Net op het moment dat we ons op het balkon in alle rust te goed doen aan zelfgekookte chinkali – Georgische deegzakjes gevuld met vlees en bouillon – wordt er met een luide klap een grote glazen melkfles met gifgroene inhoud op tafel gezet. De harige knuist die de hals van de fles omklemt, is van hosteleigenaar Gela, een padachtige man met borstelige wenkbrauwen gekleed in een vaal hemdje en korte broek. “გსურთ მინის საქართველოს absint?”
We kijken elkaar aan met blikken vol angstige doch geamuseerde anticipatie. Daar is ‘ie dan: de fles zelfgestookte alcohol die je wist dat ging komen, nota bene op dag twee van de vakantie.
Gela neemt plaats op een stoeltje aan de plastic tafel en schenkt zes glaasjes vol met de helgroene vloeistof. Vervolgens heft hij zijn wijsvinger ten teken dat we moeten wachten, verdwijnt naar de keuken en komt terug met een dienblad vol meloen, olijven en witte schapenkaas. Nog steeds blijven de glaasjes onaangeroerd. We wachten namelijk op het belangrijkste ingrediënt van deze zwoele Georgische zomeravond: de Toast Master.
Hij heeft een gezicht als een oude baby, met ronde, vochtige ogen en een pruillippen. Hij is niet dik zoals de meeste Georgische mannen (met een ferm naar voren stekende buik), maar dik in al zijn ledematen, alsof hij iets te strak is opgepompt. Hij zweet voortdurend. Met zijn hand plakt hij zo nu en dan de weinige piekhaartjes die hij heeft over zijn voorhoofd. Zijn standaard uitdrukking is er een van wanhoop, behalve als er een grap wordt gemaakt, dan lacht hij opgelucht mee. Als kers op de taart draagt hij een zwart T-shirt met een kleine afbeelding van een gespierde mannentorso erop, en de woorden “KEEP GOING ON. NO EXCUSES”.
“Breng een toast uit!” beveelt Gela en ons gezelschap kijkt verwachtingsvol naar de Toast Master, die duidelijk in lichte paniek zijn hoofd breekt over een goede toast. Na tientallen seconden spreekt hij in het Georgisch tot Gela, eerst onzeker maar met steeds meer passie, waarna wij een vertaling krijgen en het glas heffen.
De eerste toast gaat over moederliefde (“We toasten op de eerste en laatste liefde van ieder mens, op de warmte en de troost: op onze moeders!”).
De tweede toast gaat over vaderlandsliefde (“Tradities, folklore, eeuwenoude wijsheden, dat is wat ons definieert, dat is wat we moeten eren en voor altijd in ere houden!”)
De derde toast gaat over interculturele ontmoetingen (“Wij zitten hier, we praten, we wisselen onze visies uit, op het reizen, op de ontmoeting!”)
De vierde toast gaat over die godvergeten kut-Russen (“Waarom kunnen wij niet, zoals een vogel, onze vleugels spreiden en de grens overvliegen? En hoe durven de Russen onze trotse natie binnen te vallen en ons volk te verdrijven?”)
De vijfde toast gaat over vrouwen (“Oh de vrouw, haar schoonheid, haar puurheid, haar onschuld, een wezen dat mannen kan doen sidderen, kruipen, vechten of vallen! Oh hoe zij de man vervolmaakt in zijn talenten!”)
De Toast Master en zijn lyrische kwaliteiten maakten onze avond tot een onvergetelijke bijeenkomst. Niet alleen luisterden we ademloos naar zijn poëtische uiteenzettingen over het leven en de liefde, ook raakten we vervolgens in gesprek over deze oerthema’s. We kwamen tot bijzondere ontboezemingen en grote waarheden, die natuurlijk in de bijbehorende waas van alcohol verloren zijn gegaan, maar mooie gesprekken waren het.
Een feestje, verjaardag of gewoon een avond wijn met vrienden? Wijs een Toast Master aan. KEEP GOING ON. NO EXCUSES.
