Jij.
Jij bent vrij.
Jij bent vrij om te vrijen met wie wat waar wanneer waarom je wilt. En hoe.
Jij jij jij. Bent niet belachelijk lang geleden geboren op een dure vierkante meter met hypotheekrenteaftrek. Kan kiezen wat je wil. Studies, vriendjes en vriendinnetjes, hobby’s, dingen om te beleven en te kopen. En worden wat je wil. Politicus, freelance fotograaf, discjockey, rechter, dierenvriend, feminist, wereldreiziger en kluizenaar, iets wat nog niet bestaat. Weet vrij zeker dat het lot ergens op je wacht en de ware liefde ook. Hoeft het alleen nog te vinden en daarom moet je blijven zoeken. Overal. Je moet zoveel mogelijk proberen, om te zien of het past. En passen doet het nooit, dus ga je door tot het wel past.
Ja, jij kan werkelijk alles. Jij moet alles, want deze vrijheid vergooi je niet. Soms word je daar een beetje dol van. Het is zoveel. Laten we het eens alleen over de liefde hebben.
Als je in ware liefde gelooft, ga je een leven lang schooiend, snakkend, schandalig rondneuken. Zolang je die ene niet gevonden hebt, moet je door. Settling is voor losers, het halve werk. Door een slagveld van geknakte illusies en gefnuikte lichamen worstel je je naar de horizon toe. Misschien vind je haar/hem/het daar morgen, misschien over dertig jaar. Hooguit tijdelijk ga je voor een mindere variant, als opstap naar de volgende. Alleen is ook maar alleen.
Als je niet in ware liefde gelooft, gaat het ook zo. Een geliefde is een tentamen dat herkanst moet worden, een 6je kan een 7 worden, een 8 heel misschien een 9. Relaties zijn onbuigbare constructen, vlug breekbaar. Vier op de tien houdt een Nederlands huwelijk niet vol en kapt ermee, de tiener- en studententijd die daar aan voorafgaat, is vaak een bende van onbezonnen ellende.
Verstrikt in een web van sociaal-culturele waanzin maak je wispelturige sprongen. Als een blauwdruk leg je de malende maatschappelijke gedachtestroom over de werkelijkheid, over de man of vrouw naast je op de bank. Een relatie die stroef verloopt is verkeerd en geliefden met uiteenlopende karakters passen niet bij elkaar. Jij hebt het recht gelukkig te zijn en wie niet in je hyperindividuele denk- en leefpatroon past die past zich maar aan of dondert een eind op. Kies voor jezelf. Jij moet gelukkig worden, jij mag er zijn. Jij jij jij.
Het draait allemaal om mij.
Leven is gepuzzel en puzzelstukjes die niet passen gooi je weg. Stukjes die lijken te passen probeer je tot het knelt. En dan…
Houd dan je adem eens in. Wat als je het laat zitten? Als het wringt en toch heel knap lijkt te passen, wat het bijna altijd doet, wat let je dan om de puzzel af te maken? Wat let je om de wereld voor gek te houden? Wat let je er iets van te maken?
Wie wacht op de dag dat alles perfect past, heeft tijd tekort.
Beeld: Sonja de Bruin
