Kinderen opvoeden is een taak voor vrouwen? Dat lijkt in ieder geval de mores van de toekomst te worden. Mannen verlaten massaal de kinderopvang. Na smeerlap Robert M. lijkt de schrik er goed in te zitten: mannen die voor kinderen willen zorgen zijn verdacht.
Verschillende media berichtten begin deze maand dat in het afgelopen jaar tientallen mannen zijn gestopt met hun werk op kinderdagverblijven, nadat verontruste ouders hun zorg hadden geuit over mannelijke aanwezigheid op de speelplaats. Sommigen van hen zijn ontslagen, anderen opgestapt. Hoe het ook zij, capabele mensen met waardevolle ervaring worden aan de kant geschoven. Uit angst.
De kinderopvangorganisaties in kwestie hadden nooit gehoor moeten geven aan de eisen van de ouders. Het oude vooroordeel, dat vrouwen natuurlijke verzorgers zijn en mannen jagers wordt zo hardnekkig in stand gehouden. Maar, erger nog, doordat openbare instanties hun beleid herinrichten op grond van onder andere de Amsterdamse zedenzaak wordt er toegegeven aan het angstbeeld dat alle mannen potentiële verkrachters zijn. Moeten we dan ook, als je deze gedachtegang consequent doortrekt, mannelijke leraren weren uit kleuter- en basisopleiding? Zijn de hopmannen van de toekomst allen vrouw en wat te doen met de jeugdvoetbalcoaches?
Ik wil niet in een samenleving leven waarin een vader-oppas met een schuin oog wordt bekeken of dat mijn toekomstige zoon opgroeit denkend dat mannen en kinderen niet samengaan.
In de Intermediair van 8 februari wordt beschreven hoe een man met 21 jaar ervaring ontslagen wordt ten gunste van het manloos beleid. Een beroep van de werknemer op het vier-ogen principe, waarbij er altijd een tweede volwassen aanwezig moet zijn op de werkvloer, faalt. De werkgever geeft aan geen probleem te hebben met een twee-ogen beleid, zolang het maar twee vrouwenogen zijn. Want het weren van mannen uit de kinderopvang is een schijnoplossing; het werkelijke probleem wordt omzeild, terwijl men uitdrukking geeft aan waarden die we niet zouden moeten willen accepteren. De buidel spreekt weer luider dan het verstand.

Door Esther Wertwijn

Het begon al medio januari, toen Bol.com mij romantische DVD's aanbood met fantastische Valentijnskorting. Daarna kwamen de afgeprijsde Thalys-reizen naar Parijs en de goedkope chocolade van One day only. Accepteert u ook pandapunten? Ondertussen wijdde de NRC een speciale bijdrage aan het overschot van hogeropgeleide vrouwen in de grote steden, onder de titel “Schaarse mannen zijn de baas”, en wierp mijn moeder een kritische blik op haar verstokt vrijgezelle manvolk. Ter opvrolijking daagde een vriendin met mild exhibitionistisch Facebookgedrag me uit een erotisch gedicht voor haar te schrijven, en nodigde een bevriende pornokunstenares me uit voor een zinnenprikkelend bal masqué in de Brakke Grond. En zo naderde dan onafwendbaar Rub-it-in-day.
Niet, natuurlijk, dat de commercie echt van mij verwacht dat ik een kaart stuur; dat deed op de middelbare school al bijna niemand, en aan zo’n kaart valt ook weinig te verdienen. Mijn Geheime Geliefde zal ook niet ontvlammen als ik bij haar op de stoep sta met een stapel afgeprijsde romantische DVD's. Het zijn juist de (prille) stelletjes in mijn kennissenkring die bezwijken voor de Valentijnsdagterreur. Ik geloofde het zelf ook niet, tot ik ze er in alle ernst over hoorde spreken op verjaardagsfeestjes.
Wat V-dag zo irritant maakt is juist dat iedereen weet dat het nep is. Het is het summum van reclame: een belofte die je inwrijft wat je mist. Maar er is tegengif: uitgerekend op Facebook, waar iedereen normaliter net iets leuker en geslaagder is of in geval uit nood komisch-neurotisch is, barstte een koor van cynische anti-Valentijnsgrappen los. En zo gaat Valentijn steeds meer op Kerst lijken: iedereen heeft er een hekel aan, niemand ontkomt eraan en uiteindelijk valt het toch best mee. Je krijgt er haast warme gevoelens van.

Door Floris Solleveld

Onvoorwaardelijke steun aan het gewelddadige regime van Bashar al-Assad voorzag Rusland afgelopen week van een prominente plek in het wereldnieuws. Tegelijkertijd opende bovenin het Amsterdamse fotografiemuseum Foam een bescheiden expositie van een ander Rusland.
De Russisch-Nederlandse fotograaf Pavel Prokopchik, zojuist ook bekroond met een derde prijs door World Press Photo, toont in zijn fotoserie The Tribe een groepje jonge Russen dat schoon genoeg heeft van de strenge staatscontrole en van het materialistische hyperkapitalisme dat overheerst (Moskou is bijvoorbeeld de stad met de meeste miljardairs ter wereld). In plaats van vechten tegen de semi-democratische dictatuur van Poetin en vrienden, verbouwen ze hun eigen groenten en leiden een simpel leven in de natuur. "Dit zijn geen jaren-zestig-hippies of beatniks", lezen we op de website van het Foam en de teksten bij de expositie. "Het is een nieuwe generatie die een uitweg zoekt uit de klauwen van de maatschappij." Maar terwijl ik naar de prachtig gemaakte foto's kijk, vraag ik me af of er ook minder voor de hand liggende beelden gemaakt hadden kunnen worden. Uit de beelden van naaktzwemmers in een idyllisch meertje, of van langharige jongens in kleermakerszit met gitaar, ontwaart de kijker geen enkele referentie naar dat hedendaagse Rusland. Dat is natuurlijk ook precies wat deze mensen willen; zij hoeven niet te leven in booming Moskou of intellectueel Sint-Petersburg. De hedendaagse wereld is gelukkig ver weg voor hen. Helaas voor de Nederlandse toeschouwer. In plaats van dat we hun drijfveer en noodzaak kunnen begrijpen, zien we slechts de nostalgische waas die eerder aan onze eigen hipstamatic-fotootjes doet denken.

Door Roos Euwe

"Uiteindelijk is het dus wel zo dat we altijd worden gecontroleerd op alles, het is een schending van de privacy." Afgelopen zaterdag: op de Dam wordt gedemonstreerd tegen ACTA, het anti-piraterijverdrag dat copyrightwetgeving tussen verschillende landen meer op elkaar moet afstemmen. De demonstranten die voor de camera van de NOS verschijnen, zeggen eigenlijk allemaal hetzelfde. Toch jammer dat het met de waarheid weinig van doen heeft. Ondertussen maakt de verslaggever de kijker bang met de maatregel dat internetgebruikers die voor een derde keer in overtreding zijn, worden afgesloten. In de definitieve versie van het verdrag sneuvelde die passage. Nog meer onzin dus.
Voor de duidelijkheid: de opzet achter ACTA riekt naar doortrapt copyrightkolonialisme en de geheimzinnige totstandkoming achter gesloten deuren is een klap in het gezicht van een gezond functionerende democratie. Door WikiLeaks vrijgegeven diplomatieke cables zijn daar duidelijk over en zelfs de voorzitter van het Europarlement heeft sinds vorige week fundamentele bezwaren. Kortom: genoeg om op te schieten.
Toch trakteren strijders voor de goede zaak ons op halve waarheden en volledige onzin. Zelfs de journalistiek kan er wat van. Waarom? Allereerst omdat de waarheid ingewikkeld is en nuance niet verkoopt. Maar ook omdat er over ACTA al bijna vijf jaar wordt gebakkeleid. Veel (vlijm)scherpe randjes uit eerdere versies zijn verdwenen in de versie waarover het Europarlement en lidstaten als Duitsland en Nederland komende maanden nog definitief moeten beslissen.
Gelukkig zette de Tweede Kamer die beslissende handtekening dinsdag (nog) niet. Het schoof de ratificatie voor zich uit, vanwege twijfels over de verenigbaarheid met Europese regelgeving. Een van de zegeningen van de gedoogconstructie, want mèt cruciale hulp van de PVV. Het is te hopen dat deze strijders voor het vrije woord net zo dapper zullen zijn als er straks voor het echie wordt gestemd. Want de overdaad aan twijfelachtige tegenargumenten daargelaten: ACTA is bad, m'kay.

Door Boy van Dijk