Maak een film in 48 uur: het lijkt onmogelijk, maar Jeroen Houben lukte het om voor de tweede keer achter elkaar een prijswinnende film te maken. Eerder waagde hij zich aan intriges binnen een IKEA-gids, ditmaal aan een kibbelend, zojuist overleden gezin op een auto-kerkhof. Wij konden het niet laten hem wat vragen te stellen.
Sorry
Wat houdt het 48Hour Film Project precies in?
Het idee is dat je binnen 48 uur een film schrijft, opneemt en afwerkt tot eindproduct. We kregen op vrijdagavond drie verplichte elementen die in de film verwerkt moesten worden: een voorwerp (voetbal), dialoogzin (‘niet lullen maar poetsen’) en personage (Gert, beurshandelaar). Verder krijgt elk team een genre toegewezen. Wij kregen comedy.
Hoe kwam je op het idee voor deze film?
Ik had niet meteen een verhaal in mijn hoofd. Het begon met een locatie. Om mezelf uit te dagen wilde ik de film op één plek laten spelen. Zoals een theaterstuk eigenlijk. Ik hou ook erg van speelfilms die zich op één plek afspelen, zoals The Breakfast Club of Rear Window. De focus ligt volledig op het verhaal en de dialoog, en niet op alle poespas eromheen. De uitdaging om de aandacht vast te houden is ook groter. Ik dacht: Het moet een kleine ruimte zijn. Een auto. Of beter: een auto waar men niet uit kan. De karakters zijn dan tot elkaar veroordeeld. Waarom kunnen ze er niet uit? Natuurlijk, ze zijn dood. In die volgorde is mijn denkproces een beetje gegaan. Uiteindelijk rolde daar een verhaal uit.
Je hebt nu tweemaal bij 48 Hour Film knallers van filmpjes gemaakt. Werk je beter onder hoge druk?
Klaarblijkelijk. Toen ik bovenstaand plot goed en wel had uitgevogeld was het vrijdagnacht, half vier. De fundering lag er, met een paar leuke stukken dialoog, maar wat nog ontbrak was een einde. We zouden vier uurtjes later beginnen met draaien, dus ik besloot maar te gaan slapen met een half script. Op de set was er een hele goeie chemie met de cast, en zo ontstonden er ter plekke een paar sterke vondsten die de film echt afmaakten. Het was een enorme opluchting toen alle puzzelstukjes om drie uur ’s middags ineens op hun plek vielen.
Waar ben je het meest trots op?
Ik ben er vooral trots op dat ik de film heb gemaakt die ik heb willen maken. Iemand noemde het ‘een echte Jeroen Houben film’ en ik kon me geen groter compliment indenken. Mijn vorige 48hour film, Pagina 23, maakte ik samen met reclameteam Tim Arts en Stefan van den Boogaard. We maakten toen van de gelegenheid gebruik om ons eigen werkveld (reclame) te bespotten, en deden dat met succes. Maar het werd daarmee ook meteen een heel conceptuele film, de nadruk lag dus erg op het idee. Sorry is veel meer een verhaal. Een verhaal over mensen en hun onderlinge verhoudingen. Een film zoals ik er graag meer wil maken.
Meer over de 48hour films van Jeroen vind je op www.sorrydefilm.nl en www.pagina23.nl. Ook meedoen met het 48 hour film project? De volgende ronde begint 28 september in Utrecht.
