Deze week: hippies in Rusland, de warmte van Valentijn, mannen in de kinderopvang en het copyrightkolonialisme achter ACTA." /> Deze week: hippies in Rusland, de warmte van Valentijn, mannen in de kinderopvang en het copyrightkolonialisme achter ACTA." />
Asset 14

Valentijnsdag-terreur

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Hard//talk is de seismograaf die de trillingen van de tand des tijds registreert. Wat heeft ons afgelopen week bezig gehouden? Wat bespraken we bij de koffieautomaat en waar lagen we wakker van? Deze week vijf korte commentaren, in woord en beeld, van onze redacteuren.

Commentaar

Kinderzorg

Kinderen opvoeden is een taak voor vrouwen? Dat lijkt in ieder geval de mores van de toekomst te worden. Mannen verlaten massaal de kinderopvang. Na smeerlap Robert M. lijkt de schrik er goed in te zitten: mannen die voor kinderen willen zorgen zijn verdacht.
Verschillende media berichtten begin deze maand dat in het afgelopen jaar tientallen mannen zijn gestopt met hun werk op kinderdagverblijven, nadat verontruste ouders hun zorg hadden geuit over mannelijke aanwezigheid op de speelplaats. Sommigen van hen zijn ontslagen, anderen opgestapt. Hoe het ook zij, capabele mensen met waardevolle ervaring worden aan de kant geschoven. Uit angst.
De kinderopvangorganisaties in kwestie hadden nooit gehoor moeten geven aan de eisen van de ouders. Het oude vooroordeel, dat vrouwen natuurlijke verzorgers zijn en mannen jagers wordt zo hardnekkig in stand gehouden. Maar, erger nog, doordat openbare instanties hun beleid herinrichten op grond van onder andere de Amsterdamse zedenzaak wordt er toegegeven aan het angstbeeld dat alle mannen potentiële verkrachters zijn. Moeten we dan ook, als je deze gedachtegang consequent doortrekt, mannelijke leraren weren uit kleuter- en basisopleiding? Zijn de hopmannen van de toekomst allen vrouw en wat te doen met de jeugdvoetbalcoaches?
Ik wil niet in een samenleving leven waarin een vader-oppas met een schuin oog wordt bekeken of dat mijn toekomstige zoon opgroeit denkend dat mannen en kinderen niet samengaan.
In de Intermediair van 8 februari wordt beschreven hoe een man met 21 jaar ervaring ontslagen wordt ten gunste van het manloos beleid. Een beroep van de werknemer op het vier-ogen principe, waarbij er altijd een tweede volwassen aanwezig moet zijn op de werkvloer, faalt. De werkgever geeft aan geen probleem te hebben met een twee-ogen beleid, zolang het maar twee vrouwenogen zijn. Want het weren van mannen uit de kinderopvang is een schijnoplossing; het werkelijke probleem wordt omzeild, terwijl men uitdrukking geeft aan waarden die we niet zouden moeten willen accepteren. De buidel spreekt weer luider dan het verstand.

Door Esther Wertwijn

Zelf

Valentijnsdagterreur

Het begon al medio januari, toen Bol.com mij romantische DVD's aanbood met fantastische Valentijnskorting. Daarna kwamen de afgeprijsde Thalys-reizen naar Parijs en de goedkope chocolade van One day only. Accepteert u ook pandapunten? Ondertussen wijdde de NRC een speciale bijdrage aan het overschot van hogeropgeleide vrouwen in de grote steden, onder de titel “Schaarse mannen zijn de baas”, en wierp mijn moeder een kritische blik op haar verstokt vrijgezelle manvolk. Ter opvrolijking daagde een vriendin met mild exhibitionistisch Facebookgedrag me uit een erotisch gedicht voor haar te schrijven, en nodigde een bevriende pornokunstenares me uit voor een zinnenprikkelend bal masqué in de Brakke Grond. En zo naderde dan onafwendbaar Rub-it-in-day.
Niet, natuurlijk, dat de commercie echt van mij verwacht dat ik een kaart stuur; dat deed op de middelbare school al bijna niemand, en aan zo’n kaart valt ook weinig te verdienen. Mijn Geheime Geliefde zal ook niet ontvlammen als ik bij haar op de stoep sta met een stapel afgeprijsde romantische DVD's. Het zijn juist de (prille) stelletjes in mijn kennissenkring die bezwijken voor de Valentijnsdagterreur. Ik geloofde het zelf ook niet, tot ik ze er in alle ernst over hoorde spreken op verjaardagsfeestjes.
Wat V-dag zo irritant maakt is juist dat iedereen weet dat het nep is. Het is het summum van reclame: een belofte die je inwrijft wat je mist. Maar er is tegengif: uitgerekend op Facebook, waar iedereen normaliter net iets leuker en geslaagder is of in geval uit nood komisch-neurotisch is, barstte een koor van cynische anti-Valentijnsgrappen los. En zo gaat Valentijn steeds meer op Kerst lijken: iedereen heeft er een hekel aan, niemand ontkomt eraan en uiteindelijk valt het toch best mee. Je krijgt er haast warme gevoelens van.

Door Floris Solleveld

Nieuws in beeld

Valentijnsdag zorgt jaarlijks voor warme gevoelens, maar ook voor flink veel cynisme en scepticisme.

Illustratie: Kunny van der Ploeg

De Kunsten

Hippienostalgie

Onvoorwaardelijke steun aan het gewelddadige regime van Bashar al-Assad voorzag Rusland afgelopen week van een prominente plek in het wereldnieuws. Tegelijkertijd opende bovenin het Amsterdamse fotografiemuseum Foam een bescheiden expositie van een ander Rusland.
De Russisch-Nederlandse fotograaf Pavel Prokopchik, zojuist ook bekroond met een derde prijs door World Press Photo, toont in zijn fotoserie The Tribe een groepje jonge Russen dat schoon genoeg heeft van de strenge staatscontrole en van het materialistische hyperkapitalisme dat overheerst (Moskou is bijvoorbeeld de stad met de meeste miljardairs ter wereld). In plaats van vechten tegen de semi-democratische dictatuur van Poetin en vrienden, verbouwen ze hun eigen groenten en leiden een simpel leven in de natuur. "Dit zijn geen jaren-zestig-hippies of beatniks", lezen we op de website van het Foam en de teksten bij de expositie. "Het is een nieuwe generatie die een uitweg zoekt uit de klauwen van de maatschappij." Maar terwijl ik naar de prachtig gemaakte foto's kijk, vraag ik me af of er ook minder voor de hand liggende beelden gemaakt hadden kunnen worden. Uit de beelden van naaktzwemmers in een idyllisch meertje, of van langharige jongens in kleermakerszit met gitaar, ontwaart de kijker geen enkele referentie naar dat hedendaagse Rusland. Dat is natuurlijk ook precies wat deze mensen willen; zij hoeven niet te leven in booming Moskou of intellectueel Sint-Petersburg. De hedendaagse wereld is gelukkig ver weg voor hen. Helaas voor de Nederlandse toeschouwer. In plaats van dat we hun drijfveer en noodzaak kunnen begrijpen, zien we slechts de nostalgische waas die eerder aan onze eigen hipstamatic-fotootjes doet denken.

Door Roos Euwe

Machtige Media

Copyrightkolonialisme

"Uiteindelijk is het dus wel zo dat we altijd worden gecontroleerd op alles, het is een schending van de privacy." Afgelopen zaterdag: op de Dam wordt gedemonstreerd tegen ACTA, het anti-piraterijverdrag dat copyrightwetgeving tussen verschillende landen meer op elkaar moet afstemmen. De demonstranten die voor de camera van de NOS verschijnen, zeggen eigenlijk allemaal hetzelfde. Toch jammer dat het met de waarheid weinig van doen heeft. Ondertussen maakt de verslaggever de kijker bang met de maatregel dat internetgebruikers die voor een derde keer in overtreding zijn, worden afgesloten. In de definitieve versie van het verdrag sneuvelde die passage. Nog meer onzin dus.
Voor de duidelijkheid: de opzet achter ACTA riekt naar doortrapt copyrightkolonialisme en de geheimzinnige totstandkoming achter gesloten deuren is een klap in het gezicht van een gezond functionerende democratie. Door WikiLeaks vrijgegeven diplomatieke cables zijn daar duidelijk over en zelfs de voorzitter van het Europarlement heeft sinds vorige week fundamentele bezwaren. Kortom: genoeg om op te schieten.
Toch trakteren strijders voor de goede zaak ons op halve waarheden en volledige onzin. Zelfs de journalistiek kan er wat van. Waarom? Allereerst omdat de waarheid ingewikkeld is en nuance niet verkoopt. Maar ook omdat er over ACTA al bijna vijf jaar wordt gebakkeleid. Veel (vlijm)scherpe randjes uit eerdere versies zijn verdwenen in de versie waarover het Europarlement en lidstaten als Duitsland en Nederland komende maanden nog definitief moeten beslissen.
Gelukkig zette de Tweede Kamer die beslissende handtekening dinsdag (nog) niet. Het schoof de ratificatie voor zich uit, vanwege twijfels over de verenigbaarheid met Europese regelgeving. Een van de zegeningen van de gedoogconstructie, want mèt cruciale hulp van de PVV. Het is te hopen dat deze strijders voor het vrije woord net zo dapper zullen zijn als er straks voor het echie wordt gestemd. Want de overdaad aan twijfelachtige tegenargumenten daargelaten: ACTA is bad, m'kay.

Door Boy van Dijk

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnChef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
Nieuws in beeld: Jeff Bezos zet het ons betaald

Jeff Bezos zet het ons betaald

Na zijn korte bezoekje aan de rand van de ruimte, eerder deze week, bedankte oud-Amazon-baas Jeff Bezos de werknemers en klanten van zijn bedrijf. 'Want jullie hebben hiervoor betaald'. Een perverse grap, vonden critici. Lees meer

Wat een week

Wat een week

Zie het nieuws maar eens in beeld te brengen in een week waarin drama zich op drama stapelde. Illustrator Rueben Millenaar liet zich niet uit het veld slaan: hij maakte maar liefst 6 illustraties. Een rampweek in beeld. Lees meer

Nieuws in beeld: En nu met z'n allen

En nu met z'n allen

Sinds vorige week zondag schrijven 155 democratisch verkozen volksvertegenwoordigers een nieuwe grondwet voor Chili. Ze hebben negen maanden de tijd om een grondwet te schrijven waarin iederéén wordt gerepresenteerd. Lees meer

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Kunnen we de wandaden van een kunstenaar vergeten?

Critici en liefhebbers zitten in hun maag met de wandaden van hun culturele helden. Moeten ze worden vergeven of ‘gecanceld’? Stefanie is vooral blij met de democratisering van de kunstwereld. Lees meer

Vergeet de lelijke kanten van dementie niet

Vivian Mac Gillavry begon op haar 19de haar vader te verliezen aan dementie. Ze schrikt van hoe mediamakers met dementie omgaan: het is goed om te laten zien hoe ermee valt te leven, maar wat als we zóveel focus leggen op de kwaliteit van leven, dat we vergeten te praten over hoe moeilijk dementie kan zijn? Lees meer

Ook automobilist moet aan de bak

Ook automobilist moet aan (of uit) de bak

Illustrator Veerle van der Veer brengt het nieuws in beeld. Dat de rechter Shell opdraagt zijn CO2-uitstoot drastisch terug te dringen, leverde vooral instemming en leedvermaak op, zagen opiniemakers in de Volkskrant. En de klánten van Shell dan, vroegen zij zich af. Lees meer

Speech: Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Waarom activisten de ‘zomer van trans woede’ uitroepen

Honderden demonstranten protesteerden tegen de vernederende en dehumaniserende zorg voor transgender personen. Ze eisen hervorming van het zorgsysteem en riepen een ‘zomer van trans woede’ uit. Non-binaire trans vrouw Nilin gaf een openhartige toespraak. Lees meer

Filmtrialoog: Gunda

Gunda

Onze redacteuren Eva van den Boogaard, Nora van Arkel en Jozien Wijkhuijs bekeken de documentaire Gunda. Ze zijn onder de indruk van de unieke vorm van de film, maar er bleken ook wat dingen die iedereen anders interpreteerde. Lees meer

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

De ketenen zijn gebroken, maar de wonden zijn niet geheeld

Op 1 juli 1863 schafte Nederland de slavernij af in Suriname en op Aruba, Bonaire, Curaçao, Sint Maarten, Sint Eustatius en Saba. Althans, zo staat het in de geschiedenisboeken. Lees meer

Essay: Verslag van een mislukking

Verslag van een mislukking

In de essayreeks Boys don't cry onderzoekt Jonathan van der Horst mannelijkheid aan de hand van kunstwerken die hem ontroerden. Vandaag deel 2 met werk van de slam poet IN-Q. Lees meer

Maling aan de paling

Maling aan de paling

Met 60 duizend stuwen, gemalen en sluizen is ons land voor trekkende palingen de grootste hindernisbaan van Europa. Lees meer

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

Ik bekritiseer Israël omdat ik om haar geef

In gesprekken over Israël-Palestina bevindt Max Beijneveld zich afwisselend aan beide kanten. Voor hem is het bekritiseren van Israël juist een teken van hoop en vriendschap: hij uit kritiek omdat hij gelooft dat Israël kan verbeteren. Lees meer

Automatische concepten 56

Een Afrikaanse kritiek op het Antropoceen

In het Antropoceen zou 'de mens' een bepalende factor zijn in het verstoren van het klimaat en de biodiversiteit. Maar wie kan zich eigenlijk tot mens rekenen? En wie wordt als object behandeld? Grâce Ndjako verwerpt het Antropoceen als een eurocentrisch idee. Lees meer

Je partner slaan is nog geen doodvonnis voor je carrière

Je partner slaan is (nog) geen doodvonnis voor je carrière

Het onderscheid tussen de publieke en de privésfeer is soms vaag, maar geweld achter de voordeur zouden we nóóit door de vingers moeten zien, meent Jihane Chaara. Waarom komen zoveel publieke figuren ermee weg? Lees meer

Kunst is werk

Kunst is werk

Brood noemen we essentieel, theater niet. Maar wat als je in het theater je brood verdient? Lees meer

 Klop, klop, wie is waar?

Klop, klop, wie is waar?

De klopjacht op de voortvluchtige militair Jürgen Conings doet de in België woonachtige Amerikaanse illustrator Sebastian Eisenberg denken aan iets wat in zijn thuisland zou gebeuren; niet in Europa. Lees meer

Flaneur versus voyeur

Flaneur versus voyeur

Sarah Vergaerde onderzoekt het doelloos ronddwalen én het al dan niet onopgemerkt gluren naar de ander aan de hand van boeken, films, podcasts en documentaires, waaronder My Amsterdam van Ed van der Elsken. Lees meer

Filmtrialoog: Ruben Brandt: Collector

Ruben Brandt: Collector

Onze redacteuren Jorne Vriens en Oscar Spaans en illustrator Friso Blankevoort bekeken de animatiefilm Ruben Brandt: Collector en zagen een verhaal dat niet in een andere vorm had kunnen worden verteld. Lees meer

Nieuws in beeld: Is het kunst of geeft het winst?

Is het kunst of geeft het winst?

Illustrator Loes van Gils kijkt met afgrijzen naar de afwegingen die het kabinet maakt. Dierentuinen, sportscholen en binnenzwembaden werden geopend, culturele instellingen moesten de deuren gesloten houden. Lees meer

Lang leve de slush pile 1

Lang leve de slush pile

Hoe kan literair Nederland inclusiever worden als het steeds vaker weigert ongevraagde manuscripten aan te nemen? Een pleidooi voor een openboekbeleid. Lees meer