Foto: Privécollectie Ava Mees List
Tuurlijk, ook ik stel me vaak spreekwoordelijk Oost-Indisch doof op. Blauwe enveloppen, tandartsafspraken, grote bergen was worden met regelmaat genegeerd in huize List. Ik krijg het niet voor elkaar om elke week mijn bed te verschonen, en ik geloof dat al vijftien jaar het plan bestaat om de luxaflex met sop te lijf te gaan. Ooit mocht ik op een deurwaarderskantoor 175 euro lappen. Wat eens een boete van 20 euro was voor rijden zonder licht, was in een jaar tot dit monsterlijke bedrag gegroeid. De reden? Ik had de brieven van justitie even over het hoofd gezien (op de één of andere manier maakt een brief van een deurwaarder meer indruk dan die van oom agent). Maar ik dwaal af. Waar ik de laatste tijd van merk dat ik er mijn kop voor in het zand steek, is het nieuws. Ik kijk geen journaal, ik luister geen radio, ik lees nauwelijks de krant en die afgrijselijke nu.nl probeer ik sowieso te vermijden als de pest. Ik weet niet waar dit precies vandaan komt, maar wat ik je wel kan vertellen is dat dingen mij vrij laat bereiken. Ik zou je bijvoorbeeld niet kunnen zeggen wanneer die aardbeving in Haïti precies is voorgevallen, of wanneer ik er achter ben gekomen.
In San Francisco was het wel anders. Door de bijzonder plaatselijke berichtgeving aldaar kreeg ik een soort onstilbare honger naar internationaal nieuws. Ik kon rustig de hele dag online lezen over de situaties op alle continenten van onze ronde aardbol, als contrareactie op het televisienieuws. Daar werd 24 uur per dag verslag gedaan van de Bay Area, en wat zich daar wel niet voltrok. Soms was het daadwerkelijk nieuwswaardig - denk aan de verkiezingen en protesten rondom Proposition 8, waar de waarden van het (homo)huwelijk aan de kaak werden gesteld – maar meestal ging het de godganse dag over een ontspoorde trein of een Mexicaanse gang of een weggelopen tiener. Nu ben ik niet zozeer een tegenstander van lokaal nieuws; ik vind AT5 een geniaal net, en ook het Parool, met Amsterdams nieuws, lees ik het liefst van alle kranten. Maar de jachtige manier waarop in Amerika items aan de man werden gebracht, met alle sensatie van dien, maakte me constant zenuwachtig. Ik had steeds het idee dat er dingen voor me achter werden gehouden, dat ik expres in het ongewis werd gehouden. Dat de CIA stiekem bezig was met een grootschalige brainwash, om de burgers af te leiden van de echte problemen waar het land zich in verkeerde. Gelukkig ontving onze televisie geen Fox News, want ik denk dat ik dan volledig was doorgedraaid in mijn zucht naar een genuanceerd journaal.
Terug in het land van Philip Freriks en Sasha de Boer ben ik al maanden uit de roulatie. In plaats van het afstruinen van krantenkoppen en actualiteiten ben ik me meer gaan interesseren in verdiepende stukken en algemene culturele fenomenen. Hierdoor worden nieuwszaken zodanig naar de achtergrond geschoven dat het voor gesprekspartners soms even lijkt alsof ik van de maan kom. “Wat? Weet je niet wat er op de klimaattop is gebeurd? Met China?” Weet ik veel, nee. Maar ik ben wel een te gek boek van negenhonderd bladzijden aan het lezen over het onderscheid en verband tussen ratio en gevoel. Nou jij weer, met je klimaattop.
Soms weet ik even niet meer wat nou precies het nut is van ‘op de hoogte zijn’. In onze maatschappij, en mijn directe leefomgeving (wat Wilders en consorten de ‘linkse elite’ zouden noemen) wordt het niet op prijs gesteld als iemand zich bewust afwendt van het nieuws. Integendeel, een geëngageerd mens leest elke dag minstens twee kranten, zet om 8 uur stipt Nederland 1 aan voor het Journaal, en discussieert vervolgens vurig met andere hoogopgeleiden over de schandalen en rampen van het moment. Maar ik, ik besluit vandaag Tupac op te zetten, de stofzuiger in het stopcontact te steken, en me eens goed af te sluiten van de wezenlijkheid.
