Wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie iedere week antwoord op één simpele vraag: 'wat maakt je blij?'.
Tobago: Schatzoeken voor je rust
✩✩✩✩✩
Jozien Wijkhuijs
'Gisteren, na een biertje of drie, riep ik enthousiast naar mijn huisgenoot: ‘als jij nou hier nog een stukje aan de schatkaart legt, lever ik zo een amulet in en dan rijd ik in drie etappes naar de schat toe.’ We hadden al heel lang geen bordspel meer gedaan en besloten een nieuw spel te proberen, Tobago, waarbij je samen moet werken om schatten op te graven op een eiland. Eerst was ik boos omdat de spelregels niet in het Nederlands in de doos zaten (zaten ze wel), toen dat ze niet klopten (deden ze wel), en toen dat ik ze niet snapte (deed ik uiteindelijk wel). Het moment dat het klikt in je hoofd en je een spelletje helemaal doorhebt en zelfs kunt bediscussiëren met je medespelers is belonend en rustgevend. Het voelde zomaar alsof ik iets bereikt had gisteravond.'
Naamspiegelen: Dierlijk aftasten
✩✩✩✩✩
Tommy de Bruijn
'Ik vroeg nog maar eens naar de naam. Er volgde een herfstbui aan klinkers en zachte klanken die ik pas na drie keer horen (een beetje) kon reproduceren. En toen ik alsnog een ‘sj’ gebruikte in plaats van een ‘ch’, werd ik daar met een vriendelijke glimlach op gewezen. Weer aapte ik na, nu met bovenlip iets verder opgetrokken, en mijn ‘ch’ kwam er wonder boven wonder nagenoeg perfect uit. Het was de eerste keer dat ik de naam van mijn gesprekspartner goed zei.
Er is iets bijna dierlijks aan: je zit tegenover elkaar en doet verwoed je best om iemands klanken na te bootsen. Bij het handenschudden maak ik me teveel zorgen om hoe ik zelf overkom. De naam die iemand vluchtig grijnst, die vergeet ik dan direct weer. Misschien komt die situatie je wel bekend voor. Ik ga in ieder geval vaker proberen om na te vragen, en na te apen.'
Liana Finck: De chaos ordenen
✩✩✩✩✩
Sarah van Binsbergen
'Er zijn weinig dingen die me meer existentieel genot bezorgen dan het terugbrengen van de chaos van de wereld tot een rijtje punten op een vel papier. Iemand die dat ongetwijfeld begrijpt is de New Yorkse cartoonist Liana Finck, die onder andere tekent voor online tijdschrift The Awl. Haar beste cartoons zijn eigenlijk geen tekeningen maar, je raadt het al: lijstjes. Lijstjes waarin ze haar eigen tekortkomingen puntsgewijs opsomt, lijstjes waarin ze haar fobieën classificeert en rangschikt, en een lijstje met geruststellende dingen gevolgd door zeven paginavullende lijstjes met dingen om van in paniek te raken. Haar mooiste kwam ik deze week tegen: ‘The week in fine lines’, een lijstje dat in een paar simpele woorden samenvat hoeveel balanceerwerk er komt kijken bij omgaan met andere mensen en met jezelf.'
Beeld: Jim Surkamp via Flickr
