Sinds ik op mezelf woon heb ik er grote moeite mee gehad om mezelf in leven te houden. Hoe andere mensen het klaarspelen om na een hele dag werken de perfecte risotto op tafel te krijgen heb ik altijd een raadsel gevonden. Ik vond het al een hele opgave om mezelf naar het fornuis toe te slepen. Mijn enige specialiteit was dan ook Thaise linzensoep: een gerecht dat ik van mijn vrienden niet meer klaar mocht maken omdat het meer uit linzen leek te bestaan dan uit soep. Voedzame maaltijden kreeg ik binnen bij vrienden die wel graag in de keuken stonden en bij papa en mama. En anders was er altijd wel een falafeltent in de buurt.
Maar deze zomer veranderde alles. Omdat ik iemand ben die in alle aanbiedingen (en in de liedjes van Taylor Swift) trapt zat ik opeens met een Netflix-account opgescheept. Na alle seizoenen van Gossip Girl te hebben gekeken en verliefd te zijn geworden op Chuck besloot ik het over een andere boeg te gooien. Mijn oog viel al snel op Chef’s Table: een prijswinnende documentaireserie over de beste chefkoks ter wereld. Terwijl er een stortvloed aan fotogenieke beelden over je heen komt en een strijkorkest steeds verder aanzwelt trekt in drie kwartier het levensverhaal van een chefkok aan je voorbij.
Ik was meteen verkocht.
Nog nooit zag ik zoveel creativiteit, passie en emotie de revue passeren. Zo was er een chefkok die zich niet liet beperken door de afmetingen van borden en hele tafels gebruikte om zijn gerechten op te dienen. Er was een Italiaanse kok die de culinaire wereld op stelten zette door alleen het knapperige gedeelte van de lasagne te serveren. Ook hield hij zich bezig met het ontwerpen van doorzichtige mozzarella. Ik zag recensenten die in tranen uitbarstten na het eten van de perfecte oester. En dan was er nog een non die helemaal geen chefkok was maar zulk magisch voedsel wist op te dienen dat mensen van over de hele wereld bij haar kwamen eten.
Ik besefte me dat ik jarenlang nee had gezegd tegen het leven. Koken en eten waren veel meer dan activiteiten die je moest ondernemen om niet dood te gaan. Het ging hier om een stukje levenskunst. Opeens voelde ik de intense behoefte om een risotto met bospaddenstoelen klaar te maken.
Voor ik het wist vond ik mezelf terug in de keuken waar ik groente aan het snijden was alsof mijn leven er vanaf hing. Ik stelde me voor dat ik Niki Nakayama was, die tegen het advies van haar ouders in een eigen restaurant had geopend. Of misschien was ik wel Nancy Silverton, die het perfecte brooddeeg ontdekt had. Het had niet veel gescheeld of ik had naar mijn personeel geschreeuwd dat er nieuwe bestellingen aankwamen. Gelukkig besefte ik me op tijd dat ik helemaal geen personeel had, maar dat ik me gewoon stond aan te stellen in mijn studentenwoning.
In ieder geval is het nu wel een stuk makkelijker om mezelf in leven te houden.
Afbeelding: Netflix
