Asset 14

Smakeloosheid en een rood broekpak

Alles vijf sterren: IJzersterke duimen en Russische romantiek 1

Het aanbod is overweldigend, maar wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie iedere week antwoord op één simpele vraag: 'wat maakt je blij?'.

Hoofdredacteur Simone Peek draait deze week alleen Adia Victoria

Als mijn vader, een bluesman, zegt dat een band goed klinkt en in de buurt speelt, dan ga ik. Dan koop ik het kaartje en daarna ga ik luisteren. Het komt ook niet vaak voor, in 2011 was het Pokey LaFarge, nu Adia Victoria.

De clip van haar Dead Eyes begint als een grimmige versie van de doop-scène in het moeras in O Brother, Where art thou. Geen wildenthousiaste duik onder het engelachtige 'let's go down to the river and pray', maar tegenstribbelend in een witte japon die uit een psychiatrische inrichting lijkt te komen. Daarna de tekst: 'You say you're looking for something make you feel anew? You don't believe in god, hey, whiskey will do.'

De gitaren vangen wind en Adia ontsnapt uit het bos in een auto met onzichtbare bestuurder. Daarna duikt ze op in een duister  kerkzaaltje in een rood broekpak, met een gitaar. Ze gaat over naar de dark side, daar begint haar debuutalbum.

Op 16 maart is het optreden in Paradiso, tot dan hoef ik even niets anders meer te horen.

Eindredacteur Tim Fraanje dompelde zich onder in Ierse clubs

Ik was afgelopen weekend voor het eerst in Dublin en ik dook het nachtleven in, de ideale manier om een nieuwe stad te leren kennen. Van dat nachtleven verwachtte ik erg weinig. Mijn vooroordelen bleken allemaal waar. Toen ik op de eerste avond eindelijk een bar had gevonden zonder jengelende violen, lauw bier en voetbalwedstrijden op tv, ging die om twee uur alweer dicht. Maar die paar uur dat ik er was, was het extreem leuk. En dat komt doordat Dublinse dj's een geweldige manier hebben gevonden om je biologische klok stil te zetten op sluitingstijd, dat magische moment waarop alle smaak, status en intellect overbodig zijn en je blij bent dat je omgeven bent door andere blije mensen die er nog maar wat van proberen te maken.

Ze draaien de hele avond oprotmuziek.

The summer of '69 van Bryan Adams. Ik dans met mijn laatste krachten, bestel nog maar een biertje, nu het nog kan. De lichten zullen zo wel aangaan. Maar niets van dat alles. De dj knalt er keihard Proud Mary van Tina Turner overheen. Ja joh, waarom ook niet? Ik kijk op mijn horloge. Het is pas één uur. Hoe gaat hij dat uur nog vol maken? Alle rek is eruit. Wat volgt is een tour de force waarbij zelfs Bohemian Rhapsody niet geschuwd wordt. En het werkt: iedereen danst alsof zijn leven ervan afhangt. Nergens weten ze smakeloosheid zo effectief in te zetten als in Dublin.

Eindredacteur Paula vergaapt zich aan de videos van Ok Go

Ik was nostalgisch jaren ‘00 videoclips aan het kijken op YouTube en werd door OK GO herinnerd aan het feit dat videoclips maken ook een hele kunst kan zijn. Je kent ze waarschijnlijk wel van het nummer Here It Goes Again. Niet dat dat nummer nou zo briljant of vernieuwend is, het zingt wel lekker mee. Maar het gaat vooral om de hilarische clip, waar ik als tiener regelmatig dubbel om lag.

Vier mannen op zes loopbanden, zegt dat je iets? Al gauw bleek dat dit niet de enige videoclip van ze waarin gebruik maken van vorm en beweging. De groep gebruikt in hun videoclips telkens weer een strakke choreografie en lijkt hun eigen grenzen telkens weer te verleggen, om de kijker met open kaak en gesperde ogen te laten toekijken naar hoe ze dit nu weer voor elkaar hebben gekregen.

Beeld: album cover Beyond the Bloodhounds van Adia Victoria

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer