In de rubriek Uit de Kast tonen hard//hoofd-lezers hun lievelingskledingstuk en vertellen er iets over. In de zomermaanden delen we deze rubriek met nrc.next, waar ze elke donderdag verschijnt. De laatste aflevering: deze tas gaat mee in haar kist.
Janna, 55, eigenaresse winkel JAN in Amsterdam (foto: Sanne Rispens)
Wat heb je aan en hoe lang heb je het al?
Dit is een jagerstas, van ongeverfd tuigleer. Ik heb hem ongeveer vijfendertig jaar. In de jaren zeventig was dit type tas heel populair in bepaalde kringen - zowel bij hippiefiguren als corpstypes. Ik was zelf meer hippie-achtig, maar op de leeftijd dat ik deze tas kreeg zat ik net in een kakkerige fase. Ik combineerde hem met een collegejas en ribfluwelen Levi’s-broeken. Grappig genoeg zijn het tegenwoordig juist de fashionistas die deze tas oppikken.
Wat heeft het je gekost om dit kledingstuk te bemachtigen?
Ik kreeg de tas voor mijn verjaardag van mijn ouders, volgens mij toen ik twintig werd. Het was enigszins een teleurstelling, omdat ik eigenlijk een echte jagerstas wilde hebben. Die kwamen uit Polen of Duitsland, en hadden een speciaal compartiment voor kogels en van die leren banden waar je een dood konijn aan kon hangen. Ik jaag nooit, althans niet op wild, maar ik wilde héél graag zo’n tas!
Wat heeft dit kledingstuk tot favoriet gemaakt?
Het is een hele pure tas, anders dan alle andere tassen die er op de markt zijn. Toen ik hem kreeg was het leer zachtroze, het verkleurt heel mooi door het dragen.
Na een jaar of vijf was de tas niet meer zo actueel, en belandde hij op de zolder van mijn ouders. Omdat mijn ouders nooit iets weggooiden, of überhaupt opruimden, is hij daar vijfentwintig jaar blijven liggen. Een paar jaar geleden kreeg ik opeens weer heel veel zin in de jagerstas, en toen heb ik hem weer opgezocht.
Ik wilde heel graag een vergelijkbare tas hebben voor mijn winkel. Ik heb het originele model echter nooit meer kunnen vinden, alleen een soort slap aftreksel uit Marokko. Toen ik die in mijn winkel had kwam er een ware run op. Helaas moest ik ermee stoppen omdat de kwaliteit te wensen over liet, maar ik heb nog steeds een wachtlijst voor die tas!
Zou je het kledingstuk uitlenen, en zo ja, aan wie?
Ik zou mijn tas alleen uitlenen aan iemand die hem net zo waardeert als ik. Weggeven zou ik niet kunnen. Ik denk dat deze tas meegaat in mijn kist.
Hoe vaak draag je het?
Niet vaak, er past maar heel weinig in. Ik zet hem thuis vaak op een teakhouten stoeltje van de Deense ontwerper Hans Wegner. De combinatie van stoel en tas maakt me heel gelukkig. Stiekem zoek ik nog steeds naar die échte jagerstas, maar dat voelt een beetje als verraad. Deze tas was mijn jeugdliefde.
