Asset 14

Ten Miles

In Re: kijkt hard//hoofd van een afstandje naar de actualiteit. Jana blikt terug op het lopen van de Antwerp Ten Miles.

Laten we er niet flauw over doen: (hard)lopen is een hype; eentje op maat gesneden voor de stadsmens die graag in modieuze outfit en met zijn smartphone als personal coach wat aan zijn conditie doet. Marathons, Ten Miles of zelfs ‘Ladies Runs’ (een ietwat bedenkelijke naam voor loopwedstrijden waarvan de afstand minder dan tien kilometer bedraagt) zijn big business. Zo telde de afgelopen editie van de Antwerp Ten Miles maar liefst dertigduizend deelnemers. Iedere zichzelf respecterende burger met ook maar een beetje prestatiedrang verlegt vandaag zwetend zijn grenzen op dergelijke maatschappelijke vieringen der viriliteit.

Hardlopen is de perfecte sport voor iemand met een hekel aan teamsport en een bedroevend slechte motoriek. Het is dan ook de enige sport die ik niet beu raakte na een paar weken. In een ver verleden zat ik nog op atletiek, maar mijn prestaties waren nooit echt uitzonderlijk. Tot ik afgelopen zomer Murakami's fantastische What I Talk About When I Talk About Running las. Toen ging de bescheiden flakkerende hardloopvlam in mij harder fikken dan ooit tevoren. De schrijvers instrumentele loopmantra’s in het achterhoofd – of wat dacht u van “Pain is inevitable, suffering is optional” en “I am not human, I am a piece of machinery”? – voerde ik gestaag mijn looptempo en –afstanden op. Pijn is fijn en what doesn’t kill you, can only make you stronger; right? Ik ging het nog geloven ook.

Foto: Jan Postma

Enkele vertrokken kuitspieren later besloot ik dat het tijd was om mijn semi-professionele looptrainingen een semi-professioneel doel te geven. De keuze lag voor de hand: de prestigieuze tien mijlsloop in eigen stad: The Antwerp Ten Miles.

Smalende opmerkingen van sportsceptici – “Waarom zou je nu zestien kilometer willen lopen? Dat is toch echt iets voor debielen” – sloeg ik in de wind en zo stond ik dus afgelopen zondagnamiddag 27 april stuiterend van de zenuwen aan de start. Hongerig had ik naar dit loopfestijn uitgekeken. En jezus, op wat voor een massaspektakel was ik terecht gekomen.

Ontiegelijk luid dubstepgedreun en Studio Brussel-presentatrice Siska Schoeters (die zich duidelijk van evenement vergist: “Komaan, allemaal die handen in de lucht!”) moeten de massa wachtende lopers entertainen. Het hele gebeuren maakt mij bloednerveus. Ik probeer me mentaal terug te trekken in mijn cocon. Zenmeditatie temidden van duizenden ongedurig trappelende competitiebeesten blijkt niet zo eenvoudig te zijn.

De Antwerpse burgemeester staat enkele meters hoger klaar om het startschot te geven. Koelbloedig kijk ik hem recht in de ogen. Hij speelt grijnzend met het pistool in zijn handen. Helaas doet Bartje (De Wever) dit jaar zelf niet mee: hij mag niet meer sporten van de dokter. Dan maar knallen met dat pistool; ook een manier om je bekwaamheid te bewijzen.

Na tien minuten voorzichtig schuifelen als een horde zwangere ganzen kan er eindelijk gelopen worden. Het eerste stuk blijkt het moeilijkste te zijn; veelal bergop en over een gedeeltelijk afgezette snelweg. Zwetend vraag ik me af hoeveel fijnstof ik op deze manier door mijn longen jaag. Wat een idee om over de snelweg te gaan hardlopen eigenlijk.

Dan steken we de Schelde over. De tunnelpassages hebben veel weg van een sportieve LSD-trip. Het helse oranje TL-licht geeft het gelaat van de extreem transpirerende lopers (erg benauwd daar in die tunnel) een nachtmerrie-achtige schijn. Als de hele bende ook nog eens de melodie van 'Seven Nation Army' begint te brullen (waar halen ze de adem vandaan?) wordt het helemaal te gek. Aan de kaaien wachten mijn lieve supporters me op. Gracieus wuif ik hen toe; als ware ik Hare Majesteit in een sportshort. Ik schud handen alsof het me allemaal helemaal geen moeite kost.

De veertiende kilometer gaat in. Nu betreed ik onbekend terrein. Meer dan dit heb ik namelijk nog nooit gelopen. Spannend. Ik voel mijn benen niet meer, maar blijf lopen op autmatische piloot. Nu moeten opgeven zou echt te tragisch voor woorden zijn. Maar ik volhard en pers er op het einde zelfs nog een pocherig spurtje uit. Snel nog even mijn tijd wat drukken.

Dat gevoel wanneer je over die eindstreep stuift is onbeschrijfelijk: ik ondervind de waarheid achter dit torenhoge sporterscliché aan den lijve. Kom maar op met die endorfine-kick. Slalommend tussen de gigantische afvalbergen van vertrappelde bananenschillen, lege flesjes water en energiedrankjes strompel ik naar huis. Ik heb me nog nooit in mijn leven zo leeg gevoeld. Geweldig. Alsof ik even gestopt ben met bestaan.

Mail

Jana Antonissen Jana Antonissen (1992) schrijft sinds twee jaar voor De Morgen over alles dat binnen het breed rekbare begrip cultuur past.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nieuws in beeld: Onder de (geluids)golven

Onder de (geluids)golven

Je staat er misschien niet bij stil, maar de mensheid maakt enórm veel herrie in zee. We boren naar gas en olie, heien voor windmolens en boorplatforms en onze schepen zijn ook niet bepaald stil. Terwijl water ontzettend goed en ver geluidsgolven doorgeeft - veel beter dan lucht. Lees meer

Filmtrialoog: Cold War

Cold War

De film Cold War is een verhaal over een onmogelijke liefde in Polen ten tijde van de Koude Oorlog. Onze redacteuren bespreken deze veelgeprezen film en beraden zich op de esthetiek, de diepgang van de liefdesrelatie en de raakvlakken met hun eigen leven. Lees meer

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoe komt het toch dat we onze pleziertjes niet willen opgeven, zelfs al weten we dat ze aan de andere kant van de wereld levens kosten? Dennis Faase werd getroffen door een simpele manier om deze mensenlevens niet uit het oog te verliezen. Lees meer

Het verlaten café blijft een haven 1

Tijdens corona blijft het café een vangnet

Tijdens de lockdown bezoekt Joost Ingen-Housz een Berlijns café dat nog een aantal stamgasten toelaat. Door de plotselinge rust valt het hem op hoe onmisbaar de kroeg is voor de mensen die er nog steeds naartoe gaan. Al is het maar voor een praatje. Lees meer

Hard//talk: Eerdmans is niet beter dan Baudet

Eerdmans is niet beter dan Baudet

Waarom kwam Eerdmans antisemitisme niet ter sprake, in de onschatbare hoeveelheid televisie-interviews die hij de afgelopen maanden gaf over zijn nieuwe partij? Lees meer

Nieuws in beeld: In Memoriam Daft Punk (1993-2021)

In Memoriam Daft Punk (1993-2021)

Illustrator Sebastian Eisenberg is aangedaan door het uit elkaar gaan van Daft Punk. Lees meer

Geef de hoop niet op. Elke graad is er een.

Geef de hoop niet op. Elke graad is er een.

Mannen die leven in luxe en vrede vertellen ons dat we de klimaatapocalyps moeten accepteren in plaats van ertegen te vechten. Onzin, vindt Harriët Bergman. Elke graad is er een, en elke graad is onze vrijheid waard. Lees meer

Blauwe maandagen

Blauwe maandagen

Max Beijneveld neemt de gevolgen van de coronamaatregelen onder de loep en observeert het gevoel van uitzichtloosheid dat hij zelf ervaart. Lees meer

Automatische concepten 50

Eigen haard is fijnstof waard?

Bijna een kwart van de fijnstofuitstoot in Nederland wordt veroorzaakt door houtkachels. Daarmee zijn ze de voornaamste bron van uitstoot. Lees meer

Voltooid Herstelde Tijd 1

Voltooid Herstelde Tijd. Voorbij de schaamte rondom slachtofferschap

Beelden die we doorgaans te zien krijgen van intiem geweld zijn vaak oppervlakkig en sensationeel. Tessel ten Zweege deed mee aan het kunstproject van Lara van Gaalen, dat laat zien dat het ook anders kan. Lees meer

Nieuws in beeld: Jongeren zijn moe en moedeloos

Jongeren zijn moe en moedeloos

Illustrator Simcha van der Veen zag het al in haar eigen vriendengroep, en haar vermoeden wordt nu steeds vaker in de media bevestigd: jongeren staan massaal op omvallen. Lees meer

Hard//talk: Er schuilt een superkracht in autisme

Er schuilt een superkracht in autisme

Autisme wordt vaak gezien als een ingewikkelde afwijking. Sofie Hees vraagt zich af wie bepaalt wat normaal is. Het is tijd voor meer neurodiversiteit. Lees meer

Nieuws in beeld: Zij speelt met kanker (en wint)

Zij speelt met kanker (en wint)

Na de dood van een goede vriend en mentor, besloot een Tsjechische speltheoreticus haar kennis in te zetten in de strijd tegen kanker. Lees meer

Maken worsten echt de man?

Maken worsten echt de man?

De mannelijkste manier om direct bij te dragen aan een duurzame planeet is het vermijden van dierlijke producten. Maar voornamelijk mannen vinden de overstap naar een veganistisch dieet lastig. 'Echte' mannen eten immers vlees, toch? Tijd om met die genderverwachtingen te spelen, vindt Esther Lamberigts. Lees meer

Informatie, desinformatie en onbegrijpelijke naaipatronen

Informatie, desinformatie en onbegrijpelijke naaipatronen

Telt iets als informatie als het voor de meeste mensen onleesbaar is? Alma Apt las de dichtbundel ‘Garments against Women’ van Anne Boyer. In die bundel legt zij een relatie tussen naaien en boekhouding: goede informatie hoeft net als een naaipatroon niet altijd transparant te zijn. Lees meer

Hard//talk: THIS IS MY PARK

THIS IS MY PARK

Kun je als vrouw wel stellen dat een park voor jou is? Marthe van Bronkhorst ziet in de billboards van Beyoncé meer verkooptruc dan feminisme. En stelt: het feminisme is er nog lang niet. Lees meer

Filmtrialoog: I am Greta

I am Greta

Documentairemaker Nathan Grossman portretteert Greta Thunberg tijdens haar missie om de ernst van klimaatverandering te laten doordringen bij politieke leiders. Lees meer

Filmvrouwen die hun onderdrukker met een hakbijl of naaldhak te lijf gaan

Filmvrouwen die hun onderdrukker met een hakbijl of naaldhak te lijf gaan

Vrouwen in films reageren soms onverschrokken of ronduit agressief op het seksisme dan hun ten deel valt. Dat is spannend en zelfs bewonderenswaardig, al blijft geweld in het echte leven ongewenst. Toch kunnen we van deze films iets leren, aldus Lotje Steins Bisschop en Roselien Herderschee. Lees meer

Nieuws in beeld: Laten we niet vergeten voor wie de avondklok is

Laten we niet vergeten voor wie de avondklok is

Illustrator Rueben Millenaar is blij dat de avondklok vanavond ingaat, al zou hij wel graag zien dat we meer aandacht hebben voor de mensen die onder de maatregel lijden. Lees meer

Nieuws in beeld: In de klauwen van de blauwe leeuw

In de klauwen van de blauwe leeuw

Gedupeerden in de toeslagenaffaire moeten de 30.000 euro, die zij ter compensatie krijgen, grotendeels weer terugbetalen. Lees meer

De geruchten zijn waar. Lees Hard//hoofd nu ook op papier!

Bestel op tijd je eigen exemplaar van de eerste editie, met als thema: ‘Ik’. We hebben drie covers ontworpen. Kies je favoriet.

Bekijk de covers