Het is weer de tijd van het jaar. Ondanks dat mijn agenda duidelijk aangeeft dat het eind november is, word ik toch ieder jaar weer ongewenst verrast door de mistige kou, jeukende wollen kleren, diepdonkere avonden en pepernoten in de supermarkt.
Gelukkig wen ik er ook ieder jaar weer aan, en vind ik na een paar dagen de donkere mistige gloed over de stad heel romantisch, de Noorse gebreide truien ontzettend hip, en speculaas eindeloos lekker. Vooral met een laagje nostalgie.
Waar ik steeds minder goed aan kan wennen, echter, is de steeds meer overheersende campagne van 'December Cadeaumaand' waarin we worden geacht goudglimmende geschenken te geven aan ieder die ons dierbaar is. De mensen die geen cadeaus geven, dat zijn op z'n minst gierige en harteloze wezens. Dat die boodschap achter iedere advertentie lijkt te schuilen is misschien geen nieuws. Wat me alleen op begint te vallen, is dat in plaats van dat het geven van cadeaus als iets nobels en leuks wordt gepropageerd, het geven van cadeaus blijkbaar een zware last is geworden, waar de hopeloze consument nodig bij geholpen moet worden. Volgens Volkskrant Magazine: “Want er zijn mensen die cadeaus geven fijn vinden – ontvangen nog leuker – maar nog veel meer mensen zien op tegen de naderende cadeaumaand.”
Het Volkskrant Magazine van afgelopen weekend, dat meer deed denken aan een reclamefolder van een luxe warenhuis dan een krantenbijlage, spant denk ik de kroon met een extra dikke special voor de mens die lijdt aan een ontembare wat-moet-ik-in-godsnaam-voor-origineel-cadeau-geven-frustratie. De gouden tip was het geven van een “gepersonaliseerd cadeau”, een unieke categorie cadeaus met bijvoorbeeld een diner voor twee gekookt door een privékok of een exclusieve rondleiding door Antwerpen door iemand uit de stad. Allemaal persoonlijke cadeaus waar blijkbaar een onbekende aan te pas moet komen om het persoonlijk te maken.
In stijlgids voor omgangsvormen Het blauwe boekje, moeten we nota bene lezen wat de gepaste reactie is bij het ontvangen van een cadeau ("dankbaar glimlachen"). Is het nu werkelijk zo dat we herinnerd moeten worden aan het feit dat een cadeau iets is dat je niet aan een anonieme figuur geeft, maar aan een persoon? Is het zo ver gekomen dat we verlanglijstjes moeten maken om het de gevers niet onnodig moeilijk te maken? Als we het allemaal zo lastig en ingewikkeld vinden om origineel te zijn, moeten we misschien bedenken dat iets geven en krijgen alleen leuk is wanneer het oprecht is. Ik zeg: Fuck December Cadeaumaand, fuck dankbaar glimlachen en geef gewoon niets. Daar worden we een stuk gelukkiger van.
