Deze week: het geluk van nu, ware journalistiek, en Job Cohen als bruidsmeisje." /> Deze week: het geluk van nu, ware journalistiek, en Job Cohen als bruidsmeisje." />
Asset 14

Met mij gaat het goed

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Hard//talk is de seismograaf die de trillingen van de tand des tijds registreert. Wat heeft ons afgelopen week bezig gehouden? Wat bespraken we bij de koffieautomaat en waar lagen we wakker van? Deze week vier korte commentaren van onze redacteuren.

Machtige Media

All the news that's fit to print

En toen was er ophef. Waar winden we ons deze week over op? Sommige mensen over NRC Handelsblad van afgelopen zaterdag. De krant had de voorpagina ingeruimd voor een artikel onder de weinig smakelijke kop “Hoe zal het brein van prins Friso zich houden?”
Het stuk was geschreven door een redacteur die dubbel pech had: niet alleen was ze in Lech, haar man had als neurochirurg ook nog eens toegang tot de behandelend arts. Je hebt één bron, wat doe je dan? Je schrijft een avontuurlijk verhaal. Toch?
Ik laat de ethische discussie hier even voor wat hij is. Het is zo voorspelbaar: een krant gaat net wel/net niet over een grens, anderen schreeuwen hypocriet moord en meer overtuigend brand, een hoofdredacteur verdedigt zich door alles op redelijke toon uit te leggen, zonder toe te geven dat nobele motieven niet altijd een rol spelen als je een krant persklaar probeert te krijgen. Zeker wanneer de oplagecijfers onder druk staan.
Het artikel zelf is vooral pijnlijk om te lezen. Niet omdat er al dan niet gespot wordt met fatsoenswetten, maar omdat de toon zo ontzettend angstig is. Gevoelsmatig gaat de helft van het stuk op aan het verdedigen van de keuze om het verhaal überhaupt op te schrijven. Als je iets doet wat niet bij je past, word je onzeker.
Uiteindelijk is het aan de journalistiek om te beoordelen wat wel of geen nieuws is: “News is whatever a good editor chooses to print.” Daar heeft de RVD weinig over te zeggen. In die zin heeft NRC Handelsblad het grootste gelijk van de wereld. Maar ik had toch liever gehad dat de krant zich nog altijd te goed had gevoeld voor het op deze manier brengen van dit soort nieuws. De hoofdredacteur is ook verantwoordelijk voor de vorm waarin het nieuws wordt gegoten.
Toevallig las ik de volgende dag in een oud stuk van Gore Vidal: “Today, half the population no longer reads newspapers: plainly, they are the clever half.” Laat de kwaliteitskranten iets van hun zelfvertrouwen en vooral eergevoel herwinnen. In Vidals Amerika zijn mensen die geen krant lezen verstandig, straks lezen verstandige mensen hier ook geen kranten meer.

Door Jan Postma

Nieuws in beeld

Het CDA en de ChristenUnie willen de zilvervlootregeling terug laten keren. Die regeling om sparen onder de jeugd te stimuleren stamt uit de jaren vijftig.

Illustratie: Anne Brakema

Commentaar

Met mij gaat het goed

"Met mij gaat het goed, met ons gaat het slecht." Het Sociaal Cultureel Plan Bureau publiceerde een paar jaar geleden deze opmerkelijke uitkomst van een onderzoek naar het humeur in ons land. Grofweg kwam dat neer op: ‘Met mij, met mijn vrienden en familie gaat het allemaal prima. Wij hebben een baan en zijn netjes opgevoed. Maar de rest van het land – de rest is asociaal, grof en verkeert in crisis.’
Een onderzoek van Nibud en EenVandaag onder bijna tweeduizend jongeren tussen de 12 en 24 jaar bevestigt dit beeld. Nibud ondervroeg de jongeren naar hun financiële verwachtingen voor de toekomst. En ook hier zie je; jongeren maken zich wel eens zorgen over de crisis en toekomst van ons land, maar zijn soms bizar positief over hun eigen financiële vooruitzichten. Zo verwacht 40% van de jongeren tussen de 12 en 15 jaar oud dat ze op hun 35ste 5000 euro netto (!) per maand gaan verdienen. En ruim een kwart van de 21-plussers denkt meer dan 3000 euro netto te gaan verdienen als ze 35 zijn. Let wel, het modaal inkomen, wat de meesten van ons gaan verdienen, is maandelijks 2000 euro netto.
Er is dus slechts een handjevol mensen dat de crises in ons land en onze maatschappij betrekt op zijn eigen welzijn. En dat is opmerkelijk. Immers, je kunt er echt niet om heen: Nederland verkeert in een recessie. De (jeugd)werkloosheid stijgt. De huizenprijzen dalen. Starters kunnen geen hypotheek krijgen. En er gaan jaarlijks nog bijna 40.000 jongeren van school zonder diploma.
Wat is hier aan de hand? Leiden we en masse aan zelfoverschatting? Het is ‘hunnie’ die het overkomt en ik sta daar buiten? Of doet het ons gewoon niets? En negeren we bewust het probleem tot we er echt niet meer om heen kunnen? Ik weet eigenlijk niet wat ik erger vind.

Door Manon Korthals

Post Scriptum

Always the bridesmaid, never the bride

Nine Kooiman, kamerlid voor de SP, twitterde vrij dommig: "Heftig nieuws zeg van aftreden Cohen. Zo'n heftige loopbaan wens je niemand toe."
Het probleem van Job Cohen was nu juist het aura van rust dat hij immer uitstraalde, die iedere vorm van heftigheid of passie smoorde in een wollige deken van verontschuldigende lachjes en sussende gebaren. De man die jarenlang als een volleerde leeuwentemmer de Amsterdamse gemeentepolitiek onder controle hield, en het tegelijkertijd presteerde om één van de meest geliefde burgemeesters aller tijden te worden, is in twee jaar tijd “afgebladderd via de zijdeur afgegaan”, zoals de Volkskrant het passend verwoordde.
Het enthousiasme was groot toen Cohen in 2010 het stokje van Wouter Bos overnam als partijleider: de PvdA schoot als een komeet omhoog in de peilingen en het leed geen twijfel dat Cohen de nieuwe sociaal-democratische vader des vaderlands was. Zijn vaderlijke, bescheiden voorkomen en slungelige lijf riepen herinneringen op aan de geliefde Wim Kok, zelfs aan Willem Drees. Maar ook in die eerste, euforische periode leek de door de PvdA gepushte vergelijking met de Obama-hype (“YES WE COHEN”) al een beetje gekunsteld. Een man die zijn politieke strategie samenvat als “de boel bij elkaar houden” wordt nooit een Obama, hoe bewonderenswaardig hij zich ook heeft weten te weren in een ambtstermijn die één van de meest woelige in de Amsterdamse geschiedenis was.
Al snel kwamen er barstjes in Cohens imago als de redder van de PvdA. Hij stuntelde in tv-debatten, en tijdens de verplichte campagnetochtjes kwam hij over als iemand die het liefst zo snel mogelijk weer naar huis zou gaan. Barstjes werden barsten toen de PvdA met slechts tachtigduizend stemmen verschil verloor van de VVD, en Cohen er niet in slaagde om een nieuw Paars kabinet te realiseren. Het resultaat, een minderheidscoalitie van VVD en CDA met gedoogsteun van de PVV, zette Cohen buitenspel, in de oppositie. Tegenstand bieden, dwarsliggen, je bek opentrekken: het was niets voor hem. En hij kon het ook niet.
Na de bekendmaking van zijn aftreden werd Cohen zowel vanuit linkse als rechtse hoek geroemd. Het woord “integer” viel vaak, evenals “fatsoenlijk”. Maar voor integere, fatsoenlijke mensen is Den Haag veel te heftig.

Door Sanne Rispens

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname

Het Sranantongo leeft

Het Sranantongo wordt steeds meer gesproken in Suriname om de massa aan te spreken. Toch is het Nederlands nog steeds de enige officiële taal van het land. Voor het drieluik dat Kevin Headley schrijft over hoe het koloniale verleden nog voortleeft in Suriname, gaat hij in dit derde en laatste deel in op de geschiedenis... Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname 1

Wie blijft er over na de kennisvlucht in Suriname?

Hoogopgeleiden trekken steeds vaker weg uit Suriname. In dit tweede deel van een drieluik over hoe het koloniale verleden doorleeft in Suriname, gaat Kevin Headley in op hoe de kennisvlucht zich verhoudt tot de economische staat van het land. Lees meer

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eva van den Boogaard schreef een brief aan Roland Barthes, die in zijn dagboeken over eenzaamheid en vrijheid schreef wat zij zelf niet kon verwoorden. ‘Je hebt me lang gerustgesteld, maar waar ik de herkenning eerst geruststellend vond, vind ik haar de laatste tijd steeds verontrustender.’ Lees meer

Suriname is één groot slavernijmuseum

Suriname is één groot slavernijmuseum

Een slavernijmuseum is niet genoeg. Kevin Headley stelt de vraag hoe Nederland Suriname tegemoet kan komen op gebied van cultureel erfgoed rondom het koloniale verleden. ‘Ik denk dat de belangrijkste vraag die Nederland aan Suriname moet stellen is: “Wat heb je nodig?”’ Lees meer

Wanneer steek je nou eindelijk je middelvinger op?

Wanneer steek je nou eindelijk je middelvinger op?

Waarom wil je nog altijd niet-homo en meer genderbevestigend zijn? In deze brief bespreekt Jochum de waanvrijheid rondom homoseksualiteit. Lees meer

Lieve Mr. Dickhead

Lieve Mr. Dickhead

Op 7 januari schreef N. een liefdevolle goedmaakbrief en wilde deze persoonlijk overhandigen aan M. Zeven dagen eerder, op nieuwjaarsdag, mondde een akkefietje uit in de dramatische afloop van hun kortstondige doch intensieve liefdesrelatie. Het bleef niet bij een enkele ochtendbrief. Lees meer

:The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

Marit Pilage onderzoekt beelden van queer vruchtbaarheid in de kunst om zo de definitie van vruchtbaarheid, zwangerschap en ouderschap te herdefiniëren. Lees meer

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Zazie Duinker baant zich een weg door het oerwoud van de (hergedefinieerde) woorden. Lees meer

In de afwezigheid van 1

In de afwezigheid van

Marit Pilage onderzoekt de rol en betekenis van kunst bij zwangerschap en vruchtbaarheid, maar vooral ook bij het uitblijven daarvan. Lees meer

Liever een monster

Liever een monster

Het is moeilijk te accepteren dat mensen kunnen doden, maar waarom maken we van moordenaars karikaturen? Een voorpublicatie uit Lotje Steins Bisschop en Roselien Herderschee Dodelijke gekte. Lees meer

Hoe in Duitsland het Zionistische establishment wint

Hoe in Duitsland elke vorm van empathie met inwoners van Palestina wordt verboden

De situatie in Duitsland is de laatste dagen geëscaleerd. Het politieapparaat en de politiek gebruiken harde repressiemiddelen om vooral Duitse mensen van kleur of met een migratieachtergrond de kop in te drukken. Zij verliezen op dit moment hun vrijheid van meningsuiting. Lees meer

Een villa voor het onbekende

Een villa voor het onbekende

Floris Tesink bezocht het FOMU, waar Grace Ndiritu door associatieve combinatie een expositie invulde. "Dit conflict tussen de fotografie en de ruimte brengt je op een plek die niet te begrijpen is, maar toch verslavend voelt voor degene die zich hieraan overgeeft." Lees meer

Wat dondert het of fossiele subsidies ‘echt subsidies zijn’?

Wat dondert het of fossiele subsidies ‘echte subsidies’ zijn?

‘De grootste catastrofe in de geschiedenis van de mensheid is niet het moment voor afleidingsmanoeuvres.’ Lees meer

:De aankondiging: De kunst van vertrekken (deel 1)

De kunst van vertrekken: de aankondiging

Voor kunstenaars is het essentieel om zichtbaar te zijn voor publiek. Maar wat gebeurt er als een kunstenaar zich terugtrekt of zelfs helemaal stopt met het maken van kunst? In deel 1 van de serie ‘De kunst van het vertrekken’ kijkt Lara den Hartog Jager naar de kunst waarmee sommige kunstenaars afscheid nemen uit de kunstwereld. Lees meer

Notes on Ken

Notes on Ken

‘Camp is de organisator van het feestje, en strooit nog wat extra glitter over je heen wanneer je arriveert.’ In Notes on Ken analyseert Caecilia Rasch Earring Magic Ken, neonkleurige beenwarmers, Barbiecore fitc checks en de kenmerkende campy esthetiek. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer