Nummer 23637002 is 52 jaar, heeft een snor en wil een bericht plaatsen bij ‘Man zoekt man’. Marijke kijkt kort naar de vakantiefoto op haar bureau, op het strand steekt haar man zijn duim op.
Dan dicteert nummer 23637002: “komma doet alles te goed op deze wereld komma”.
“Pardon?” vraagt Marijke.
“Moet ik het opnieuw zeggen?” Nummer 23637002 is geen geduldige man.
Nooit eerder heeft een klant haar in de war gebracht. Iedereen kan bij Marijke terecht. Mensen met de meest bizarre oproepen helpt zij aan voordelige afkortingen. Maar dit is anders.
“Ja, u moet het opnieuw zeggen.”
Hij zegt het nog eens, dit keer alsof achter ieder woord een uitroepteken staat: “Komma! Doet! Alles! Te! Goed! Op! Deze! Wereld! Komma!”
“Alles?”
“Ja, alles te goed op deze wereld en dan zoekt, maar dan zet kaa tee teddybear, op z’n Engels dus, hoor je? Met ee aa...”
Ze hoort het, haar geoefende vingers tikken verder op het dwingende tempo van de stem “voor veel seks en pret in bed punt. Nou, dat is het. Heb je dat? Heb je alles?”
“Alles?”
“Lees dan voor wat je hebt!” Hij heeft weinig tijd en dat begrijpt ze. Hij belt tijdens zijn lunchpauze, stiekem vanaf zijn werk. Dit is het moment dat haastig de spannendste advertenties worden doorgegeven. Zojuist heeft ze iemand ervoor behoed in zijn advertentie ms met sm te verwarren.
Ze leest de advertentie voor. Nummer 23637002 stemt in. Zijn adres noteert ze op een notitieblok dat naast het toetsenbord ligt: Gravenstraat 34. Als hij heeft opgehangen doet ze haar headset af en staat op. Even later bekijkt ze de bubbels in haar mok, het lijkt alsof er zeepsop drijft op haar automatenkoffie. Ze meldt zich ziek.
De Gravenstraat is in het centrum. Het is moeilijk door de binnenstad te fietsen met die bakfiets. De bak wordt door voorbijgangers als afvalbak gebruikt. Zij fietst soms dagen rond met lege blikjes en snoepverpakkingen, te braaf om het op straat te gooien.
Haar vermoeden klopt.
Nummer 23637002 heeft twee kinderen, een zoontje en een dochter. Hun namen staan in sierlijke krulletters op het bordje aan de deur. Zijn vrouw heet Anneke. Marijke houdt zich met één hand vast aan de deurpost van Gravenstraat 34. Duizelig denkt ze aan het strand, aan koffie met zeepsop, aan haar eigen teddybeer van heel vroeger. Ze denkt aan veel seks en dan geeft ze over, tegen de deur, over het bordje. Met haar mouw veegt ze haar mond af. Iemand schreeuwt uit een raam “Vieze junk!” Maar Marijke lacht. De man die alles te goed doet op deze wereld zal vanavond als hij thuiskomt haar kots op moeten ruimen.
