Asset 14

Arcade

Roelof ten Napel is acht weken lang de Zondagsschrijver. In deze periode verkent hij voor Hard//hoofd de betekenis van verlangen, in acht fictieve essays. Vandaag het eerste deel, over in de verte willen zijn.

Je weet van tevoren nooit welke dingen blijven, en welke dingen je kwijt gaat raken. Daar let je misschien ook niet op – anders wordt alles ineens zo vergankelijk. Toch, soms besef je plots dat iets er niet meer is, je haalt het terug, maar te laat, en dan is het al iets anders.

Hoe Ezra en ik bijvoorbeeld in een hotel aan de rand van Praag bij een flipperkast stonden. Er gingen gewoon euro’s in. Het was al donker, de drukke lampen uit de kast schenen op onze gezichten. Ezra’s jukbeen blauw en oranje, zijn handen elk op een knop. De in ruis gedompelde, chaotische geluiden waren het enige dat je in de hele hal horen kon.

Daarvoor zaten we nog buiten. De lantaarns sprongen aan, vliegen en motten verzamelden zich eronder. Ik geloof dat er een kat was. Ezra had het over de Joodse begraafplaats, al die scheve zerken.

Goed – op een gegeven moment kwam de medewerker die tot dan toe bij de balie had gestaan naar ons toe, en zei dat ze de buitendeur op slot ging doen. We vroegen of we in de lobby mochten blijven. Ik weet niet of ik me haar accent nu heviger inbeeld dan het was. Yes, (een rustige glimlach), that’s okay, enjoy yourselves.

Niet dat we de hele tijd aan het flipperen waren. Soms, als een van ons verloor, bleven we even praten zonder dat we meteen wisselden van plek. Anders werd het ook zo duur.

HARD.HOOFD.deel.1-Arcade

Je gaat de meest triviale dingen verlangen – dat licht, die sfeer, hoe tijdloos het leek. Dat we daar konden staan, dat er, in die hele lobby, niemand was. Dat we zonder enige moeite aan het praten waren.

En geen van die dingen was toen belangrijk. We waren ook gewoon aan het praten, en er was simpelweg niemand. We waren gewoon aan het flipperen. Zodra je dat soort dingen terug wilt, omdat ze zo gewoon waren, worden ze bijzonder. Catch-22 – je kan er alleen bij als je er niet naar reikt. Nu zijn we andere mensen geworden, gaat het niet meer, duwt mijn grijpende hand het verder weg.

Ik las een essay van Rebbeca Solnit waarin ze beschreef dat ze van een afstand haar woonplaats zag, San Francisco. Ze maakte een wandeling en zag in dat blauwe schijnsel, dat elke plek in de verte krijgt, de skyline, een mistige stad, en ze dacht bij zichzelf: daar wil ik wonen – terwijl ze er woonde, ze kwam er net vandaan.

Maar de plaats waar je bent is nooit dat – nooit daar. Zodra je er aankomt, ben je er – open deur, weet ik, maar wel raak. Wat je verlangt is nooit hetzelfde als dat waarmee je het verlangen aflost.

Solnit vraagt zich af hoe het zou zijn als we onze verlangens niet zouden behandelen als problemen die om een oplossing vragen. Ze vraagt zich af of we het niet zouden kunnen koesteren als de ervaring die het is – het verlangen zelf.

Misschien is het angst. Angst dat we niet af zijn – dat die ‘ik’ die we belichamen vol zit met gaten.

Misschien is het angst. Angst dat we niet af zijn – dat die ‘ik’ die we belichamen vol zit met gaten. Blijk je helemaal niet zo’n stabiel midden te hebben, te zijn. Zoals de horizon opschuift, ligt wie we zijn telkens weer verder. Wie je bent raak je kwijt, en opeens heet het een ‘jeugd’, hoewel het dat nooit is geweest, en je komt aan op een punt waarop je verleden niet van jou is, waar je iemand anders geworden bent; iemand die desalniettemin geen enkele andere herinnering heeft om op terug te vallen. We liggen open, dat is eng.

We hadden nog iets van vijf euromunten, denk ik, toen de bal in een bovenhoek bleef steken. Eerst keken we of we iemand van het hotel konden vinden, iemand met een sleutel. Die was er niet. En we hadden gewoon kunnen gaan slapen, maar we waren vijftien, die vastzittende bal was een euro waard – en misschien meer, als we genoeg punten haalden.

(Misschien was dat niet de reden. Misschien was het gewoon het principe. Iets dat vastzit moet los. Verlangen is een vergelijking, bereken x, los op.)

We tilden eerst de achterkant van de kast omhoog, zo ver als dat ging, en lieten hem op zijn poten vallen. Dat haalde niks uit. Toen kantelden we hem opzij. Meestal maakt zo’n kast daar een probleem van, dan slaat hij op tilt, blokkeert ‘ie. Nu niet, en na een paar keer schudden kwam de bal weer los, hij glipte over een rand waar hij niet overheen had moeten kunnen en verdween in een gat dat waarschijnlijk zo ontworpen was dat iedereen erop zou mikken, maar je er nooit iets in zou weten te schieten.

Het bakje klaterde van de euro’s. Jackpot. We kregen alles wat we net hadden uitgegeven weer terug, en meer nog.

Ezra moest keihard lachen.

Wat ik nu, hier, terug zou willen, is hoe we er niet over nadachten. Het gevoel dat er niets ontbrak, hoewel dat gevoel er vast nooit is geweest, we gewoon meegingen in wat er gebeurde. We hebben alle euro’s weer aan de flipperkast verspild.


Mail

Roelof ten Napel (1993) is schrijver. Hij publiceerde Constellaties (2014) en Het leven zelf (2017) en was laureaat van het C.C.S. Crone-stipendium. Zijn poëziedebuut, Het woedeboek (2018), is genomineerd voor de Grote Poëzieprijs, de C. Buddingh' en de Poëziedebuutprijs Aan Zee.

Elzeline Kooy is een illustrator/striptekenaar, wonend en werkend in Rotterdam. Haar werk kenmerkt zich door een tikkeltje onhandige lijn en surrealistisch kleurgebruik. Elzeline wordt hierbij geïnspireerd door situaties die zij in haar dagelijks leven observeert.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Nieuws in beeld: En hoe zit het met de achterstand in welzijn?

En hoe zit het met de achterstand in welzijn?

Na twee jaar af en aan wel en geen onderwijs op school te hebben gehad, ervaren leerlingen dat er 'hiaten in hun kennis' zijn ontstaan. Lees meer

Automatische concepten 73

Engeland is gesloten

Maar liefst 28.000 vluchtelingen staken in 2021 het Engelse Kanaal over, met gevaar voor eigen leven. Lees meer

Op elk potje past een probleempje

Op elk potje past een probleempje

Waarom moeten lesbische relaties in films altijd zo tragisch afgelopen? Esther Lamberigts pleit voor een positiever beeld van queer levens in hedendaagse media. Lees meer

Nieuws in beeld: Wat 'huist' er op de achterkant van de maan?

Wat 'huist' er op de achterkant van de maan?

Vond de Chinese maanlander een hutje, een kleine triomfboog, of toch maar gewoon een grote rots? Lees meer

Nieuws in beeld: Weg met het kerstpakket!

Weg met het kerstpakket!

Er zit zelden iets in waar je op zit te wachten, laat staan iets van kwaliteit. Lees meer

Over geluk is het moeilijk praten 2

Over geluk is het moeilijk praten

Filmmaker Agnès Varda was een uitgesproken feminist. Julia de Dreu zag in haar een geestdriftige, politiek geëngageerde vrouw. Maar Varda's film 'Le bonheur' lijkt een ode aan het traditionele huwelijksgeluk. Wat wilde ze ons vertellen met dit onuitgesproken drama? Lees meer

Stemmen op je zestiende voor een sterkere democratie

Het is goed voor Nederland als zestienjarigen mochten stemmen, zegt Jazz Komproe. Lees meer

Ik sla een praatje op het Godenpad

Shimanto Reza gaat tegen zijn achterhoofdstem in en ontdekt de waarde van taboes. Lees meer

Een nieuw feminisme zet sociale media naar zijn hand

Een nieuw feminisme zet sociale media naar zijn hand

Sociale media moedigen ‘seksuele objectificatie’ aan zodat we langer van hun diensten gebruik maken. Des te interessanter is daarom het recente tegengeluid vanuit de traditionele ‘tempels’ van seksuele objectificatie: de pop-, mode- en pornoindustrie. Lees meer

Als het spuug ons aan de lippen staat 1

Als het spuug ons aan de lippen staat

Kun je bang worden van het water bij de Lauwersdijk dat ieder jaar een páár milimeter stijgt? Filosoof Tjesse Riemersma schrijft over nonchalance, paniek en of het mogelijk is om goed bang te zijn in tijden van klimaatverandering. Lees meer

Nieuws in beeld: De schone schijn van shein

Je nieuw bloesje heeft een louche verleden

Achter het succes van retailapp Shein zou 'moderne slavernij' schuilgaan. Lees meer

Nieuws in beeld: Genoeg van het ongenoegen

Genoeg van het ongenoegen

Slopen, slopen, slopen - volgden de relzoekers van vorige maand niet gewoon het voorbeeld van de regering? Lees meer

Fenomenologie van de moshpit

Fenomenologie van de moshpit

Wat is de aantrekkingskracht van de moshpit? Volgens Wout Nordbeck, essayprijswinnaar van Wijsgerig Festival DRIFT, kan enkel de fenomenologie ons helpen deze vraag te beantwoorden. Lees meer

Het geweld van de sloopkogel en de leugens van de dialoog

Het geweld van de sloopkogel en de leugens van de dialoog

Geweld kent vele vormen: uit je huis gedreven worden, een politieknuppel op je kaak krijgen, en een beschaafd gesprek moeten houden met de mensen die je huizen slopen en je zojuist tegen de grond werkten. Al deze vormen passeerden de revue tijdens de Woonopstand. Lees meer

Daten en rouw

Daten als de dood nog naklinkt

Rouw laat geen enkel deel van het leven onberoerd, merkt Babet te Winkel na het overlijden van haar moeder. In dit persoonlijke essay onderzoekt ze de relatie tussen daten en de dood. Lees meer

Zo divers als het brein is, zo identiek is de medicatie

Zo divers als het brein is, zo identiek is de medicatie

Van de Nederlanders met autisme krijgt ongeveer de helft ooit medicijnen voorgeschreven, maar veel opties zijn daar niet in. Lees meer

Hoe ik een man van mezelf probeerde te maken

Hoe ik een man van mezelf probeerde te maken

Max Urai heeft in zijn jonge jaren veel voorbeelden gehad van mannelijkheden die niet draaien om auto's herkennen en gewichtheffen. Toch merkt hij nu dat een mens zich maar tot zoverre kan pushen om anders te worden dan hij/zij/hen is. Lees meer

Nieuws in beeld: 17

Gevaccineerde Big Bird vogelvrij voor conservatieve Amerikanen

Big Bird kreeg een vaccin en nu zijn conservatieve Amerikanen boos. Lees meer

Leer gewoon de regeltjes, luilakken

Leer gewoon de regeltjes, luilakken

Dyslexie is alleen een handicap omdat we het belang van foutloos Nederlands overschatten. In ons professionele en persoonlijke leven zou spelling niet bepalend moeten zijn, stelt Vivian Mac Gillavry, zelf dyslectisch. Lees meer

Een ode aan de zinloosheid van het bestaan

Een ode aan de zinloosheid van het bestaan

De millennial beweegt zich in een wereld vol problemen, waar niets zeker lijkt te zijn. Waarom blijven zoeken naar vaste betekenis, vraagt Aisha Mansaray zich af. Kunnen we niet beter een vrolijk soort nihilisme omarmen? Lees meer