Deze week: hippies in Rusland, de warmte van Valentijn, mannen in de kinderopvang en het copyrightkolonialisme achter ACTA." /> Deze week: hippies in Rusland, de warmte van Valentijn, mannen in de kinderopvang en het copyrightkolonialisme achter ACTA." />
Asset 14

Valentijnsdag-terreur

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Hard//talk is de seismograaf die de trillingen van de tand des tijds registreert. Wat heeft ons afgelopen week bezig gehouden? Wat bespraken we bij de koffieautomaat en waar lagen we wakker van? Deze week vijf korte commentaren, in woord en beeld, van onze redacteuren.

Commentaar

Kinderzorg

Kinderen opvoeden is een taak voor vrouwen? Dat lijkt in ieder geval de mores van de toekomst te worden. Mannen verlaten massaal de kinderopvang. Na smeerlap Robert M. lijkt de schrik er goed in te zitten: mannen die voor kinderen willen zorgen zijn verdacht.
Verschillende media berichtten begin deze maand dat in het afgelopen jaar tientallen mannen zijn gestopt met hun werk op kinderdagverblijven, nadat verontruste ouders hun zorg hadden geuit over mannelijke aanwezigheid op de speelplaats. Sommigen van hen zijn ontslagen, anderen opgestapt. Hoe het ook zij, capabele mensen met waardevolle ervaring worden aan de kant geschoven. Uit angst.
De kinderopvangorganisaties in kwestie hadden nooit gehoor moeten geven aan de eisen van de ouders. Het oude vooroordeel, dat vrouwen natuurlijke verzorgers zijn en mannen jagers wordt zo hardnekkig in stand gehouden. Maar, erger nog, doordat openbare instanties hun beleid herinrichten op grond van onder andere de Amsterdamse zedenzaak wordt er toegegeven aan het angstbeeld dat alle mannen potentiële verkrachters zijn. Moeten we dan ook, als je deze gedachtegang consequent doortrekt, mannelijke leraren weren uit kleuter- en basisopleiding? Zijn de hopmannen van de toekomst allen vrouw en wat te doen met de jeugdvoetbalcoaches?
Ik wil niet in een samenleving leven waarin een vader-oppas met een schuin oog wordt bekeken of dat mijn toekomstige zoon opgroeit denkend dat mannen en kinderen niet samengaan.
In de Intermediair van 8 februari wordt beschreven hoe een man met 21 jaar ervaring ontslagen wordt ten gunste van het manloos beleid. Een beroep van de werknemer op het vier-ogen principe, waarbij er altijd een tweede volwassen aanwezig moet zijn op de werkvloer, faalt. De werkgever geeft aan geen probleem te hebben met een twee-ogen beleid, zolang het maar twee vrouwenogen zijn. Want het weren van mannen uit de kinderopvang is een schijnoplossing; het werkelijke probleem wordt omzeild, terwijl men uitdrukking geeft aan waarden die we niet zouden moeten willen accepteren. De buidel spreekt weer luider dan het verstand.

Door Esther Wertwijn

Zelf

Valentijnsdagterreur

Het begon al medio januari, toen Bol.com mij romantische DVD's aanbood met fantastische Valentijnskorting. Daarna kwamen de afgeprijsde Thalys-reizen naar Parijs en de goedkope chocolade van One day only. Accepteert u ook pandapunten? Ondertussen wijdde de NRC een speciale bijdrage aan het overschot van hogeropgeleide vrouwen in de grote steden, onder de titel “Schaarse mannen zijn de baas”, en wierp mijn moeder een kritische blik op haar verstokt vrijgezelle manvolk. Ter opvrolijking daagde een vriendin met mild exhibitionistisch Facebookgedrag me uit een erotisch gedicht voor haar te schrijven, en nodigde een bevriende pornokunstenares me uit voor een zinnenprikkelend bal masqué in de Brakke Grond. En zo naderde dan onafwendbaar Rub-it-in-day.
Niet, natuurlijk, dat de commercie echt van mij verwacht dat ik een kaart stuur; dat deed op de middelbare school al bijna niemand, en aan zo’n kaart valt ook weinig te verdienen. Mijn Geheime Geliefde zal ook niet ontvlammen als ik bij haar op de stoep sta met een stapel afgeprijsde romantische DVD's. Het zijn juist de (prille) stelletjes in mijn kennissenkring die bezwijken voor de Valentijnsdagterreur. Ik geloofde het zelf ook niet, tot ik ze er in alle ernst over hoorde spreken op verjaardagsfeestjes.
Wat V-dag zo irritant maakt is juist dat iedereen weet dat het nep is. Het is het summum van reclame: een belofte die je inwrijft wat je mist. Maar er is tegengif: uitgerekend op Facebook, waar iedereen normaliter net iets leuker en geslaagder is of in geval uit nood komisch-neurotisch is, barstte een koor van cynische anti-Valentijnsgrappen los. En zo gaat Valentijn steeds meer op Kerst lijken: iedereen heeft er een hekel aan, niemand ontkomt eraan en uiteindelijk valt het toch best mee. Je krijgt er haast warme gevoelens van.

Door Floris Solleveld

Nieuws in beeld

Valentijnsdag zorgt jaarlijks voor warme gevoelens, maar ook voor flink veel cynisme en scepticisme.

Illustratie: Kunny van der Ploeg

De Kunsten

Hippienostalgie

Onvoorwaardelijke steun aan het gewelddadige regime van Bashar al-Assad voorzag Rusland afgelopen week van een prominente plek in het wereldnieuws. Tegelijkertijd opende bovenin het Amsterdamse fotografiemuseum Foam een bescheiden expositie van een ander Rusland.
De Russisch-Nederlandse fotograaf Pavel Prokopchik, zojuist ook bekroond met een derde prijs door World Press Photo, toont in zijn fotoserie The Tribe een groepje jonge Russen dat schoon genoeg heeft van de strenge staatscontrole en van het materialistische hyperkapitalisme dat overheerst (Moskou is bijvoorbeeld de stad met de meeste miljardairs ter wereld). In plaats van vechten tegen de semi-democratische dictatuur van Poetin en vrienden, verbouwen ze hun eigen groenten en leiden een simpel leven in de natuur. "Dit zijn geen jaren-zestig-hippies of beatniks", lezen we op de website van het Foam en de teksten bij de expositie. "Het is een nieuwe generatie die een uitweg zoekt uit de klauwen van de maatschappij." Maar terwijl ik naar de prachtig gemaakte foto's kijk, vraag ik me af of er ook minder voor de hand liggende beelden gemaakt hadden kunnen worden. Uit de beelden van naaktzwemmers in een idyllisch meertje, of van langharige jongens in kleermakerszit met gitaar, ontwaart de kijker geen enkele referentie naar dat hedendaagse Rusland. Dat is natuurlijk ook precies wat deze mensen willen; zij hoeven niet te leven in booming Moskou of intellectueel Sint-Petersburg. De hedendaagse wereld is gelukkig ver weg voor hen. Helaas voor de Nederlandse toeschouwer. In plaats van dat we hun drijfveer en noodzaak kunnen begrijpen, zien we slechts de nostalgische waas die eerder aan onze eigen hipstamatic-fotootjes doet denken.

Door Roos Euwe

Machtige Media

Copyrightkolonialisme

"Uiteindelijk is het dus wel zo dat we altijd worden gecontroleerd op alles, het is een schending van de privacy." Afgelopen zaterdag: op de Dam wordt gedemonstreerd tegen ACTA, het anti-piraterijverdrag dat copyrightwetgeving tussen verschillende landen meer op elkaar moet afstemmen. De demonstranten die voor de camera van de NOS verschijnen, zeggen eigenlijk allemaal hetzelfde. Toch jammer dat het met de waarheid weinig van doen heeft. Ondertussen maakt de verslaggever de kijker bang met de maatregel dat internetgebruikers die voor een derde keer in overtreding zijn, worden afgesloten. In de definitieve versie van het verdrag sneuvelde die passage. Nog meer onzin dus.
Voor de duidelijkheid: de opzet achter ACTA riekt naar doortrapt copyrightkolonialisme en de geheimzinnige totstandkoming achter gesloten deuren is een klap in het gezicht van een gezond functionerende democratie. Door WikiLeaks vrijgegeven diplomatieke cables zijn daar duidelijk over en zelfs de voorzitter van het Europarlement heeft sinds vorige week fundamentele bezwaren. Kortom: genoeg om op te schieten.
Toch trakteren strijders voor de goede zaak ons op halve waarheden en volledige onzin. Zelfs de journalistiek kan er wat van. Waarom? Allereerst omdat de waarheid ingewikkeld is en nuance niet verkoopt. Maar ook omdat er over ACTA al bijna vijf jaar wordt gebakkeleid. Veel (vlijm)scherpe randjes uit eerdere versies zijn verdwenen in de versie waarover het Europarlement en lidstaten als Duitsland en Nederland komende maanden nog definitief moeten beslissen.
Gelukkig zette de Tweede Kamer die beslissende handtekening dinsdag (nog) niet. Het schoof de ratificatie voor zich uit, vanwege twijfels over de verenigbaarheid met Europese regelgeving. Een van de zegeningen van de gedoogconstructie, want mèt cruciale hulp van de PVV. Het is te hopen dat deze strijders voor het vrije woord net zo dapper zullen zijn als er straks voor het echie wordt gestemd. Want de overdaad aan twijfelachtige tegenargumenten daargelaten: ACTA is bad, m'kay.

Door Boy van Dijk

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
het laatste
 Giftige goudkoorts

Giftige goudkoorts

Jaarlijks belandt meer dan 130.000 kilo kwik - gebruikt voor het vinden van goud - in de Surinaamse natuur. Lees meer

Het vervolg van een rouwwoordenboek

Het vervolg van een rouwwoordenboek

De persoonlijke worsteling van Babet te Winkel om woorden te vinden voor haar rouw, was helemaal niet zo persoonlijk. Ze ontving vele berichten van mensen die zich in haar rouwwoordenboek herkenden. Dit is het vervolg van haar rouwwoordenboek. Lees meer

Hard//talk: Wie Thierry volgt

Wie Thierry volgt

Thierry Baudet heeft er heel wat kiezers bij die simpelweg hun vrijheid terug willen. Julius Koetsier vreest dat zij verzeild zullen raken in een moeras van verzinselen over UFO's en dinosaurussen. Lees meer

Nooit meer hier

Nooit meer genocide (hier)

Nooit meer genocide, dat beloven we elkaar op 4 mei. Maar wat zijn de lessen van 4 mei waard als we ze niet kunnen toepassen om nú een groep in nood te redden? Lees meer

Nieuws in beeld: Volle terrassen, volle ic's

Volle terrassen, volle ic's

Het demissionaire kabinet gaf groen licht voor het openen van de terrassen - en dus ook voor volle ic's. Lees meer

Ali B gaat je niet redden

Ali B gaat je niet redden

‘Self made men’ prediken in online succescursussen dat succes voor iedereen binnen handbereik ligt. Lees meer

Nieuws in beeld: Vogelgriep grijpt om zich heen

Vogelgriep grijpt om zich heen

Langs de Groningse Waddenkust zijn honderden vogels aangespoeld, die waarschijnlijk zijn geveld door de vogelgriep. Illustrator Aida de Jong brengt het lugubere nieuws in beeld. Lees meer

Leven in een grijs gebied

Leven in een grijs gebied

Wat gebeurt er met je zelfbeeld als je chronisch ziek wordt? Accepteer je de ziekte als een deel van jezelf, of blijf je uitkijken naar de dag waarop je genezen bent? Lees meer

 Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Digikunst spuwt broeikasgassen in de cloud

Het maken van de digitale kunstwerken kost ‘kolossale hoeveelheden’ rekenkracht van computers, aldus the New York Times. Lees meer

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

Nederland is boos. Waarom Jesse niet?

De nieuwste verkiezingen lieten ons weer eens zien hoe Nederland aan het afglijden is naar het rechtereinde van de politiek. Hoe kan dat? Is het niet tijd dat links even boos wordt als Wilders en Baudet? Lees meer

Gezien door een kunstwerk

Gezien door een kunstwerk

Doordat fysieke kunstexposities bijna nergens georganiseerd worden, zoeken kunstinstellingen andere wegen om hun werk ten toon te spreiden. Caecilia Rasch mist de ontmoeting met het kunstwerk, en vooral: erdoor gezien worden. Lees meer

Automatische concepten 54

Een miljoen huizen houden het te droog

Zeker een miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken, en dat aantal is de afgelopen jaren flink toegenomen. De boosdoener: droogte. Lees meer

Hard//talk: Onderdak is een mensenrecht

Onderdak is een mensenrecht

Over dakloosheid hoeven we geen uitvoerige politieke discussies te voeren, aldus Jihane Chaara. Onderdak is namelijk niets minder dan een mensenrecht (iets wat men in de Nederlandse politiek even vergeten lijkt te zijn). Lees meer

Filmtrialoog: Nocturne

Nocturne

Onze redacteurs zagen Nocturne, een film over het maken van een film. Hoofdpersonage Alex rent een nacht lang door zijn eigen hoofd, op zoek naar het sluitende idee, de juiste acteurs, een kloppend verhaal. Het sprak esthetisch heel erg aan, maar zaaide ook een hoop verwarring. Lees meer

Nieuws in beeld: 13

Onze corona-aanpak laat talloze aardbewoners stikken

Dat het materiaal waarmee we onszelf tegen corona beschermen voor een golf aan afval zou zorgen, zagen we al van verre aankomen. Illustrator Simcha van der Veen is dan ook verbijsterd: waarom doen we hier niets tegen? Lees meer

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Dat je niet op zoek hoeft naar de diepere betekenis en ook enkel de vorm van een film kan waarderen, bewijst de animatiefilm 'The Nose or Conspiracy of Mavericks'. Lees meer

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Anna Visser is van jongs af aan een fervent liefhebber van Jane Austen. Een onlangs verschenen hervertelling van Emma werpt nieuw licht op haar hartstocht voor het kostuumdrama, maar misschien nog meer op haar zelfbeeld. Lees meer

Schijn bedriegt 2

Schijn bedriegt

Ons stemgedrag wordt (te) vaak bepaald door onderbuikgevoelens en eerste indrukken. Om ons daartegen te wapenen hebben we gedegen onderwijs nodig. Laat dat nu precies hetgeen zijn waar de politieke winnaar op bezuinigt. Lees meer

Nieuws in beeld: 12

'App me als je thuis bent'

Na de dood van de 33-jarige Sarah Everard uiten steeds meer Britse feministen hun woede over de mensen die hen zouden moeten beschermen: de politie is onderdeel van hun onveiligheid, zeggen zij. Lees meer

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling kreeg het afgelopen jaar duizend gezichten. Rijk Kistemaker vraagt zich af: hoe herinneren we ons die gezichten, zodra de coronacrisis (min of meer) voorbij is? Lees meer