Ontspanning is een welvaartsziekte; althans, in de rol die het in onze samenleving speelt. We hebben zoveel keuze, maar zo weinig inspiratie dat we onze bezigheden en hobby’s selecteren, zoals een verveelde puber een snoepautomaat bedient. We moeten, omdat het goed voor ons is; we moeten, om de sleur te doorbreken; en we moeten vooral, omdat we kunnen. Ik herinner met een Sire-reclame van een jongetje dat het park doorfietst en door Richard Witschge uitgenodigd wordt om een balletje te trappen. Helaas, hij moet door naar judo. Morgen dan? Nee, dan heeft hij tennis. En zaterdag? Dan moet hij zelf al voetballen. Nu bleek afgelopen jaar dat een significant percentage van de kinderen in Nederland geen financiële mogelijkheden heeft voor buitenschoolse activiteiten; des te ergerlijk is de loze trend.
Maar ja, schepen zijn slechts planken en mensen slechts apen, en daarom apen we elkaar maar na. Het zou toch wat zijn, als iedereen opeens iets anders ging doen. En dus 'nemen' we met z'n allen dezelfde, of minstens een vergelijkbare hobby. Zeker nu we steeds vaker geconfronteerd worden met onze door en door ongezonde levensstijl, is de keuze snel gemaakt. Schrikbeelden van stijgende obesitas of hart en vaatziekten doen onze karige toekomstvisie verzuren en bieden ons slechts één alternatief: Oj! We moeten aan de lichaamsbeweging. Zo kiezen we in een handomdraai onze nieuwe verslavende hobby: lekker rennen in het park, dobberen in het zwembad, pompen in de sportschool; je kunt het zo gek niet bedenken. Zo gek? Je kunt ook nog aan de Bikram Yoga.
Nu keert mijn maag zich meestal spontaan om van clichés als 'je leeft maar een keer' of 'je moet alles een keer proberen', en bovendien ben ik het met beide oneens. Toch voelde ik een onverklaarbare drang om dit een keer te proberen en dus stond ik afgelopen week opeens met twintig andere zondaars in de brandende hel van de Bikram Yoga school. Voor de duidelijkheid, Bikram Yoga is een vorm van yoga, bekend geworden door de yogi Bikram Choudhury, inmiddels als multimiljonair neergestreken in Bevery Hills. Ik heb de beste man natuurlijk nooit ontmoet, maar weet nu al dat ik 'm niet mag. Het idee van Bikram Yoga is in ieder geval dat je je lichaam in allerlei onnatuurlijke poses wringt in hele hete en vochtige ruimte.
Terwijl de lastige poses elkaar afwisselden, gutste het zweet over mijn lichaam en glommen mijn armen zoals die van een bodybuilder. Als het even te heftig werd, moest je op je knieën gaan zitten om weer even bij te komen, maar na een tijdje kostte het ook al extra moeite om zittend nog bloed naar mijn brein te pompen en niet veel later begon ik me oprecht af te vragen of er weleens mensen tijdens zo'n les dood zouden zijn gegaan. Juist toen ik niet meer wist hoe ik deze 90 minuten levend zou doorstaan, was daar de reddende pose: savasana |saʊʌsana|, oftewel de 'dead body pose'. Ik kan het werkelijk iedereen aanraden. Je gaat plat op je rug liggen, armen langs je zij. Rustig adem halen. Ontspan. Blijf gefocust, anders val je in slaap. Nou ja, dan val je slaap. Het kan gewoon thuis of op kantoor, op de vloer of in bed. Werkelijk een verrijking van je lichamelijke en geestelijke staat. Ik denk dat ik zometeen even savasana ga doen.
Namaste.
