In de zomer van 1968 kwam het tweede album van een nogal bizarre Britse band met de pakkende naam Pink Floyd uit. Pikkies van in de twintig waren ze. Wisten zij veel, dat ze nauwelijks tien jaar later de gewillige vrouwen met cricket bats van zich af moesten slaan.
A Saucerful of Secrets is een mengeling van psychedelisch en experimenteel geluid, waarvan het nummer Set the Controls for the Heart of the Sun misschien het bekendste voorbeeld is, maar dat is niet waar ik het over wil hebben. Waar ik het over wil hebben is het gelijknamige nummer A Saucerful of Secrets. Als je nu aan een ‘normaal’ nummer denkt, in de stijl die je misschien kent van populaire albums als Dark Side of the Moon of Wish You Were Here, kom je bedrogen uit. Eigenlijk is het helemaal geen muzieknummer, het is een geluidsdocument.
Laat ik nu vooral niet doorzeveren over de experimentele en muzikale waarde, of de mogelijke interpretaties van deze compositie. Het is niet iets waar ik echt iets van afweet, noch lijkt het me op deze plek heel relevant. Ook moet ik eerlijkheidshalve bekennen dat ik eigenlijk niet goed onder woorden zou kunnen brengen waarom dit me nou toevallig zo gegrepen heeft. Wel wil ik je aanraden om zelf je ogen en oren op de proef te stellen.
Drie jaar na het uitkomen van A Saucerful of Secrets werd voor de film Pink Floyd: Live at Pompeii een opname van het nummer gemaakt in het lege amfitheater van de Romeinse stad die in het jaar 79, na een uitbarsting van de Vesuvius, op gruwelijke wijze werd bedolven onder een asregen. Deze uitvoering is voor mij de ultieme versie van het nummer, niet in de laatste plaats doordat het beeldmateriaal en de muziek in mijn ogen niet meer los van elkaar te zien zijn. Ze maken beide integraal onderdeel uit van één briljante creatie.
Deze uitvoering is afkomstig uit de Director’s Cut van de film uit 2003.
Zoals ik al zei, het waren pikkies van in de twintig, toen ze dit maakten. Even oud als ik. Het brengt me tot een gedachte die de laatste tijd steeds vaker bij me opkomt: hoe sommige mensen al op vroege leeftijd zulke tijdloze hoogte bereiken. En dan voel ik me even best wel klein.
PS Terwijl ik zocht naar bruikbaar materiaal voor deze tip, stuitte ik op de Lego-uitvoering van Pink Floyd: Live at Pompeii. Soms is het maar goed dat mensen hobby’s hebben.
