Elke middag zitten ze aan de borrel, bij het eten slaan ze nog een fles wijn achterover en vervolgens zijn ze ’s avonds niet meer aanspreekbaar. Zo mopperden enkele veertigers onlangs in de NRC over hun gepensioneerde ouders. ‘Pardon? Niet meer aanspreekbaar?’ reageerde de verslaggeefster ontsteld. Nee, zo klaagt een dochter over haar moeder: ‘Aan de telefoon praat ze gewoon met een dubbele tong! Zo kan ik haar adviezen toch niet meer serieus nemen?’
Ik ging er eens even goed voor zitten. Een tijdje geleden hoorde ik op de radio ook al dat men op de spoedeisende hulp steeds vaker beschonken, en zelfs ’stomdronken’ ouderen binnenkrijgt. Allemaal met botbreuken als gevolg van een dronken val. Geen alcoholistische zwervers dus, maar keurige in het tweed gestoken zestigplussers. Het schijnt zo erg te zijn met het drankmisbruik van de hedendaagse pensionado’s dat het Trimbos-instituut er onderzoek naar doet.
Nu hoorde ik laatst in Paradiso het Zwanenkoor de Parels van de Jordaan zingen, nou, die gaan bijna allemáál over de drank. Zou het nu zoveel erger zijn dan vroeger? Zien wij comazuipende bejaarden in het verzorgingshuis? Ze hebben daar niet eens een balkonnetje om al die kratjes te stapelen.
Natuurlijk dacht ik aan het consumptiegedrag van mijn generatiegenoten, zo door de jaren heen. Heel eerlijk, ging er bij mij een alarmlampje branden?
Ik beken dat ik veel Amsterdamse cafés van binnen ken. Wij van de krant staan er immers om bekend dat we zuipen en roken, en zo was het ook wel, zeker elke vrijdagmiddag, in het Amsterdamse café Leentje. Daar werd de krant doorgenomen, er werden sterke verhalen verteld en drieste plannen gesmeed. Er werd gelachen en gescholden, vriendschappen en liefdes ontstonden en ploften. Verrukkelijke middagen en inderdaad, ze liepen geregeld uit de hand.
Maar ja, toen was ik nog jong, althans, jonger.
Maar nu kunnen we er helemaal niet meer zo goed tegen, al die drank. Dus ik zie ik eigenlijk het omgekeerde gebeuren. Heel wat van mijn generatiegenoten zijn nu met alcohol zo voorzichtig, het is op het saaie af.
Ik denk trouwens bij deze berichten dat er heel iets anders aan de hand is. Kinderen hebben het gewoon niet zo op ouders die te veel drinken. Die ouders gaan op feestjes dan te hard lachen, raar dansen, en onwenselijke verhalen vertellen over jouw kindertijd. Bovengenoemde veertigers blijven het blijkbaar ook als volwassene gênant vinden. Ik zou zeggen: meid, láát ze. Dan bel je je moeder toch gewoon in de middag? Of je lost je eigen problemen op.
Gelukkig zijn er ook volwassen kinderen die minder gêne voelen voor hun ouders. Een vriend van onze dochter vertelde laatst grijnzend hoe op zijn verjaardagsfeest zijn moeder zoek was. Ze vonden haar in een tuinstoel op het balkon. Daar zat ze al een uur of wat, met een grote joint.
Loes de Fauwe is journalist en oud-verslaggever van Het Parool. Ze publiceerde twee boeken, Kasba Holland (met Arthur van Amerongen) en Een moeilijke jeugd. Sinds Loes afscheid nam van de krant verheugt ze zich in haar bestaan als gepensioneerde. Zonder plichten, zonder wekker, maar nog steeds met een nieuwsgierige blik op de wereld.
Lisa-Marie van Barneveld is editorial illustrator. Ze houdt van korte deadlines en moeilijke onderwerpen. Haar geheime superkracht is meer verf op haar handen/kleren/tafel/kat krijgen dan op het papier.
