als lange slakken over het gras en het zand. Lisa mocht op Louisiana. Roerloos stond het paard naast het hek. Jeukende dierenhalzen hadden diepe dalen uitgesleten in de bovenste plank. Lisa staarde langs de flank van het paard. Haar gezicht was scherp en helder als een pentekening. Anne merkte steeds vaker dat jongens en mannen naar haar keken, voordat ze zagen dat er iets was en ze zich wegdraaiden.

Marja kwam aanlopen met het trapje. Claire controleerde nog een laatste keer of het zadel wel goed vastzat. Louisiana stapte voorzichtig door het zand. De vingers van Lisa grepen in de manen, haar benen deinden mee op de golvende spieren onder de kastanjebruine vacht.

Anne merkte steeds vaker dat jongens en mannen naar haar keken, voordat ze zagen dat er iets was en ze zich wegdraaiden.

Zelf reed Anne het liefst op Oregon, een zwarte Friese hengst met bont om zijn hoeven. Samen sprongen ze over hekken en balken, onder geschal van luidsprekers en soms voor publiek. Op haar kamer lagen drie medailles in de la van haar bureau en onder haar bed een toernooibeker met de linten nog aan de oren.

Nu keek ze toe. Haar vingers staken uit de mouwen van haar paardenjas. Het kenmerkende zachte, gierende keelgeluid van haar zus klonk over het pad. Licht en snerpend, dat was goed, dan was ze meestal blij. Anne zwaaide en stak haar duim omhoog.

In de stal had ze net het vuile stro van de nacht bij elkaar geveegd en in een emmer geschept. Haar schouder was weer opengegaan. Achter de trailer had ze een pakje Kleenex uit haar zak gevist en het steriele papier van haar bloed laten drinken.

De mist zwol aan. Het hek aan de andere kant was nauwelijks meer zichtbaar. Lisa verdween, alsof ze wegreed over een oneindige, doodse zandvlakte. Alleen de stem van Claire bleef over. ‘Goed zo, Lisa, kanjer. Echt goed.’ Lisa gierde. Niets wat ze deed maakte dat iemand meer of minder van haar hield.

Mail

Jan Wester studeerde Filosofie aan de UvA en Beeld & Taal aan de Gerrit Rietveld Academie. Op dit moment werkt hij bij het Slow Writing Lab aan zijn debuutroman Koeman. Daarnaast is hij actief als beeldhouwer. Op zijn website staat een selectie van zijn werk: www.janwester.com.

Maartje Soeters is een maatschappelijk betrokken illustrator en kunstdocent afgestudeerd aan het AKV|St.Joost. Binnen haar werk zijn spotaniteit en persoonlijkheid belangrijke factoren.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos 2

De bomen in Roemenië zijn ook vaderloos

'ik miste collectieve haast / treinen waar de airco nooit gewerkt heeft / de eenheid die in eenzaamheid zit'. In gedichten die geuren naar 'oostblokstank' onderzoekt Francesca Birlogeanu vervreemding en verdwenen vaders. Lees meer

Dit is ook mijn vakantie

Dit is ook mijn vakantie

"Dit ben ik, met mijn nieuwe wandelschoenen, helemaal uitgerust en braaf nog." Hij hoogtevrees. Zij onverschrokken. In dit korte verhaal van Werner de Valk pakt een hike door de bergen wel heel anders uit dan verwacht. Na afloop zijn daar gelukkig altijd nog de foto's. Lees meer

De draad

De draad

Sumai Yahya schreef een kort, poëtisch verhaal over menselijke vleermuizen slingerend aan een draad. Een korte versie verscheen in het papieren magazine, maar lees hier de volledige versie, vol symboliek, donkere massa's, naalden, konijnen met rode ogen en aangeslepen ruggengraten. Lees meer

Iets wat van zijn vader is geweest

Iets wat van zijn vader is geweest

Het is zwarte zaterdag en de tankstations zijn druk. Sigarettenrook en uitlaatgassen blijven "in de windstilte boven het asfalt verstikkend en bewegingsloos hangen." Tristan is, in dit korte verhaal, op weg naar het huis van wijlen zijn vader, een man op wie hij nooit heeft kunnen rekenen. Kan hij het opbrengen om door te rijden? Lees meer

Gedichten Alara Adilow (titel volgt) 2

Straatliedjes

Wat is een huis? 'Iets dat de wraak van de nacht buiten houdt. / Iets waar je naar terugkeert na een lange reis.' In deze nieuwe gedichten van Alara Adilow worden vaders ontvlucht, tijdelijke verblijfplaatsen gevonden en nieuwe relaties op zee aangegaan. Lees meer

Koeman

Koeman

Een kort verhaal van Jan Wester over een veeboer die op papier alles bezit, maar zich niet thuisvoelt in zijn eigen kudde en op zoek is naar een eenheid. Koeman was niet van land, niet van gras. Door de zolen van zijn laarzen was hij afgescheiden van zijn aarde. Hij had ze weleens uitgeschopt, op... Lees meer

 1

"En opeens denk je aan hun lichamen" vertaalde gedichten in samenwerking met Poetry International

Hoe kun je poëzie ook anders ervaren dan via een bundel of op een podium? Achttien studenten
illustratie van de Rotterdamse Willem de Kooning Academie lieten zich inspireren door het werk van
de achttien dichters van het 52 ste  Poetry International Festival dat vandaag van start gaat. De studenten komen
net als de dichters uit de hele wereld. Uit Vietnam, Oekraïne, Moldavië of Mexico, Polen, de
Verenigde Staten of hier uit Nederland. Lees meer

Meer dan een werkwoord

Meer dan een werkwoord

De stem in Nora’s hoofd laat zich niet zomaar het zwijgen opleggen. “Ik vraag me af of het haar bedoeling was dat ik nu zo weinig lichaamsvet over heb dat zelfs een kussen de pijn van het zitten niet verzacht.” Als verdoving en controle ten koste gaan van haar relaties en gezondheid, stelt Nora zich die ene belangrijke vraag: is dit het waard? Lees meer

Dit is geen ode 2

Dit is geen ode

'In dit land word je aan stukken gescheurd. / Ik verzamel jouw gescheurde stukken vlees. / Ik bak je op 200 graden. / Ik deel je uit.' In harde dichtregels verkent Shabnam Baqhiri hoe het is om je echt aan te passen en waarom dit soms noodzakelijk en juist goed is. Lees meer

Train je ego (maar zorg dat het tegen een stootje kan) 1

Train je ego (maar zorg dat het tegen een stootje kan)

Luuk Schokker leerde dat een groot ego bij het schrijven geen overbodige luxe is. Je onzekerheid omarmen maar tegelijkertijd een ego kweken. Hoe doe je dat? Luuk legt het uit. Lees meer

A Sacred Slut_Daan Timmer_Lena Plantinga

A Sacred Slut

Je bent vrouw, het is zomer en je wil wat. Klaarkomen, bijvoorbeeld. In dit broeierige nieuwe kortverhaal van Lena Plantinga speelt een jonge vrouw met zichzelf en het lot. Een verhaal over zoeken naar je seksuele zelf, en haar aantreffen onder het juk van je seksuele verleden. Lees meer

Een lichaam dat liefde opwekt

Een lichaam dat liefde opwekt

Een fragment uit Emy Koopmans 'Tekenen van het universum' over een lichaam dat gelooft dat het moet krimpen om het waard te zijn te worden liefgehad. Lees meer

Mijn Arabisch is verstomd

Mijn Arabisch is verstomd

"Mijn Arabisch is schichtig / ze vermomt zich stilletjes als Hebreeuws." Pelumi Adejumo en Esha Guy Hadjadj vertaalden een gedicht van de Israëlische dichter Almog Behar. Over twee moedertalen, waarvan de één de ander overstemt. Lees meer

Ratrace

Ratrace

Een kort anti-kapitalitsch verhaal van Emma Stomp over De Prestatiemaatschappij, havermelk latte's en mannen met bivakmutsen. Lees meer

Zwarte luiken

Zwarte luiken

Hoe schrijf je over iets ontastbaars zoals rouw? Geïnspireerd door de schilderijen van Francis Bacon verkent Thijs Joores in deze gedichtenreeks de impact van verlies. Lees meer

Gezocht z.s.m. 1

Gezocht z.s.m.

Liefde is te vervangen, althans dat houden datingapps ons voor. Maar wat als je iemand bent verloren van wie je er maar één had, zoals je moeder? Babet te Winkel bijt het spits af van een nieuwe reeks waarvoor Stichting Literaire Activiteiten Amsterdam de samenwerking aangaat met verschillende literaire platforms. Lees meer

Kopje suiker

Kopje suiker

Souvenirsmokken, feestmokken, mokken met rare handvaten, mokken met popcultuurfiguren en mokken van de IKEA. In dit korte verhaal over verbinding en contact geven mokken een intiem kijkje in het leven van de buurt. Lees meer

Nieuwe coronificatie

Nieuwe coronificatie

Marthe van Bronkhorst opent het nieuwe jaar op poëtische wijze. Lees meer

Stop met schrijven!

Stop met schrijven!

Jens Meijen vergelijkt het schrijfproces met auto-onderhoud en weet hoe je als schrijver goed zorgt voor je mentale gezondheid. Wat heeft schrijven te maken met het worden van een popster en waarom moet je volgens Jens eerst stoppen met schrijven? Lees meer

Ballen en Engelen

Ballen en Engelen

Na een klassiek ongemakkelijke kerstborrel op kantoor gaat Sascha mee naar huis met Ariane van hr. Maar dan neemt de avond een griezelige onverwachte wending... Een kerstverhaal van Loren Snel. Lees meer

Het is eindelijk zover: 12,5 jaar Hard//hoofd in Het HEM!

Op zaterdag 1 oktober viert Hard//hoofd haar 12,5-jarige jubileum in kunsthal Het HEM, een oude munitiefabriek die is omgetoverd tot culturele vrijplaats. In 2020 moesten we ons 10-jarige jubileum om bekende redenen helaas annuleren, nu vieren we alsnog het verleden, het heden en de toekomst van Hard//hoofd!

Bestel je ticket!