Asset 14

Gifgroene wenkbrauwen

Tip: Gifgroene wenkbrauwen

Afgelopen week ging een theatertekst die ik heb geschreven in première. Ik vind dat een magisch, maar ook uiterst zenuwslopend gebeuren. Ik hoor ieder lachje en kuchje en wil iedere keer als iemand even verward voor zich uit staart mijn excuses aanbieden. Het slaat nergens op, dat weet ik. Ik sta met hart en ziel achter de dingen die ik maak. Maar waarschijnlijk word ik daar ook zo kwetsbaar van.

Gelukkig heb ik genoeg slechte tijdschriften gelezen om te weten dat kleding en make-up bij dit soort gelegenheden een harnas kunnen zijn. Ik zag er mooi uit toen ik richting het theater, het slagveld, trok: gestifte lippen, oranje semi-harige rok en met net genoeg ladder in mijn panty om me nog steeds mijn rommelige zelf te voelen.

Toen ik aankwam bij de zaal zag ik dat de vormgeefster gifgroene wenkbrauwen had. Ik maakte daar een compliment over, het stond haar namelijk echt goed, en toen zei ze: ‘Wil je ook?’ Natuurlijk wilde ik ook. Ze haalde een oogpotlood uit de kleedkamer en tekende nauwkeurig mijn wenkbrauwen in. Ik was vergeten hoe intiem het is om door iemand opgemaakt te worden, de laatste keer was op de middelbare school.

Ik bekeek mezelf in de spiegel en was erg in mijn nopjes met mijn nieuwe look. De gifgroene wenkbrauwen gaven me iets buitenaards, iets onaanraakbaars. Precies wat ik nodig had. Niet alleen voor tijdens de voorstelling, maar vooral voor achteraf in de foyer. Voor de gesprekken met mijn ouders (de standaardvraag: ‘Maken jullie je zorgen over mijn psychische gezondheid?’) en met theaterbonzen (de standaardhoop: ‘Vinden jullie me goed?’).

Mijn wenkbrauwen gaven me de superkracht van het relativeren. Iedere keer als ik mezelf even verloor in onzekerheid of het gevoel dat mijn volledige bestaansrecht afhangt van de mening van anderen, dacht ik: wat zal het ook, mijn wenkbrauwen zijn gifgroen. Het was bevrijdend om te weten dat ik dat soort dingen gewoon kan doen, en het allerfijnste was: ondanks dat ik er uitzag als een alien-clown werd ik nog steeds serieus genomen. Mensen vonden mijn gedachtes boeiender dan mijn wenkbrauwen, mijn ouders vonden me psychisch gezond en mijn vriendje wilde nog steeds met me zoenen.

Ik kan het iedereen aanraden om dit ook een keer te doen. Het liefst bij een spannende aangelegenheid, bijvoorbeeld een eerste date, een pianoconcert of een doktersbezoek. Niet om jezelf te harnassen voor de buitenwereld, maar eerder om te ontdekken dat je geen harnas nodig hebt. De meeste mensen willen niet met je vechten, willen je niet veroordelen. Ze willen gewoon je gedachten horen.

Beeld: via Flickr

Mail

Lisanne van Aert is schrijver, theatermaker en bloemist. Ze floreert bij haar eigen theatergroep: Het Pijpcollectief. // lisanne@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer