Asset 14

Amsterdam Fashion Week

Femke, Sanne en Boy bezochten de achttiende editie van de Amsterdam Fashion Week en wierpen een blik op de show van het veelbelovende ontwerpersduo Fred Farrow en Britt Avelon Tan, waarvan de mannelijke helft in 2010 de Frans Molenaarprijs op zijn naam schreef.

Sanne: Nou, Amsterdam Fashion Week. Wat was jullie eerste indruk? Ik had het gevoel dat ik op de RAI stond.

Femke: Een kille, koude, grijze circustent.

Boy: Ja, die ontvangst was niet best, in tegenstelling tot de hal waar we uiteindelijk mochten zetelen om de modellen met moeilijke gezichten in dito creaties langs te zien schrijden...

Femke: De catwalk?

Boy: ...Industrieel tot en met, indrukwekkend.

Sanne: Ja, dat Westergasterrein blijft een goede locatie. Toch miste ik iets in beide shows: drama. Nadat ik op de heenweg op een heuse crimescene met neergeschoten verdachte stuitte, lag de lat misschien ook wat hoog, maar toch.

Femke: Misschien stilt het feit dat Farrow&Tan hun eigen bloed gebruikten om sommige stoffen te verven je dorst naar drama?

Sanne: Hmm, in mijn herinnering was het kleurenpalet voornamelijk mosterdgeel en blauw.

Femke: De mutsjes waren rood!

Boy: Ja, die mutsjes, daar kon je niet omheen, elk model droeg er een. Zou dat een ironische verwijzing naar de alomtegenwoordigheid van hipsters zijn? Heb sowieso het gevoel dat we naar een meta-modeshow hebben gekeken. Breiwerk dat al tijden en vogue is maar hier tot in het extreme werd toegepast bijvoorbeeld. Gebreide jas, gebreide jurk en wie weet zelfs ook gebreide onderbroekjes.

Sanne: Wat interessant kan zijn, natuurlijk. Ik hou erg van oversizede, rare kleding waaraan iets niet klopt, zoals van Margiela of Comme des Garçons. Ik vond het ook leuk dat het er een beetje rommelig en onaf uitzag. Maar twee jaar geleden hadden ze een collectie die gebaseerd was op YouTube-filmpjes van poezen; die humor miste ik nu.

Boy: Dat er een folky uitvoering van Frank Zappa’s Don’t eat the yellow snow live ten gehore werd gebracht, gaf het geheel voor mij toch duidelijk een knipoog mee.

Femke: Inderdaad. Al te serieus nemen ze zichzelf ook niet volgens mij, terwijl hun stukken door al het ingewikkelde handwerk wel het gevoel van couture uitstralen.

Boy: Van sommige ontwerpen was ik ook direct onder de indruk, zoals die lange, gebreide patchwork jurk. Gek genoeg heb ik wel het idee dat ik de – vrij beperkte – collectie meer zou waarderen als ik deze in een totaal andere context gepresenteerd zou zien. Een edgy concept store ofzo. Nu bleef het te veel op afstand en knaagde tegelijkertijd de kneuterigheid van de hele AFW aan de objectiviteit van mijn oordeelsvermogen.

Sanne: Ik ben in de afgelopen jaren vaker naar wat kleinere shows op de AFW geweest, net als nu. Ik had echter de indruk dat alles wat kleinschaliger was dit jaar, letterlijk en figuurlijk wat kaler. Ondanks de champagnebar. Er is me zelfs geen goodiebag in de handen gedrukt! Niet dat de inhoud daarvan eerdere jaren veel voorstelde, maar toch. Zou dat de invloed van de crisis zijn?

Boy: Geen gekke gok, lijkt me. Maar hoe dan ook waren we al vooringenomen over de AFW voordat we er überhaupt waren gearriveerd. Hadden de vele slechte verhalen vooraf me niet al overtuigd, dan had het oerlelijke logo z’n dienst wel bewezen.

Femke: Terwijl wij als klein kikkerlandje toch een aantal grote namen ter wereld hebben gebracht, zoals Viktor&Rolf en niet te vergeten Iris van Herpen, die afgelopen week onder andere met 3D-geprinte jurken weer hoge ogen gooide in Parijs.

Sanne: We moeten AFW ook niet willen vergelijken met de modeweken in Parijs of Milaan. Zo zag ik bij de entree een meisje haar besneeuwde moonboots in een Albert Heijn Hamsterweken-tas proppen, om vervolgens een paar beeldige laarsjes met torenhoge hakken aan te trekken. Dat is Hollandse glamour, en dat is eigenlijk heel erg leuk.

Boy: Maar vergelijk AFW bijvoorbeeld met onze grote filmfestivals, die in Utrecht en in Rotterdam, waarvan de laatste nu toevallig ook bezig is. Het knullige van AFW doet mij denken aan de eerste, terwijl IFFR veel internationaler georiënteerd is, en ook als avantgardistisch bekendstaat. Voor mijn gevoel wil het AFW te veel een crowd pleaser zijn en lukt dat juist daarom niet.

Femke: Parijs in de polder, dat werkt inderdaad niet. Ik denk ook dat AFW juist dat kleine en onafhankelijke meer moet omarmen en als kracht moet gaan zien.

Sanne: Precies, Marc Overmars is ook niet zijn hele leven bij Go Ahead Eagles blijven voetballen en daarom zijn ontwerpers als Iris van Herpen, Mattijs van Bergen en Jan Taminiau vaak niet op AIFW te vinden. Maar er ooit begonnen, dat zijn ze wel.

-

De beelden van de catwalk zijn gemaakt door Team Peter Stigter.

Mail

Redactie

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Mosterdsoep 8

Moedertaal en Opvoedlessen van een martelaar

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Vandaag lees je twee gedichten van Lina Al-Hassany. ‘Draag de lasten van de wereld niet op je schouders. Graaf de kuilen voor de doden niet in je tuin. Breng het verleden nooit meer aan het licht.’ Lees meer

Mosterdsoep 5

Steltenloper

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In het verhaal van Jan Truijens Martinez ziet de hoofdpersoon zijn ex-vriendin met haar nieuwe vriend op theaterfestival De Parade. Tussen de lampjes van de zweefmolen en de flitsende polaroidcamera schiet ook de gedachte aan haar door zijn hoofd. Lees meer

Mosterdsoep 7

Beetje bij beetje

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Mina Yasien schreef een verhaal over een dochter die met haar moeder mee naar een afspraak gaat om te vertalen, over wat er tussen de regels door verloren kan gaan en of je een vervelende boodschap verzachtend moet vertalen. 'Niemand verstond alles en toch kwam iedereen overal achter.' Lees meer

Mosterdsoep 3

[Gedicht zonder titel]

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Fleur Hagi kent de wereld niet meer zoals ze die zich herinnerde, maar wat als ze deze nieuwe wereld niet meer wil kennen? 'Meer dan een appel / is nodig / om te onderscheiden / tussen goed en slecht' Lees meer

IDFA-bespreking <em>‘Between Revolutions’</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd 1

IDFA-bespreking ‘Between Revolutions’

De film Between Revolutions volgt een groep pro-Palestijnse, queer activisten in Berlijn. Regisseur Ruben Desiere zoekt samen met de activisten naar agency voor zijn personages. In die zoektocht wordt een interessant spel met fictie en realiteit gespeeld. Lees meer

IDFA-bespreking <em>Between Revolutions</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd

IDFA-tips van Hard//hoofd – ‘You Can See Everything’, ‘Nuisance Bear’ en ‘Romare Bearden’

De IDFA-tips van Jochum Veenstra, Nora de Bruine en Sander Bortier: You Can See Everything, Nuisance Bear en Alter Ego of Romare Bearden. Lees meer

Mosterdsoep 2

Het woord 'vervreemding'

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Vandaag lees je op Hard//hoofd het verhaal van Lidice Michelle Melara Minero. 'Ik hoorde ze typen en daarna waren ze hun werk aan het uitdelen. En ik? Ik was bezig met het begrijpen van het woord.' Lees meer

Mosterdsoep 9

Potentie

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Het gedicht van Nourelhouda Kassi zit vol potentie. Potentie om 'het' te maken, potentie om 'er' te komen, vriendschapspotentie, partnerpotentie, potentie om zo veel goeds de wereld in te brengen. '‘en nu?’ / tussen alles / wat ik was, en alles wat ik kon worden.' Lees meer

Mosterdsoep 1

Mosterdsoep

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Met vandaag: het verhaal van Leila Mrabet, waarin de hoofdpersoon jarenlang op zoek gaat naar de smaak van mosterdsoep die overeenkomt met een herinnering. Lees meer

Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer