Onder de kop ‘Gevaarlijker dan je denkt’ plaatste NRC Handelsblad vorige week een groot artikel over de veiligheid van liften. U weet wel, die dingen die ons op en neer brengen in hoge gebouwen. De veiligheidsinspectie van dit belangrijke transportatiemiddel vertoont vele gebreken, zo blijkt uit een uitgelekt rapport.
De Peter R. de Vries-achtige hijgerigheid waarmee het avondblad deze semi-interessante scoop presenteerde, was te gênant voor woorden. De redactie leek een hond die de sensatiegeile hoofdredacteur Peter Vandermeersch zijn slippers kwam brengen. “Deze nog vertrouwelijke nota van de inspectie is in het bezit van redacteuren Freek Staps en Annemarie Kas van NRC Handelsblad.” Wow! Wat gaaf!
De toon verschilde nauwelijks van die van het item dat Hart van Nederland al in mei over liftgevaren uitzond. Het was ordinaire bangmaakjournalistiek van een van de laatste kwaliteitskranten, zoals het uitspitten van de e-mails van Mariko Peters eerder al een mooi staaltje vermomde, maar niet minder gore roddeljournalistiek van de Volkskrant was. De gevestigde media zijn in paniek over het weglopen van lezers en de voortdurende bezuinigingen. Dat is heel begrijpelijk. Maar ze vluchten nu naar methodes en onderwerpen waar ze boven zouden moeten staan, in plaats dat ze naar echte vernieuwing zoeken. Dát is gevaarlijker dan je denkt.
Wist u trouwens al dat u AIDS krijgt van pinautomaten? Dat vierendertig keer per jaar een Nederlandse douchekop op iemands hoofd valt, met risico op blijvende hersenschade? Dat uw dochter op dit moment verkracht wordt? Ja, misschien zit ze naast u, maar dat is de nieuwe afleidingshologram die verkrachters speciaal hebben ontwikkeld. Koopt u nu onze krant, alstublieft? Hier, ik laat mijn billen zien. Zijn ze niet mooi?

Door Rutger Lemm

De paniek is weer toegeslagen op beurzen wereldwijd. Terwijl de herfstige zomer in een regenachtig najaar verandert, duikelt de wereld in halsbrekend tempo richting een dubbele dip. “Alles herinnert aan de herfst van 2008 na de val van Lehman,” citeert de Volkskrant Josef Ackerman, bestuursvoorzitter van de Deutsche Bank. Een mooie duistere achtergrond voor het kabinet om op Prinsjesdag nog meer bezuinigingen aan te kondigen.
Bezuinigen. Mark, Jan Kees en Halbe lieten het woord al zo vaak van hun tong rollen dat het inmiddels doorklinkt in elke zucht, kreun en snurk. Al wat bezuinigt vinden zij goed. Banken, koninklijke telecombedrijven en overheidsapparaten fuseren en krimpen in. Dat heet efficiency, en daar is de regering trots op. Er zijn zelfs drie Zuid-Hollandse universiteiten die samen willen smelten tot een mega-school. Kijk toch eens, mijnheer Zijlstra, hoe efficiënt. Niemand die er bij stil staat dat de massawerkloosheid die voortkomt uit deze schijn-efficiëntie ook wat kost.
Investeren, dat doet het kabinet liever niet. Hooguit in een omstreden straaljager. Verder laat het investeren over aan een stel randdebielen op de Zuidas. Hoe goed dat gaat, toonden de makers van het TV-Lab programma RamBam afgelopen vrijdag. Zij verzonnen een fictief product, textiel gemaakt van verwerkte koeienmest, en noemden het Caxza (spreek uit als kak-za). Een optreden in Business Class, het programma van Harry Mens met 14.500 inschrijfgeld en een redactie die het nalaat research te doen, en de investeerders stroomden binnen. "Dat was een onverwacht groot succes, poep verkopen met Harry Mens," aldus redacteur Linda Hakeboom.
In Nederland bezuinigen we op cultuur en onderwijs, en investeren we in stront. Het ging zojuist wat harder regenen.

Door Kelli van der Waals

Op het filmfestival van Venetië ging Madonna’s tweede speelfilm, W.E., in première. Een behoorlijk belabberde film over de verhouding tussen Wallis Simpson en de Britse prins Edward ‘David’ Windsor, die in 1936 werd gedwongen de troon op te geven. Ten gunste van zijn liefje Wallis, maar minder goed voor de monarchie, die de prins hiermee in gevaar brengt.
Jarenlang werd Wallis Simpson – zoals veel vrouwen die té goed gekleed/mooi/rijk en tegendraadse zijn – door zowel man als vrouw verguisd. "Wat een held!" moet Madonna gedacht hebben. Tijd om dit onderbelichte historische randfiguur eens van stal te halen en op te poetsen. En geef Madonna eens ongelijk. Want wat is er niet interessant aan dit paar? Helemaal in vergelijking met boring old koning George VI, die nooit Benzadrine met champagne mixte (en zich als filmpersonage bovendien niet goed leent voor een wilde dansscène op Pretty Vacant van de Sex Pistols in het gezelschap van een lang, zwart, kaalgeschoren model - maar dat terzijde).
En er is een goede reden voor historisch revisionisme. Wallis werd voorheen als een sletterige bon vivant neergezet om zo de aandacht wat van de instabiele en stotterende koning Bertie af te leiden en zo de degelijkheid van het koningspaar te onderstrepen. Wij moderne vrouwen vinden het een stuk makkelijker om de scherpzinnige Wallis in een elegante jurk te begrijpen. Hoe erbarmelijk de term lipstickfeminisme ook is, Wallis Simpson was een lipstickfeminist avant la lettre. Zij laat zien dat je ook in stijl een mannenestablishment kan trotseren en niet per se een seksloos Angela Merkel-kostuum hoeft aan te trekken om te laten zien dat je ballen hebt.
In Thailand hebben ze dit al begrepen. Deze week verkoos Thailand haar eerste vrouwelijke president, de 44-jarige Yingluck Shinawatra. Nederland blijft zoals gewoonlijk een achter, maar dat vergeten we voor het gemak even om in deze jubelstemming te blijven: Girlpower, man!

Door Annabel Troost

Gouden bergen werden ons beloofd: samen met mijn vrienden begon ik in 2001 aan het laatste jaar van mijn middelbare school. De arbeidsmarkt zou perfect zijn als wij afgestudeerd waren, we konden zoveel lenen als we wilden en ons grootste probleem was dat we niets wisten welke studie we moesten kiezen. Ik had een scheiding in het midden, een spijkerjasje met opzettelijk versleten plekken en een bierflesje in mijn linkerhand omdat een vriend jarig was, toen ik live op televisie zag hoe de torens van het World Trade Center instortten.
Ondanks onze puistjes was onze mening achteraf volwassen: dit waren gekken en die zullen er altijd zijn. We keken er een uur naar en daarna gingen gewoon door met het vieren van de verjaardag. De rest van de wereld was een andere mening toegedaan. Ineens bleek er een invasie van moslims te zijn. De politieke elite had liggen slapen. Overal hadden terroristen hun messen geslepen, gulzig starend naar onze kinderen. Wat voor elf september een gouden toekomst was, was na elf september een crisis.
De oorlog tegen het terrorisme is nooit onze oorlog geweest. De aanslagen werden gebruikt als stok om mee te slaan. Er ontstond een politieke crisis rond de multiculturele samenleving en later volgde een economische crisis. Mijn vrienden met hun gel en gympjes werden ineens een linkse elite. Er werd bezuinigd op ons onderwijs en onze kunst; de arbeidsmarkt is ingestort en een hypotheek kan niemand meer krijgen.
Op onze openbare middelbare school bestond zo ongeveer de helft van de klas uit moslims. Het was ook niet hun oorlog. Samen zagen we aanslagen en samen hebben we gegruweld. De oorlog hebben we te danken aan George Bush, Mohammed B., Geert Wilders, Bin Laden en de Tea Party. Maar wij mogen het opruimen.

Door Tim de Gier