Vóór gisteren was Anna’s online leven redelijk overzichtelijk. Nu is ze onrustig en in de war. Telt één hartje als drie likes?
Offline is mijn leven een zooitje, aangezien ik in sociaal opzicht nogal neurotisch ben. Mijn tijd is ruwweg te verdelen in twee activiteiten: sociale interactie en het stilletjes evalueren van die sociale interactie. Dat evalueren kan heel wat uren in beslag nemen, vooral in de nacht: zei ik iets verkeerd? Wie lachte er niet? Waarom? Een hele hoop vragen die zijn samen te vatten als: houden ze wel van me?
Deze levensvraag is zo lastig te beantwoorden dat ik iedere vorm van menselijke omgang met de verve en precisie ontleed van een puber die een appje van een date krijgt. En als ik schrijf 'iedere vorm van menselijke omgang' dan bedoel ik dat precies zoals ik het schrijf: de caissière (vindt ze me een snob omdat ik geen tasje wilde? Of zou ze me juist een milieuvervuiler vinden als ik wel een tasje had gewild?), de vrouw met de grote hond (Vindt ze het stom dat ik van dat monster schrok?), de dikke chagrijnige man in de rolstoel (OMG, wat is het lastig om hem van me te laten houden!), en ga zo maar door.
Gelukkig kon ik op Facebook heel makkelijk bevestiging tanken als het offline leven me even te ingewikkeld werd. Dat ging zo: ik postte een grapje, leunde achterover, lichtelijk gespannen, totdat een warme deken van liefdevolle likes op me neerdaalde. Puur genot. Ze houden van me. <em>Instant satisfaction</em>. De enige twijfel die af en toe kon toeslaan: was dat grapje wel goed genoeg?
Dit is niet altijd makkelijk. Eén keer heb ik na een half uur geen likes mijn bericht met schaamrood op de kaken van Facebook gehaald. Kennelijk was het niet leuk genoeg. Sorry als je dat mislukte grapje toch hebt gezien, mijn excuses, echt. Maar mijn verslaving was ten minste overzichtelijk. Er was een minimaal aantal likes dat ik overtuigend genoeg vond om met een gerust (bevestigd) hart verder te gaan met mijn offline geploeter. Ik durf niet te verklappen hoeveel likes dat is, dat voelt een beetje intiem. Alsof je een alcoholist naar het minimaal aantal biertjes vraagt.
Dat overzicht, die standaarddosering, die in de loop der jaren wel steeds hoger werd, is gisteren volledig door de war geschopt. Dat doet zeer. Facebook heeft gisteren mijn recht-toe-rechtaan bevestigingsdrug veranderd in een ingewikkelde cocktail van emoji’s die ik niet begrijp. Iemand schreef: 'Het gewone duimpje wordt nu een soort "ga zo door", met een hartje scoor je pas echt punten.' Maar hoe verhouden die hartjes zich dan tot mijn noodzakelijke dosis likes? Telt één hartje als drie likes? Of tellen likes gewoon niet meer?
Sinds gisteren ben ik onrustig en in de war. De dikke chagrijnige man in de rolstoel heb ik net op zijn mond gezoend. Hij leek dat gelukkig te waarderen, maar inmiddels vraag ik me af of dat telde als een like of als een hartje.
