Op drie levels dicht Sanne Lolkema over de prestatiemaatschappij: van micro-, naar macro- en mesoniveau.
corporate anorexia
we hebben systematisch vastgesteld welke kleuren groen het meest
rustgevend zullen zijn dit zijn onze uitkomsten
RAL6005-komkommerschillengroen RAL6017-kleur-van-limoensap RAL6010-het-vruchtvlees-van-een-kiwi
we weten dat groen geen primaire kleur is we weten dat
flexplekken niet zomaar veranderen in veluwebos of jungle
als we er monstera’s in leven blijven houden
RAL6024-sperziebonengroen RAL6019-een-perfecte-avocado RAL6016-de-
strechmarks-van-een-watermeloen
we zijn altijd bereikbaar dat weet ook
Franklin van het LinkedIn-Premium-Team hij zegt we
zien de laatste tijd een toename in vacatures
die goed bij u lijken te passen
hij zegt wilt u meer weten over
deze carrièrekansen
hij zegt het is dynamisch fris urban jong voor salestijgers voor mensen met een
can-do-mentaliteit die
up-to-speed zijn
RAL-6001-boerenkoolstamppot RAL6020-vier-dagen-oude-kattenkots
we zullen nog sparren over
welke muren volledig te
hullen in rust voor het
optimale werkresultaat voor de
optimale productiviteit
de op ti mal e
aanvliegroute
ritmestoornis
ik ben hier voor het eerst de gangen zijn nog nieuw en stil ruiken naar een mix
van chloor antidepressiva net gepelde mandarijnen en
het maakt niet uit hoeveel ecologisch verantwoorde deodorant ik vanochtend onder
mijn armen heb gesmeerd ook ik stink
driemaal rechtsaf eenmaal links daar vind ik de paniekruimte ik kan mijzelf er
dubbelvouwen dat lukt goed ik ben flexibel uitgekauwde kauwgum een mantra iets als
zo veel vuil zo veel dingen te doen nog zo veel boeken zo veel stemmen er is nog zo veel
de paniekruimte heet me welkom hier mag ik naar hartenlust trillen als zacht speelgoed
of elektrische tandenborstel ik mag het zelf weten alles is oké kleeft
op gelamineerd a4 aan de muren
alles is oké zegt de paniekruimte ook ik ben dubbelgevouwen geweest heb getrild
misschien niet als elektrische tandenborstel maar zeker wel als waterbed of
centrifugerende wasmachine ook ik heb broken heart syndrome en ik moet nu even
uitrusten daarom zijn we hier
mijn hand op haar linkerhartwand inderdaad het klopt verzwakt het klopt
traag het moet nu even uitrusten
ik rits mijn ribbenkast voorzichtig open haal er lijsten uit (boodschappen taken alles dat
binnenkort over de datum zal zijn rekeningen etcetera)
tot ze tevoorschijn komt
laat haar zien dit
vlezig roze-roodbedraad orgaan dubbele
grootte beetje verstopt hier en daar wat
uitgerekt
(klopt verzwakt klopt traag)
ik vouw mij dubbel ze zegt ziet er mooi uit hoor
heel eerlijk kan wel een doekje gebruiken maar
*glimlachend* de meeste mensen herstellen
volledig
528 Hz SOLARPLEXUSCHAKRA
en nu
vertragen
een beetje krimpen
klein beginnen
begeef je naar de moederboom
laat zuurstof over je haren stromen
probeer de regen alleen te voelen
niet meer doorslikken
plug verder alles uit kweek
in je de gewassen
veldbloemen
augustuswolken
(oh hallo rups jij
ook hier)
slaap uit
wacht tot de bramen rijp zijn
de atmosfeer is huisgemaakt
smaakt naar perzik en hibiscus
met in elke adem een relatieve
utopie van wildheid
verpakt
Afgelopen zomer kregen tien aanstormende schrijftalenten de kans om deel te nemen aan het eerste Schrijverskamp van literair podium Frontaal. Onder begeleiding van verschillende schrijfcoaches werkten ze aan teksten rondom het thema Groen. De resultaten daarvan vind je deze week op Hard//hoofd. Sara Mertens maakte het beeld bij deze teksten en gaf ze allemaal een plekje in een zachte, groene zoekplaat.
Sanne Lolkema (2002) is student en dichter en houdt van kunst&natuur. Deze combinatie leidt tot denken en schrijven en schrijven en denken. Hiervoor klimt ze graag uit haar echokamer en prikt ze bubbels door om tot nieuwe inzichten te komen. Haar poëzie is dan ook ademloos en onderbewust: rationele ideeën en emotionele intuïtie wisselen elkaar af. Het liefste over tegenstellingen: polarisatie en synthese, de kleine en grote dagelijkse dingen en conflict. Er beweegt altijd wel iets. Haar werk verscheen eerder op Notulen van het Onzichtbare, Op Ruwe Planken en bij Hard//Hoofd. Ze trad eerder op bij Mensen Zeggen Dingen en stond in 2024 in de finale van het NK Poetry Slam.
Sara Mertens (1994) is illustrator en striptekenaar. In de beelden die ze maakt lopen droom en werkelijkheid door elkaar. In een heldere lijn verbeeldt ze de meest onopvallende gebeurtenissen. Centraal in haar werk staat de relatie die we aangaan met elkaar en onze omgeving.
