Asset 14

Een rode Renault

Heeft een schrijver ook weekeinde, of is hij slaaf van zijn pen/laptop? Speciaal voor hard//hoofd duikt Merijn de Boer wekelijks in hoofd, huid en haar van een groot schrijver. De illustraties worden gemaakt door Leila Merkofer.

Ze zat in de woonkamer. Vanaf de bank had ze uitzicht op hun tuin en de straat. De kinderen waren buiten aan het spelen. Op het tafeltje voor haar lag een blanco vel papier, naast een bosje haast vergane tulpen die ze eigenlijk weg zou moeten gooien.

De klok tikte en zij piekerde. Ze had de slotregel van een gedicht in haar hoofd, maar ze wist bij god niet waar dat gedicht over ging, en wat de regels ervoor waren.
Het werd, het was, het is gedaan…” sprak ze hardop.
Haar man kwam de kamer binnen wandelen. De krant hield hij als een groot scherm voor zich uit, terwijl hij al lezende, op zijn pantoffels, naar de stoel tegenover haar schuifelde. Hij zuchtte terwijl hij ging zitten.

Ze keek van hem weg en draaide haar hoofd naar het raam. De kinderen gooiden nu een bal naar elkaar over op straat.
Het was, het werd, het is gedaan zou logischer zijn,” zei Jan opeens.
Hij hield de krant nog altijd voor zich.
“Ja, maar dan werkt het dus niet,” antwoordde ze, verrast door zijn aandacht. Jan was de karikatuur van een afwezige, in zichzelf gekeerde professor. Ze dacht er wel eens over om haar haren op een dag roze te laten verven, om te zien of hij het zou merken.

“Ze hebben op het Spui in Amsterdam een standbeeld onthuld van een straatschoffie,” zei hij van achter de krant. ““Het Lieverdje” heet het. Toch jammer dat we dat soort dingen moeten missen hier in Groningen.”
“We zitten hier voor jou,” antwoordde ze, onaardiger dan ze bedoelde.
Hij leek het niet te horen. “Misschien moeten we toch een auto kopen,” zei hij vrolijk. Hij legde de krant weg en keek haar nu aan. “Dan rijden we zo naar Amsterdam als we willen, en dan hoef jij niet meer met de bus naar Assen.”

Ze dacht aan haar dramatische stuurkunsten maar het idee sprak haar aan. “Ach ja, waarom eigenlijk niet?” zei ze.
“Regel jij het?”
“Op zondag?”
“Volgens mij werken dat soort mensen gewoon door in het weekend, toch?”

Illustratie: Leila Merkofer

Ze keek naar het vel papier maar besloot – zoals ze dagelijks deed – het dichten geen prioriteit te geven. Ze stond op, pakte het telefoonboek en ging achter de tafel met daarop de bakelieten telefoon zitten. “Spreek ik met een garagist?” vroeg ze toen ze iemand aan de lijst kreeg.
“Wie wol dat wait’n?”
“Mevrouw Droogleever Fortuyn- Leenmans,” antwoordde ze kakkineus.
Aan de andere kant van de lijn klonk een boerse klank, die waarschijnlijk zoiets als “zegt u het maar” betekende.
“Zou ik misschien een auto van u mogen kopen?”
“Wat vur ain woag’n mag ’t waisen?”
“Oh, dat hindert niet hoor. Of weet u, doet u maar een Renault.”
“Ain Renault?”
“Ja hoor, meneer, graag één Renault.”
“’k Heb hier ain Renault Dauphine, die u –”
“Een Renault Dauphine…” herhaalde ze zangerig. Omdat de een het op z’n Gronings uitsprak en de ander op z’n Frans, leek het alsof ze het over twee volkomen verschillende auto’s hadden. “Dat lijkt me uitstekend, meneer. Brengt u ’m maar langs. Wij wonen in de Quintuslaan numero 6. U weet dat wel te vinden, neem ik aan?”
“Most die woag’n nait eerst eem bekie’n dan?”
“Dat lijkt me de moeite niet. Als u een rode Renault Dauphine op voorraad heeft, wil ik daar heel graag één exemplaar van. Maar een andere kleur is uiteraard ook goed. Ik wil niet lastig zijn. Goedemiddag, meneer, en alvast hartelijk bedankt.”

Ze hing op en liep weer naar de voorkant van de kamer. De kinderen kwamen door de tuin aanhollen. “Ze komen de auto zo spoedig mogelijk brengen,” zei ze tegen Jan. Maar die was weer verdiept in zijn krant en leek haar niet te horen. Ze keek naar het blanco vel dat op het tafeltje lag.

--
Volgende week is alweer de laatste zondag met Merijn de Boer. Heb je een zondagsschrijver gemist? Hier zijn de vorige afleveringen terug te lezen.

Mail

Leila Merkofer , afkomstig uit Zwitserland is een grafisch vormgeefster en illustratrice werkend en wonend in Amsterdam. Ze vertaalt thema’s zo groot als de Matterhorn naar heldere, scherp omlijnde illustraties. Door het handmatige karakter van haar illustraties creëert ze een gevoel van authenticiteit. Daarnaast houdt Leila van Nederlandse bijdehandheid, oude films, sneeuw en chocola.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Vacature Lid Raad van Toezicht

Vacature Lid Raad van Toezicht

Hard//hoofd wil per 1 juni de driekoppige Raad van Toezicht uitbreiden met twee nieuwe leden waaronder een voorzitter. Mocht je willen reageren dan ontvangen wij graag voor 1 mei een reactie. Lees meer

:Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

Oproep: Wie illustreert de erotische verhalen van het Rode Oor?

De Stoute Stift is de gloednieuwe illustratiewedstrijd van deBuren, Stripgids, Hard//hoofd en Stichting Nieuwe Helden. Meedoen? De deadline is 1 mei 2024 (10:00). Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Fatma Shanan: de lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn 1

Fatma Shanan | De lichtelijke melancholie van het zomerse alleen zijn

Een oase van rust midden in Berlijn. De kleine geschilderde landschappen en zelfportretten in de natuur van Fatma Shanan (1986, Israël) komen goed tot hun recht in de expositieruimte van Dittriech en Schlechtriem. De tentoonstelling ‘The Inn River’ bestaat uit een bescheiden aantal van negen schilderijen. Aucke Paulusma laat zien dat een aandachtige observatie loont, maar dat de schilderijen laten niet per se een vrolijke indruk achterlaten. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Kür op muziek

Kür op muziek

”Onlangs las ik over wezentjes die alleen bestaan in de droom van een slapende vrouw.” Nelson Morus schreef een kort verhaal over geforceerde gezelligheid, chatbotgesprekken over lievelingsgerechten, hectiek en de alledaagse sleur. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Zo het begon 1

Zo het begon

Nele Peeters schreef een ontroerend verhaal, vol treffende zinnen en beelden. Het is dromerig verhaal, over eenzaamheid, hoop, zorgzaamheid en zwaarte. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer