Anna spit dagelijks kranten door, op zoek naar die kleine schreeuwen om aandacht: de contactadvertenties. Elke maand kiest ze een mooie uit en schrijft aan de hand daarvan een kort verhaal.
speel af tijdens lezen
Ze waren iemand kwijtgeraakt. De tweede. Hij was angstig van de groep weggerend. Ze begonnen met vijf en nu waren er nog drie over. Ze konden elkaar niet verstaan en het licht van zijn zaklamp, de laatste zaklamp, scheen steeds zwakker. Iemand met #6039216 op zijn borst gebaarde dat ze naar links moesten gaan. Een ander wees onophoudelijk met beide armen in de richting waarin nummer 6013049 zojuist was verdwenen.
Eerst was zijn grootste angst dat ze hen door lieten dolen tot er één iemand over was, een winnaar. Hij was bang dat hij die winnaar niet zou zijn. Dat hij geen leuke vrouwen zou ontmoeten. Inmiddels, misschien met het langzaam verdwijnen van het licht uit zijn zaklamp, was zijn grootste angst dat ze hier niet meer uit zouden komen.
“DOOR!” als een slag op zijn slaap klonk het bevel dicht bij zijn oor.
In zijn orthopedische helm was een koptelefoon bevestigd. Tussen de aanwijzingen van de witte jassen speelde een nummer nogal luid op repeat, alsof ze steeds opnieuw in de wacht werden gezet, aan hun lot over werden gelaten. Hij had proberen te tellen hoe vaak hij het hoorde, raakte steeds de tel kwijt. Hij kende het nummer niet, iemand zong: I believe I can Fly, I believe I can touch the sky... De helm hoorde bij het onderzoek, hadden ze hem uitgelegd.
Ze hadden geduld met hem gehad, koffie voor hem ingeschonken.
Hij zag hoe zijn lotgenoten eveneens ineen waren gekrompen door de schelle stem. Nummer 6093790 was gestopt met wijzen richting de duisternis. Nummer 6039216 drong nogmaals aan op links. Welk nummer hij op zijn borst droeg wist hij niet. Sometimes silence can seem so loud. De helmen verhinderden hen naar beneden te kijken. Mede daardoor, en door vermoeidheid, was hij al een aantal keer gestruikeld. But first I know it starts inside of me.
Het leek een geruststellende gedachte dat zij hem konden zien. De dames met de witte jassen die hem hadden gevraagd al zijn kleren in een locker te stoppen en een verklaring te ondertekenen, hielden hen in de gaten. Dat ze niet als beschermengelen op afstand afwachtten tot ze in moesten grijpen, was duidelijk geworden toen ze de eerste man waren kwijtgeraakt.
De enige man die hij zonder helm had gezien was een blonde man die zijn rechtermondhoek een stukje te ver optrok als hij lachte. De man dronk cappuccino en wilde de zegelring aan zijn linkerhand niet afdoen tijdens het onderzoek, daarover hadden de witte jassen nog overlegd, het was oké.
Terwijl ze door een witte jas werden begeleid naar het begin van het onderzoek, had de man met de zegelring voortdurend zijn hoofd geschud. Nadat de deur was dichtgegaan, klonk uit zijn helm geschreeuw. Een noodkreet die aanhield. De wachtmuziek was nog niet gestart. Nummer 6013049 had op de deur gebonsd, er zat geen knop of klink aan de binnenkant. Hij kon in het schijnsel van zijn zaklamp zien hoe de buikspieren van nummer 6038934 zich spanden voor zijn geschreeuw. Toen de deur niet werd geopend, het eerste bevel was gegeven “GA!” en de muziek was gestart, gingen ze. Hoofdschuddend liep nummer 6038934 mee, de duisternis in. I used to think that I could not go on. Hun zaklampen hadden ze gericht op de zwarte vloer die koud was aan hun voeten.
Hij had zich heldhaftig gevoeld. Als een speleoloog. Het leken, aan hun lichamen te zien, sterke mannen, die waren uitgekozen. Dit was niet een of ander simpel onderzoek, naar welke nieuwe ijssmaak mensen lekker vinden of waarom mensen altijd op het perron meelopen in de richting van een trein die bijna stilstaat. Hij maakte onderdeel uit van iets belangrijks, iets groots. De witte jassen hadden een zenuwachtige indruk gemaakt. Ze hadden charmant gegiecheld, terwijl hij zich uitkleedde. Eerst was hij bang dat hij een erectie zou krijgen in hun gezelschap, maar toen ze hem de helm toonden, was alle seksuele spanning meteen uit de lucht.
I see me running through that open door. Ze doolden nog niet lang door het duister, toen nummer 6038934 zijn zaklamp op de andere mannen had gericht. Eerst was het kruis van nummer 6013049 in een felle lichtbundel gehuld, die zijn blonde schaamhaar deed glinsteren in de duisternis. Daarna tastte nummer 6038934 hoofdschuddend het lichaam van nummer 6039216 af, om te eindigen met de zaklamp precies tegen het venster in zijn helm. If I can see it, then I can do it. Nummer 6013049 bevrijdde hem van het verblindende licht door zijn helm tegen de schouder van nummer 6038934 te beuken. Die probeerde zich te verdedigen door met zijn linkervuist met al zijn kracht uit te halen naar het hoofd van zijn aanvaller, waarmee hij zijn eigen hand tegen de plastic helm zo bezeerde dat hij op de grond viel, en ineenkromp. If I just believe it.
Als een rups die met een stokje is beroerd, zo kronkelde nummer 6038934 over de vloer. See I was on the verge of breaking down.
Hij had geschreeuwd in zijn helm. Hij wilde om hulp roepen. Hij kon het niet aanzien. I think about it every night and day. Hij had gezien hoe de blonde man met de tic en de zegelring zich had misdragen, maar dit verdiende hij niet.
Bij zijn val had nummer 6038934 zijn zaklamp laten vallen. De andere drie mannen liepen door met vier zaklampen. Hij hielp 6038934 overeind en rende achter de anderen aan. “DOOR!” had het geklonken, net als nu.
Het maakte niet welke richting. Het was aan iedere zijde, onder, boven, links en rechts pikdonker. There’s nothing to it.
Toch strompelden de drie blote mannen naar links.
Het was de derde keer dat hij in Groningen was. Hij had met zijn moeder een keer een pornografische fototentoonstelling het Groninger Museum bezocht. En vorig jaar had hij een internet date ontmoet op de Grote Markt, die hem meteen na het afscheid had gesmst: “was leuk maar geen helaas geen vonk!” Het had zijn erectie niet verslapt. Hij trok zich af in de wc van de trein terug naar huis.
But now I know the meaning of true love
De leuke vrouwen die op hem wachten, ergens bij de uitgang van dit onderzoek, zo stelde hij zich voor, die begon hij steeds heviger te haten. Zouden zij weten door welke duisternis zij doolden? Hij stelde zich voor dat deze “leuke vrouwen” samen met de witte jassen op een infrarood camera naar hen staan te kijken. Hij voelt zich kwetsbaar en naakt. Hij had condooms meegenomen in zijn jaszak, maar die zat nu in de locker. If I just believe it, there’s nothing to it.
Ze lieten hem voorop lopen, met de zaklamp. Hij scheen naar de vloer, zodat ze niet ergens tegen op zouden botsen of over struikelen. Ineens voelde hij hoe iemand achter hem zijn rechterhand vastpakte. De hand werd in een sterke greep omhoog gebracht, tot zich duidelijk de contouren van een witte deur konden zien. And life was nothing but an awful song. Hij liet zich voorover vallen om te gaan rennen, maar de hand griste de zaklamp en sloeg hem ermee op zijn achterhoofd, waar de helm hem niet beschermde. Het duizelde hem terwijl hij achterover viel.
Alles draaide, hij voelde hoe de grond bewoog onder het gewicht van de andere twee rennende mannen. Hij voelde een bons, nummer 6093790 was ook tegen de grond geknald. Hij sloot zijn ogen. There are miracles in life I must achieve. Hoe voelde hoe hij zijn bewustzijn verloor.
Hij hoefde geen enkele leuke vrouw meer te ontmoeten.
Hij geloofde dat hij kon vliegen.
