Asset 14

Even stuffen

Column: Even stuffen

Wij in de westerse wereld zijn een jaar of dertig voor de kat z’n kier aan het joggen geweest. Minstens twee keer per week gingen we naar de sportschool om daar op de band te lopen, te spinnen of de zumbales te volgen omdat dat vasculair gesproken beter was. Nu blijkt uit wetenschappelijk onderzoek, The Lancet schreef erover, dat dagelijks wat vaker de trap nemen en een extra rondje met de hond lopen al voldoende is om niet op je 55ste neer te storten als gevolg van een fatale kwaal.

Zelf heb ik mij op mijn 57ste in een weddenschap laten uitdagen tot deelname aan de tien kilometer lange Vondelparkloop. Die loop ging, dankzij degelijke trainingsbegeleiding, heel goed, maar o boy, daarna. Het gevolg was een onduidelijke blessure met pijnen die nooit meer helemaal zijn verdwenen.

Ik bedoel maar, we lieten ons gek maken.

Wat een opluchting nu: de loopschoenen en trainingsoutfit kunnen op de bovenste plank in de kast, de hartslagmeter ernaast. De mensen die een kick krijgen van afzien in blubber, regen en wind, van rennen door mul zand en fietsen op de oververhitte flanken van Franse gebergten, zullen weer worden wat ze waren. Een beetje excentriek, uitzonderlijk. Zo heb ik een vriendin die nu vijftig jaar aan hardlopen doet en die echt heel chagrijnig wordt als ze niet een paar keer per week haar vijftien kilometer kan lopen. Dat zit er bij haar gewoon ìn.

Ik heb dat niet. Ik hou helemaal niet van afzien. De wetenschap heeft mij nu een stempel van goedkeuring gegeven. De clou van de nieuwe wetenschap is dat niet alleen is gekeken naar welke winst beweging brengt, maar vooral wat stilzitten met het lichaam doet. Je hoeft niet meer enorm sportief te zijn, het gaat er maar om dat je niet te lang op je kont zit.

Volgens mij is het de eerste keer dat voortschrijdende inzichten van bewegingsgeleerden leiden tot minder plichten in plaats van meer. De norm dat je je voor je gezondheid dagelijks minstens een half uur (ooit een heel uur) flink moet inspannen, zal mogelijk worden herzien. Mijd de lift, ga lekker op hoog tempo de bedden verschonen, sleep wat vaker met een kratje bier en het risico op vroegtijdig overlijden daalt gelijk.

Voor de rest moet je gewoon elk half uur even opstaan en door je huis of het kantoor slenteren, volgens de geleerden. Dat las ik in een Volkskrantverhaal over het nieuwe bewegen, waarbij een graphic stond met daarin het energieverbruik van de dagelijkse activiteiten in en om het huis.

Zo heeft de term stuf zijn intrede gedaan. Een stufje was vroeger een gummetje, in de jaren zeventig stond stuff gelijk aan hasj. Nu staat stuf voor ‘stand up for fitness’. De Utrechtse hoogleraar obesitaspreventie Stef Kramer maakt er een werkwoord van: stuffen. Stuffen is om de zoveel minuten wat doen met je lijf. Dondert niet wat.

“Even stuffen hoor,” zeggen wij thuis nu geregeld. Als we thee gaan zetten bij voorbeeld. Ook wil ik wel eens zomaar, tijdens het nieuws, in de lucht gaan fietsen of een beetje springen met wiekende armen. Ik heb ook geprobeerd met de wasmand op mijn hoofd de trappen op en af te lopen - de stufwinst zou fenomenaal zijn, maar daar ging iets fout.

Mail

Loes de Fauwe is journalist en oud-verslaggever van Het Parool. Ze publiceerde twee boeken, Kasba Holland (met Arthur van Amerongen) en Een moeilijke jeugd. Sinds Loes afscheid nam van de krant verheugt ze zich in haar bestaan als gepensioneerde. Zonder plichten, zonder wekker, maar nog steeds met een nieuwsgierige blik op de wereld.

Lisa-Marie van Barneveld is editorial illustrator. Ze houdt van korte deadlines en moeilijke onderwerpen. Haar geheime superkracht is meer verf op haar handen/kleren/tafel/kat krijgen dan op het papier.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Alleen samen krijgen we u eronder

Alleen samen krijgen we u eronder

Mark Rutte is het niet vergeten, vanaf vandaag wordt alles soepel! Geef vooral weer die drie zoenen en alsjeblieft: dicht op de mond graag. Waarom zou je denken aan de uitgeputte zorg en de oplopende IC-cijfers als je ook aan jezelf kan denken? Nou dan. Lees meer

Met (voor het eerst!) een illustratie van Melcher Oosterman. Lees meer

Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer