Asset 14

Arcade

Roelof ten Napel is acht weken lang de Zondagsschrijver. In deze periode verkent hij voor Hard//hoofd de betekenis van verlangen, in acht fictieve essays. Vandaag het eerste deel, over in de verte willen zijn.

Je weet van tevoren nooit welke dingen blijven, en welke dingen je kwijt gaat raken. Daar let je misschien ook niet op – anders wordt alles ineens zo vergankelijk. Toch, soms besef je plots dat iets er niet meer is, je haalt het terug, maar te laat, en dan is het al iets anders.

Hoe Ezra en ik bijvoorbeeld in een hotel aan de rand van Praag bij een flipperkast stonden. Er gingen gewoon euro’s in. Het was al donker, de drukke lampen uit de kast schenen op onze gezichten. Ezra’s jukbeen blauw en oranje, zijn handen elk op een knop. De in ruis gedompelde, chaotische geluiden waren het enige dat je in de hele hal horen kon.

Daarvoor zaten we nog buiten. De lantaarns sprongen aan, vliegen en motten verzamelden zich eronder. Ik geloof dat er een kat was. Ezra had het over de Joodse begraafplaats, al die scheve zerken.

Goed – op een gegeven moment kwam de medewerker die tot dan toe bij de balie had gestaan naar ons toe, en zei dat ze de buitendeur op slot ging doen. We vroegen of we in de lobby mochten blijven. Ik weet niet of ik me haar accent nu heviger inbeeld dan het was. Yes, (een rustige glimlach), that’s okay, enjoy yourselves.

Niet dat we de hele tijd aan het flipperen waren. Soms, als een van ons verloor, bleven we even praten zonder dat we meteen wisselden van plek. Anders werd het ook zo duur.

HARD.HOOFD.deel.1-Arcade

Je gaat de meest triviale dingen verlangen – dat licht, die sfeer, hoe tijdloos het leek. Dat we daar konden staan, dat er, in die hele lobby, niemand was. Dat we zonder enige moeite aan het praten waren.

En geen van die dingen was toen belangrijk. We waren ook gewoon aan het praten, en er was simpelweg niemand. We waren gewoon aan het flipperen. Zodra je dat soort dingen terug wilt, omdat ze zo gewoon waren, worden ze bijzonder. Catch-22 – je kan er alleen bij als je er niet naar reikt. Nu zijn we andere mensen geworden, gaat het niet meer, duwt mijn grijpende hand het verder weg.

Ik las een essay van Rebbeca Solnit waarin ze beschreef dat ze van een afstand haar woonplaats zag, San Francisco. Ze maakte een wandeling en zag in dat blauwe schijnsel, dat elke plek in de verte krijgt, de skyline, een mistige stad, en ze dacht bij zichzelf: daar wil ik wonen – terwijl ze er woonde, ze kwam er net vandaan.

Maar de plaats waar je bent is nooit dat – nooit daar. Zodra je er aankomt, ben je er – open deur, weet ik, maar wel raak. Wat je verlangt is nooit hetzelfde als dat waarmee je het verlangen aflost.

Solnit vraagt zich af hoe het zou zijn als we onze verlangens niet zouden behandelen als problemen die om een oplossing vragen. Ze vraagt zich af of we het niet zouden kunnen koesteren als de ervaring die het is – het verlangen zelf.

Misschien is het angst. Angst dat we niet af zijn – dat die ‘ik’ die we belichamen vol zit met gaten.

Misschien is het angst. Angst dat we niet af zijn – dat die ‘ik’ die we belichamen vol zit met gaten. Blijk je helemaal niet zo’n stabiel midden te hebben, te zijn. Zoals de horizon opschuift, ligt wie we zijn telkens weer verder. Wie je bent raak je kwijt, en opeens heet het een ‘jeugd’, hoewel het dat nooit is geweest, en je komt aan op een punt waarop je verleden niet van jou is, waar je iemand anders geworden bent; iemand die desalniettemin geen enkele andere herinnering heeft om op terug te vallen. We liggen open, dat is eng.

We hadden nog iets van vijf euromunten, denk ik, toen de bal in een bovenhoek bleef steken. Eerst keken we of we iemand van het hotel konden vinden, iemand met een sleutel. Die was er niet. En we hadden gewoon kunnen gaan slapen, maar we waren vijftien, die vastzittende bal was een euro waard – en misschien meer, als we genoeg punten haalden.

(Misschien was dat niet de reden. Misschien was het gewoon het principe. Iets dat vastzit moet los. Verlangen is een vergelijking, bereken x, los op.)

We tilden eerst de achterkant van de kast omhoog, zo ver als dat ging, en lieten hem op zijn poten vallen. Dat haalde niks uit. Toen kantelden we hem opzij. Meestal maakt zo’n kast daar een probleem van, dan slaat hij op tilt, blokkeert ‘ie. Nu niet, en na een paar keer schudden kwam de bal weer los, hij glipte over een rand waar hij niet overheen had moeten kunnen en verdween in een gat dat waarschijnlijk zo ontworpen was dat iedereen erop zou mikken, maar je er nooit iets in zou weten te schieten.

Het bakje klaterde van de euro’s. Jackpot. We kregen alles wat we net hadden uitgegeven weer terug, en meer nog.

Ezra moest keihard lachen.

Wat ik nu, hier, terug zou willen, is hoe we er niet over nadachten. Het gevoel dat er niets ontbrak, hoewel dat gevoel er vast nooit is geweest, we gewoon meegingen in wat er gebeurde. We hebben alle euro’s weer aan de flipperkast verspild.


Mail

Roelof ten Napel (1993) is schrijver. Hij publiceerde Constellaties (2014) en Het leven zelf (2017) en was laureaat van het C.C.S. Crone-stipendium. Zijn poëziedebuut, Het woedeboek (2018), is genomineerd voor de Grote Poëzieprijs, de C. Buddingh' en de Poëziedebuutprijs Aan Zee.

Elzeline Kooy is een illustrator/striptekenaar, wonend en werkend in Rotterdam. Haar werk kenmerkt zich door een tikkeltje onhandige lijn en surrealistisch kleurgebruik. Elzeline wordt hierbij geïnspireerd door situaties die zij in haar dagelijks leven observeert.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Nieuws in beeld: Remkes haalt de rem eraf

Remkes haalt de rem eraf

De nieuwe informateur Johan Remkes heeft duidelijk minder geduld dan zijn voorgangers. En terecht, vindt Rueben Millenaar. Lees meer

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Deksels! Voor wie is huren nog betaalbaar?

Net als in Amsterdam rijzen de huren in Berlijn de pan uit. Regelingen om die stijging tegen te houden - zoals de zogenaamde Mietendeckel ('huurdeksel') - worden teruggedraaid, met grote protesten als resultaat. Nina Läuger sloot zich bij een van de protesten aan. Lees meer

Pijn en glorie

Pijn en glorie

Jonathan van der Horst onderzoekt mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 3, over Pedro Almodóvars film Dolor y Gloria. Lees meer

Nieuws in beeld: Alleen samen houden we de crisis gaande?

Alleen samen houden we de crisis gaande?

Vaker dan elk ander Europees volk geven Nederlanders hun medemens ervan de schuld dat de coronacrisis nog steeds voortduurt. Lees meer

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Baldwin en het vuur dat de illusie verbrandt

Naast de indrukwekkende documentaire 'I Am Not Your Negro' zijn ook de boeken en essays van James Baldwin de moeite waard, meent Roel Meijvis. Baldwin leert ons wat het betekent om mens te zijn, juist door geen antwoord te geven op die vraag. Lees meer

Nieuws in beeld: 16

Als de kwakzalver per ongeluk gelijk heeft

Het vinden van nieuwe toepassingen voor bestaande medicijnen is een serieus nieuw onderzoeksveld geworden. Lees meer

Geen dubbele bodems bij Hans Klok

Geen dubbele bodems bij Hans Klok

Kwam Hans Klok een mooie show geven, of kregen we hem echt te kennen? Lees meer

Zomergast Alfred Birney gooide zijn steen in het water

Zomergast Alfred Birney gooide zijn steen in het water

Birney troostte iedereen, behalve zichzelf, zag Iris van der Werff. Want verdriet heb je om de anderen en zelfmedelijden is taboe. Lees meer

Nieuws in beeld: Vluchten kan niet meer

In de race tegen klimaatverandering rennen wij de verkeerde kant op

Er is geen ontkennen meer aan: de aarde is al in rap tempo aan het opwarmen en ook de schuldvraag is lang en breed beantwoord. Deden (westerse) mensen tot nu toe hun best voor klimaatverandering weg te rennen, nu is het toch echt tijd om te erkennen dat wij haar veroorzaken. Lees meer

- Sevdaliza in Zomergasten Titel en URL nog aanpassen -

Sevdaliza trok 'show, don’t tell' door tot in het extreme

De vierde Zomergast van 2021 liet het ene prachtige fragment na het andere zien ter ondersteuning van haar boodschap van vrijheid, menselijkheid en ruimte op plekken waar dat niet vanzelfsprekend is. Concrete handvatten bood ze, net als in haar kunst, nauwelijks, zag Ruby Sanders. Of dat erg is? Lees meer

Nieuws in beeld: U had een schip besteld?

Nog altijd zorgen om bezorgschip

Ruim vier maanden langer duurde zijn reis, maar vorige week kwam-ie eindelijk aan in de haven van Rotterdam: het 'blokkeerschip' Ever Given, dat dagenlang vastzat in het Suezkanaal en daar een groot deel van de wereldhandel frustreerde. Maar wie denkt dat aan de beproevingen van het schip daarmee een eind is gekomen, heeft het mis. Lees meer

Automatische concepten 71

Gilgamesj gaat naar huis

Illustrator Sebastian Eisenberg was onder de indruk van de repatriëring van maar liefst 17.000 gestolen Irakese artefacten, die terug naar huis worden gestuurd. Lees meer

Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Zomergast Robert Vermeiren bleef aan de oppervlakte

Hoogleraar kinder- en jeugdpsychiatrie Robert Vermeiren – de derde Zomergast van 2021 – liet interviewer Janine Abbring en de kijker niet zomaar binnen. Gaandeweg de avond leek het plots of de kijker naar twee verschillende programma’s had gekeken, zag Tessa van Rooijen. Lees meer

Nieuws in beeld: In memoriam Dusty Hill

In memoriam Dusty Hill

Illustrator Anne Schillings brengt een postume ode aan de deze week overleden ZZ Top-bassist en -achtergrondzanger Dusty Hill. Lees meer

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

De schrijver mag schrijven, de lezer mag lezen

Nee, er bestaat geen censuur in Nederland. Een witte auteur mag schrijven over mensen van kleur en een hetero schrijver over homoseksuele relaties. Maar of de lezer het ook wil lezen, dat is nog maar de vraag. Lees meer

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

Zomergast Roxane van Iperen was hard aan het werk

De schrijver en jurist ging radicaal op zoek naar het grijze gebied. Lees meer

Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer