Het is nieuw, mooi, spectaculair, adembenemend, magisch, en ga zo maar door. En het heeft natuurlijk een hippe naam: Video Mapping. Of Video Projection Mapping. Of simpelweg Mapping. Een projectietechniek uit de entertainmentindustrie die ieder oppervlak lijkt te veranderen in een videoscherm. Of zelfs in een video-versie van zichzelf. Er ontstaat een optische illusie tussen 2D en 3D, tussen projectie en realiteit. Deze techniek wordt bijvoorbeeld gebruikt bij het projecteren op gebouwen. Wanneer de projectie heel exact is, is het bijna onmogelijk om nog een onderscheid te maken tussen het echte gebouw en de projectie ervan. Dus wanneer een gebouw dan ineens begint te bewegen, andere kleuren krijgt of helemaal in elkaar dondert, knipper je nog eens goed met je ogen. Wauw, wat was dat?
Op het internet is dit fenomeen erg geliefd en er circuleert inmiddels een grote hoeveelheid filmpjes van gebouwen die tot leven lijken te komen. Met wat klikken en doorklikken kom je al snel op bijzondere beelden. Een bekend project is The 600 Years van kunstenaarsgroep The Macula. Voor de 600ste verjaardag van een astrologische klokkentoren in het centrum van Praag maakten ze een video mapping waarbij ze in bijna tien minuten de hele historie van de toren laten zien: van de hoogtijdagen uit zijn geschiedenis tot een verwoestende brand en instorting. Bijzonder mooi is het moment waarop de toren als het ware open wordt gemaakt en we naar het uurwerk kijken (vanaf 2min23).
The Macula: The 600 years
Veel abstracter is het werk van collectief Seeper, eigenlijk alweer een oldie op het gebied van multi-zintuigelijke ervaringen en video mapping. Op 9 oktober van dit jaar maakten zij een indrukwekkend werk voor het festival van Vimeo:
Seeper: Vimeo Festival 2010
Het fascinerende aan video mapping is dat de gebouwen, de stad, de omgeving een wezenlijk deel zijn van het werk. De omgeving is inspiratiebron, onderwerp en plaats van handeling, en het getuigt dan ook van een open en speelse blik: waarom zouden we een videoscherm gebruiken als er ook gebouwen zijn? Op deze manier heeft video mapping een band met parkour of free running, waarbij de beoefenaars zich op een creatieve manier door de stad bewegen. en op een inventieve manier wordt gebruikt als speeltuin of hindernisbaan. Waarom zouden we een trap slechts als trap gebruiken? De stad en haar architectuur kent immers vele onontdekte mogelijkheden.
Waar houdt de wereld op en begint het parkour, de projectie of de verbeelding?
