Asset 14

Arcade

Roelof ten Napel is acht weken lang de Zondagsschrijver. In deze periode verkent hij voor Hard//hoofd de betekenis van verlangen, in acht fictieve essays. Vandaag het eerste deel, over in de verte willen zijn.

Je weet van tevoren nooit welke dingen blijven, en welke dingen je kwijt gaat raken. Daar let je misschien ook niet op – anders wordt alles ineens zo vergankelijk. Toch, soms besef je plots dat iets er niet meer is, je haalt het terug, maar te laat, en dan is het al iets anders.

Hoe Ezra en ik bijvoorbeeld in een hotel aan de rand van Praag bij een flipperkast stonden. Er gingen gewoon euro’s in. Het was al donker, de drukke lampen uit de kast schenen op onze gezichten. Ezra’s jukbeen blauw en oranje, zijn handen elk op een knop. De in ruis gedompelde, chaotische geluiden waren het enige dat je in de hele hal horen kon.

Daarvoor zaten we nog buiten. De lantaarns sprongen aan, vliegen en motten verzamelden zich eronder. Ik geloof dat er een kat was. Ezra had het over de Joodse begraafplaats, al die scheve zerken.

Goed – op een gegeven moment kwam de medewerker die tot dan toe bij de balie had gestaan naar ons toe, en zei dat ze de buitendeur op slot ging doen. We vroegen of we in de lobby mochten blijven. Ik weet niet of ik me haar accent nu heviger inbeeld dan het was. Yes, (een rustige glimlach), that’s okay, enjoy yourselves.

Niet dat we de hele tijd aan het flipperen waren. Soms, als een van ons verloor, bleven we even praten zonder dat we meteen wisselden van plek. Anders werd het ook zo duur.

HARD.HOOFD.deel.1-Arcade

Je gaat de meest triviale dingen verlangen – dat licht, die sfeer, hoe tijdloos het leek. Dat we daar konden staan, dat er, in die hele lobby, niemand was. Dat we zonder enige moeite aan het praten waren.

En geen van die dingen was toen belangrijk. We waren ook gewoon aan het praten, en er was simpelweg niemand. We waren gewoon aan het flipperen. Zodra je dat soort dingen terug wilt, omdat ze zo gewoon waren, worden ze bijzonder. Catch-22 – je kan er alleen bij als je er niet naar reikt. Nu zijn we andere mensen geworden, gaat het niet meer, duwt mijn grijpende hand het verder weg.

Ik las een essay van Rebbeca Solnit waarin ze beschreef dat ze van een afstand haar woonplaats zag, San Francisco. Ze maakte een wandeling en zag in dat blauwe schijnsel, dat elke plek in de verte krijgt, de skyline, een mistige stad, en ze dacht bij zichzelf: daar wil ik wonen – terwijl ze er woonde, ze kwam er net vandaan.

Maar de plaats waar je bent is nooit dat – nooit daar. Zodra je er aankomt, ben je er – open deur, weet ik, maar wel raak. Wat je verlangt is nooit hetzelfde als dat waarmee je het verlangen aflost.

Solnit vraagt zich af hoe het zou zijn als we onze verlangens niet zouden behandelen als problemen die om een oplossing vragen. Ze vraagt zich af of we het niet zouden kunnen koesteren als de ervaring die het is – het verlangen zelf.

Misschien is het angst. Angst dat we niet af zijn – dat die ‘ik’ die we belichamen vol zit met gaten.

Misschien is het angst. Angst dat we niet af zijn – dat die ‘ik’ die we belichamen vol zit met gaten. Blijk je helemaal niet zo’n stabiel midden te hebben, te zijn. Zoals de horizon opschuift, ligt wie we zijn telkens weer verder. Wie je bent raak je kwijt, en opeens heet het een ‘jeugd’, hoewel het dat nooit is geweest, en je komt aan op een punt waarop je verleden niet van jou is, waar je iemand anders geworden bent; iemand die desalniettemin geen enkele andere herinnering heeft om op terug te vallen. We liggen open, dat is eng.

We hadden nog iets van vijf euromunten, denk ik, toen de bal in een bovenhoek bleef steken. Eerst keken we of we iemand van het hotel konden vinden, iemand met een sleutel. Die was er niet. En we hadden gewoon kunnen gaan slapen, maar we waren vijftien, die vastzittende bal was een euro waard – en misschien meer, als we genoeg punten haalden.

(Misschien was dat niet de reden. Misschien was het gewoon het principe. Iets dat vastzit moet los. Verlangen is een vergelijking, bereken x, los op.)

We tilden eerst de achterkant van de kast omhoog, zo ver als dat ging, en lieten hem op zijn poten vallen. Dat haalde niks uit. Toen kantelden we hem opzij. Meestal maakt zo’n kast daar een probleem van, dan slaat hij op tilt, blokkeert ‘ie. Nu niet, en na een paar keer schudden kwam de bal weer los, hij glipte over een rand waar hij niet overheen had moeten kunnen en verdween in een gat dat waarschijnlijk zo ontworpen was dat iedereen erop zou mikken, maar je er nooit iets in zou weten te schieten.

Het bakje klaterde van de euro’s. Jackpot. We kregen alles wat we net hadden uitgegeven weer terug, en meer nog.

Ezra moest keihard lachen.

Wat ik nu, hier, terug zou willen, is hoe we er niet over nadachten. Het gevoel dat er niets ontbrak, hoewel dat gevoel er vast nooit is geweest, we gewoon meegingen in wat er gebeurde. We hebben alle euro’s weer aan de flipperkast verspild.


Mail

Roelof ten Napel (1993) is schrijver. Hij publiceerde Constellaties (2014) en Het leven zelf (2017) en was laureaat van het C.C.S. Crone-stipendium. Zijn poëziedebuut, Het woedeboek (2018), is genomineerd voor de Grote Poëzieprijs, de C. Buddingh' en de Poëziedebuutprijs Aan Zee.

Elzeline Kooy is een illustrator/striptekenaar, wonend en werkend in Rotterdam. Haar werk kenmerkt zich door een tikkeltje onhandige lijn en surrealistisch kleurgebruik. Elzeline wordt hierbij geïnspireerd door situaties die zij in haar dagelijks leven observeert.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Een kus van een beer

Een kus van een beer

Nick Sens ontmoet een beer in de dierentuin en raakt gefascineerd door deze dieren. Wie of wat ervaren we als we oog in oog met een beer staan? Aan alle wezens van de metamorfose, hier en daarginds (Nastassja Martin) De bruine beer zet twee zware stappen in mijn richting en ik bevries. Het gegil en... Lees meer

Kijken in de spiegel van de Gendermonologen

Kijken in de spiegel van de Gendermonologen

Wie zie jij als je in de spiegel kijkt? Voldoe je aan het beeld van ‘de gemiddelde mens’, of niet? Tom Kniesmeijer vraagt zich af waarom afwijken van het gemiddelde zoveel weerzin oproept en of hét gemiddelde wel bestaat. ‘Precies op het gemiddelde past niemand’. Ik sluit mijn ogen en ben terug in de Leidsestraat.... Lees meer

Nieuwe Barbaren 1

Nieuwe Barbaren

Met het essay 'Nieuwe barbaren' over de Kafkaëske, sci-fi serie Severance won Jacob Koolstra in 2024 de Drift Essaywedstrijd. Lees meer

Dubbelleven

Dubbelleven

Hoe kenmerkt het interieur van een multicultureel gezin zich? Emerald Liu onderzoekt hoe huiselijke voorwerpen een metaforische brug vormen met haar overzeese familieleden. ‘Het proces van achterlaten maakt alles wat je in je handen hebt extra betekenisvol, overgoten met een glazuur van kostbaarheid.’ Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Witte tranen

Witte tranen

Vaak kan geconfronteerd worden met een racistische misstap veel losmaken in witte vrouwen. Waar komt dat door? Fleur den Boer onderzocht het perfectionisme van witte vrouwen en hoe zogeheten 'witte tranen' racisme in de hand werken. Lees meer

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Stieren en vrouwen hebben iets gemeen

Wat hebben stieren en vrouwen gemeen? In dit essay ziet Barbara Haenen tijdens het bezoeken van een stierengevecht gelijkenissen met haar eigen ervaringen. Lees meer

Bijsturen 1

Bijsturen

In dit essay legt Belle de Rode de vinger op de zere plek. Ze beschrijft hoe zij de rol van bijsturende kapitein op zich moet nemen omwille van haar zieke vader, terwijl ze juist afscheid had willen nemen van de kritische kapitein die in haar huisde. Lees meer

Gelukkig zien jonge mensen het verband tussen toen en nu

Durf te leren van het verleden

Op Dag 150 van de wrede vergeldingsactie van Israël is een eind van de ‘slachting’ van Palestijnen nog niet in zicht. Schrijver Marte Hoogenboom vestigt haar hoop op activisten en journalisten die het verband tussen ‘toen’ en ‘nu’ durven zien. Lees meer

Reden tot paniek

Reden tot paniek

In dit droomachtige en persoonlijke essay blikt Wouter Degreve terug op zijn jeugd, en hij onderzoekt de effecten daarvan op het heden. Want 'de kracht van de plek waar je bent opgegroeid mag je nooit onderschatten.' Lees meer

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Vijftig jaar vrijheid van beweging

Tom Kniesmeijer leerde dansen op de remixes van discopionier Tom Moulton. Nu zijn eerste kennismaking met de muziek van deze sterproducent bijna vijftig jaar geleden is, blikt hij terug en komt hij tot een inzicht over onze tijd. Lees meer

Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Hard//hoofd zoekt vóór 28 juli 2.000 trouwe lezers!

Hard//hoofd verschijnt weer op papier! In ‘Lief kutland’ klinken de begintonen van waaruit vrije utopieën werkelijkheid worden, of waarmee we ongelimiteerd verdriet en woede botvieren op alles wat er misgaat. Fantaseer je met ons mee? Schrijf je vóór 28 juli in voor slechts €2,50 per maand en ontvang ‘Lief kutland’ in september in de brievenbus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer