Asset 14

Hard//talk I

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Hard//talk is de seismograaf die de trillingen van de tand des tijds registreert. Wat heeft ons afgelopen jaar bezig gehouden? Wat bespraken we bij de koffieautomaat en waar lagen we wakker van? Deze week zes commentaren van onze redacteuren, een greep uit de eerste helft van 2012.

Commentaar

Loon naar werken

De schoonmakers protesteren. Worden ze dan zo slecht betaald? Nee, dat valt mee, ze verdienen gemiddeld zo'n 130% van het minimumloon. Het gaat ze om respect. Ze willen meer aanzien en meer tijd voor hun werk. Het is een hartverwarmend symbool voor de relatieve welvaart in Nederland. Overal in Europa wordt gevreesd voor de toekomst, en bij ons klagen de mensen die onze wc's schoonmaken dat de directeur nooit goedemorgen tegen ze zegt.
Met de zzp'ers in ons land gaat het niet zo goed. Zij genieten over het algemeen meer aanzien dan schoonmakers, maar verdienen als starter vaak minder. Ik was laatst op een feestje waar veel freelance-collega's rondliepen. Ze zogen zenuwachtig aan hun sigaretten en mompelden zorgelijk over hun huur. Ze klaagden over opdrachtgevers die niet terugmailden en overwogen allemaal om toch maar een vaste baan te gaan zoeken. Ze gingen kapot aan de onzekerheid.
Je hoort veel over Het Nieuwe Werken, maar er worden nauwelijks maatregelen genomen om de arbeidsmarkt te innoveren. De zzp'ers zijn de voorbode van een tijd waarin vaste verbanden steeds minder vanzelfsprekend zullen zijn, maar hun positie wordt onvoldoende beschermd. Alle regelgeving gaat nog steeds uit van een man die veertig jaar voor dezelfde baas werkt, terwijl zijn vrouw thuis de kinderen verzorgt. Dit geeft bedrijven vrij spel om freelancers met willekeur te misbruiken. Je kunt voor dezelfde opdracht 100 euro of 1300 euro verdienen. En wat als je ziek bent?
Het is mooi dat de schoonmakers zich binnen vakbonden kunnen verzamelen om terecht hun portie respect te eisen. Maar wie beschermt de arbeidsbelangen van de zelfstandige werker? Het is al moeilijk genoeg dat zijn bureau naast zijn bed staat.
Misschien wordt het tijd voor een paradoxaal concept: een vakbond voor freelancers. Zelfstandigen aller landen, verenigt u!

Door Rutger Lemm

Commentaar

Yes! Recessie!

De werkeloosheid in de eurozone is tien procent. Maar dat cijfer is tenminste wel stabiel! Het werkloosheidscijfer in Nederland stijgt, maar dat betekent dat er meer huisvrouwen willen werken! Het is voor jongeren erg lastig om een baan te vinden, maar in vergelijking met Spanje valt het heel erg mee! En, afgelopen zondag in Buitenhof nog uit de mond van onze premier: dit jaar wordt het erger, maar Nederland behoort tot de drie rijkste landen ter wereld!
Ja! Laten we eens een andere kant van de recessie belichten. De positieve kant! Anders treedt er crisismoeheid op en dat kost lezers, kijkers, kiezers. Weet je, die dubbele dip is vast ergens goed voor. We gaan hier allemaal beter uit komen, toch? Merkel said so herself in haar nieuwjaarsspeech. Als dat geen hart onder de riem is voor al die vers afgestudeerden die stad en land afzoeken naar een vacature voor een middelmatige functie met een lullig loontje en een zeer tijdelijk contract, waar ze eigenlijk acht jaar ervaring voor moeten hebben, irrelevante kwaliteiten en voorál geen negen tot vijf mentaliteit, en waar ze tegen beter weten in op mogen solliciteren samen met driehonderd anderen.
Wie wel een baan had, maar die zojuist verloren heeft, mag ook niet sippen. Je wordt er gelukkiger van! Zie bijvoorbeeld het artikeltje ‘Ontslag is zo beroerd nog niet’ in het NRC Handelsblad van 14 januari: "Duizenden mensen zullen de komende maanden hun baan verliezen door de recessie. Is dat erg? Lang niet altijd." Want, zegt een loopbaancoach, "ontslag haalt mensen uit hun comfortzone. Dat is heel goed."
De pas afgestudeerde die zich zorgen maakt om zijn eigen toekomst, moet maar zo denken: wie geen baan heeft, kan ook niet ontslagen worden!

Door Kelli van der Waals

Zelf

Valentijnsdagterreur

Het begon al medio januari, toen Bol.com mij romantische DVD's aanbood met fantastische Valentijnskorting. Daarna kwamen de afgeprijsde Thalys-reizen naar Parijs en de goedkope chocolade van One day only. Accepteert u ook pandapunten? Ondertussen wijdde de NRC een speciale bijdrage aan het overschot van hogeropgeleide vrouwen in de grote steden, onder de titel “Schaarse mannen zijn de baas”, en wierp mijn moeder een kritische blik op haar verstokt vrijgezelle manvolk. Ter opvrolijking daagde een vriendin met mild exhibitionistisch Facebookgedrag me uit een erotisch gedicht voor haar te schrijven, en nodigde een bevriende pornokunstenares me uit voor een zinnenprikkelend bal masqué in de Brakke Grond. En zo naderde dan onafwendbaar Rub-it-in-day.
Niet, natuurlijk, dat de commercie echt van mij verwacht dat ik een kaart stuur; dat deed op de middelbare school al bijna niemand, en aan zo’n kaart valt ook weinig te verdienen. Mijn Geheime Geliefde zal ook niet ontvlammen als ik bij haar op de stoep sta met een stapel afgeprijsde romantische DVD's. Het zijn juist de (prille) stelletjes in mijn kennissenkring die bezwijken voor de Valentijnsdagterreur. Ik geloofde het zelf ook niet, tot ik ze er in alle ernst over hoorde spreken op verjaardagsfeestjes.
Wat V-dag zo irritant maakt is juist dat iedereen weet dat het nep is. Het is het summum van reclame: een belofte die je inwrijft wat je mist. Maar er is tegengif: uitgerekend op Facebook, waar iedereen normaliter net iets leuker en geslaagder is of in geval uit nood komisch-neurotisch is, barstte een koor van cynische anti-Valentijnsgrappen los. En zo gaat Valentijn steeds meer op Kerst lijken: iedereen heeft er een hekel aan, niemand ontkomt eraan en uiteindelijk valt het toch best mee. Je krijgt er haast warme gevoelens van.

Door Floris Solleveld

Nieuws in Beeld

"Stil in Antarctica"

Illustratie: Charlotte Peys

 

Commentaar

Ben jij een antisemiet?

Afgelopen week verwijderde VPRO Dorst na veel kritiek een bijdrage met de naam De Kolonisten van de Westelijke Jordaanoever, een kritische satire op het Israëlische nederzettingenbeleid in de vorm van een spelhandleiding naar het idee van Kolonisten van Catan. In het spel was het “Anne Frank huis” een overwinningspunt en kon je kaarten spelen met “Joodse gierigheid” en “Typische handelsgeest”.
Tegelijkertijd publiceerde weblog dejaap.nl een stuk onder de titel Ben ik een antisemiet?, waarin de schrijver betoogt dat de door hem geplaatste spotprent geen antisemitisme is, maar legitieme kritiek op Israël. Zijn boodschap tegen de criticasters: jullie verwarren kritiek op Israël met antisemitisme.
In de spotprent wordt Israël uitgebeeld door een sjofel mannetje met een baard, uitpuilende ogen en, ja, hoe kan het ook anders, een opvallend grote neus. Op zijn hoedje staat een davidster.
De schrijver claimt, net als de VPRO, dat het gebruik van stereotypen en de verwijzing naar vooroordelen gebruikelijk zijn bij spotprenten en satire. En dat klopt. Satire van George W. Bush maakte vaak gebruik van het vooroordeel dat hij dom zou zijn. Maar misschien had dat daadwerkelijk ook iets met Bush te maken. Interessant is echter dat het sjofele mannetje, evenals de bovengenoemde spelkaarten, niets te maken heeft met Israël, maar enkel de negatieve stereotypering echoot van De Eeuwige Jood: een propagandistisch verzinsel, geworteld in de eeuwenlange traditie van Europees antisemitisme.
Dat kritiek op Israël soms onterecht verward wordt met antisemitisme is oud nieuws. Maar laten we vooral niet blind zijn voor het feit dat de verwarring andersom evengoed plaatsvindt.

Door Elon Heymans

Commentaar

Verantwoording nemen

Ronald Waterreus zei iets interessants. (Pause for dramatic effect.) De ex-keeper en excuus-PSV'er van de NOS stelde: “Arjen Robben had zijn verantwoording moeten nemen.”
U denkt misschien: “Die jongen spreekt de taal niet, hij is als keeper in Limburg geboren en had zodoende dubbel pech.” Maar ik denk dat Ronald een doorbraak in het denken over good governance probeerde te forceren. Helaas gingen zijn tafelgenoten vooral in op het begrip “Robben”, ik was namelijk vooral benieuwd naar Ronalds concept “verantwoording nemen”.
Want wat deed Ronald precies? Hij verhitte twee losse begrippen: “verantwoordelijkheid nemen” (vooraf) en “verantwoording afleggen” (achteraf) en smolt die samen tot de legering “verantwoording nemen” (continu). Een prachtige vondst. These, antithese, strafschop: een snoeiharde Hegel in de bovenhoek.
Zowel verantwoordelijkheid nemen als verantwoording afleggen – in één continu proces waarin men op basis van eigen kennis en kunde handelt, en eerlijk uitlegt waarom die twee tot bepaalde keuzes leiden – dat zouden meer mensen moeten doen.
Wie kunnen er van Ronald leren? Ik zag de afgelopen weken een paar mooie voorbeelden en geef er hier twee. Eerst was daar premier Rutte, die twee jaar geleden “zijn verantwoordelijkheid nam” door zonder, maar met, Wilders te gaan regeren. Hij deed misschien wat hij noodzakelijk achtte, maar toen het op een fiasco uitliep, gaf hij, in plaats van verantwoording af te leggen, GroenLinks de schuld. De premier nam zijn verantwoording niet.
Een ander voorbeeld is Shell. Dat bedrijf doet graag alsof het zijn verantwoordelijkheid neemt. Uit de koker van de pr-afdeling komt dan een eco-initiatiefje, waarna een voorlichter (voorlichten, dat ligt ergens halverwege voorliegen en oplichten) vertelt hoe belangrijk Shell het welzijn van moeder aarde vindt. Kort na zo'n pr-offensief blijkt er weer ergens een metalen buis kapot te zijn gegaan, en lekt er behalve veel olie ook een intern rapportje uit. Dan wordt duidelijk dat Shell niet alleen geen verantwoordelijkheid neemt (en als het misgaat graag anderen de schuld geeft), maar op zulke momenten ook weigert verantwoording af te leggen. Shell blijkt dan een bedrijf dat zich wel bewust is van de brede maatschappelijke verantwoordelijkheid die anderen haar toedichten, en daar handig op inspeelt, maar zelf niet in die verantwoordelijkheid gelooft. Je kunt dus stellen dat het bedrijf zijn verantwoording niet neemt, en van zo'n houding denken Ronald Waterreus en ik het onze.

Door Jan Postma

Ver weg

Saudische amazones

Afgelopen maandag besloot Saudie-Arabië dat ook vrouwelijke atleten een gooi mogen doen naar Olympisch goud: 's lands enige sportster op het hoogste niveau, Dalma Rushdi Malhas, zou als afgevaardigde naar Londen worden gestuurd om zich daar te paard te meten met de Anky van Grunsvens van deze wereld.
Dezelfde dag nog blijkt dat de 20-jarige, blonde Saudische zich niet heeft weten te kwalificeren; Dalma's merrie, Caramell KS, is vanwege een blessure van deelname uitgesloten. Hiermee zit Saudie-Arabië in een interessant en evenzo ironisch parket.
Op de Saudische staatsscholen voor meisjes zijn sportlessen verboden. Er worden geen competities voor vrouwen georganiseerd en slechts een handvol clubs accepteert vrouwen als lid. Veel vrouwelijke topsporters lopen er zodoende ook niet rond. Toch zal er op de Spelen minimaal één het land moeten vertegenwoordigen, wil het mannenteam niet van deelname worden uitgesloten. Na de nodige druk wordt discriminatie door het Internationaal Olympisch Comité namelijk niet langer getolereerd. In welke vorm dan ook. Een keuze die zich uitbetaald nu Saudie-Arabië met de gevolgen van zijn vrouwonvriendelijke beleid om de oren wordt geslagen.
Inmiddels is gebleken dat Dalma's paard al enkele weken geblesseerd was. De officiële bevestiging van haar deelname afgelopen maandag was dus niet meer dan politiek toneel, die angst voor opstanden doet vermoeden. Het olympisch optreden van de glamoureuze – in Amerika geboren – Malhas moest talent, doorzettingsvermogen en (culturele) rijkdom tonen, in tegenstelling tot verregaande vrouwenonderdrukking waar het land om bekendstaat. Een eerdere poging om de aandacht hiervan af te leiden mislukte overigens ook al, toen koning Abdullah vrouwen stemrecht gaf, maar ze nog steeds verbood zonder man het huis te verlaten.
Ongeacht of één van hen zal meedingen naar Olympisch goud, hebben de Saudische vrouwen een overwinning binnen. Ze zullen zich gesterkt voelen in het doorzetten van hun kleine sportinitiatieven. Elke sportschool die de deuren ook voor vrouwen opent, is er één. En Dalma Rushdi Malhas? Die zien we natuurlijk terug in 2016. Met paard, zonder blessures en hopelijk niet alleen.

Door Esther Wertwijn

Mail

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Neoliberaal Lang Covid 2

Neoliberaal Lang Covid

Voor ons 'Aaah'-magazine, schreef Harriët Bergman een essay over hoe long covid-patiënten vallen tussen pech en onrecht. "Er is iets grondig mis met hoe we in Nederland omgaan met mensen met een beperking en chronisch zieke mensen." Lees meer

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

Waarom het over mij gaat als het over trans literatuur gaat

In dit persoonlijke essay reflecteert Tom Kniesmeijer op queer activisme en literatuur, oftewel: de reden dat we strijden en schrijven. Lees meer

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Stop met het onderschatten van de gevolgen van het slavernijverleden

Zelfs 150 jaar na de afschaffing van de slavernij, zijn de gevolgen daarvan nog steeds voelbaar. Veel Nederlanders zien helaas niet in hoe de koloniale geschiedenis het heden heeft vormgegeven. Pas als je de bloedrode draad door de Nederlandse geschiedenis begrijpt, kun je de huidige ontwikkelingen echt begrijpen stelt Jazz Komproe. ‘Een onzichtbare wond laat zich immers moeilijk genezen.’ Lees meer

:Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

Het voorleesuur heeft geslagen: een essay over morele paniek

In april 2023 werd een onschuldige dragqueen-voorleesmiddag plots het middelpunt van ophef. Opgefokt door radicaal-rechtse groeperingen, werd er die middag luid geprotesteerd tegen het initiatief. Op het verkeerde tijdstip, maar toch: de morele paniek was niet te overzien. Reden genoeg voor Rijk Kistemaker om na te gaan: die paniek, waar komt die vandaan? En wat zit er eigenlijk achter? Lees meer

Navelstaren als rebellie

Navelstaren als rebellie

Voor ons vorige magazine, schreef Lena Plantinga een essay over waarom het revolutionair is als vrouwen schrijven over emoties, liefde, alledaagse dingen en seks. ‘Ik schrijf omdat ik boos ben terwijl iedereen me altijd lief noemt.’ Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname

Het Sranantongo leeft

Het Sranantongo wordt steeds meer gesproken in Suriname om de massa aan te spreken. Toch is het Nederlands nog steeds de enige officiële taal van het land. Voor het drieluik dat Kevin Headley schrijft over hoe het koloniale verleden nog voortleeft in Suriname, gaat hij in dit derde en laatste deel in op de geschiedenis... Lees meer

Wie blijft? De kennisvlucht in Suriname 1

Wie blijft er over na de kennisvlucht in Suriname?

Hoogopgeleiden trekken steeds vaker weg uit Suriname. In dit tweede deel van een drieluik over hoe het koloniale verleden doorleeft in Suriname, gaat Kevin Headley in op hoe de kennisvlucht zich verhoudt tot de economische staat van het land. Lees meer

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eenzaamheid trekt me niet, maar ik heb er behoefte aan

Eva van den Boogaard schreef een brief aan Roland Barthes, die in zijn dagboeken over eenzaamheid en vrijheid schreef wat zij zelf niet kon verwoorden. ‘Je hebt me lang gerustgesteld, maar waar ik de herkenning eerst geruststellend vond, vind ik haar de laatste tijd steeds verontrustender.’ Lees meer

Suriname is één groot slavernijmuseum

Suriname is één groot slavernijmuseum

Een slavernijmuseum is niet genoeg. Kevin Headley stelt de vraag hoe Nederland Suriname tegemoet kan komen op gebied van cultureel erfgoed rondom het koloniale verleden. ‘Ik denk dat de belangrijkste vraag die Nederland aan Suriname moet stellen is: “Wat heb je nodig?”’ Lees meer

Wanneer steek je nou eindelijk je middelvinger op?

Wanneer steek je nou eindelijk je middelvinger op?

Waarom wil je nog altijd niet-homo en meer genderbevestigend zijn? In deze brief bespreekt Jochum de waanvrijheid rondom homoseksualiteit. Lees meer

Lieve Mr. Dickhead

Lieve Mr. Dickhead

Op 7 januari schreef N. een liefdevolle goedmaakbrief en wilde deze persoonlijk overhandigen aan M. Zeven dagen eerder, op nieuwjaarsdag, mondde een akkefietje uit in de dramatische afloop van hun kortstondige doch intensieve liefdesrelatie. Het bleef niet bij een enkele ochtendbrief. Lees meer

:The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

The chosen family: Beelden van queer vruchtbaarheid

Marit Pilage onderzoekt beelden van queer vruchtbaarheid in de kunst om zo de definitie van vruchtbaarheid, zwangerschap en ouderschap te herdefiniëren. Lees meer

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Een woud vol dichtgetimmerde hokjes

Zazie Duinker baant zich een weg door het oerwoud van de (hergedefinieerde) woorden. Lees meer

In de afwezigheid van 1

In de afwezigheid van

Marit Pilage onderzoekt de rol en betekenis van kunst bij zwangerschap en vruchtbaarheid, maar vooral ook bij het uitblijven daarvan. Lees meer

Liever een monster

Liever een monster

Het is moeilijk te accepteren dat mensen kunnen doden, maar waarom maken we van moordenaars karikaturen? Een voorpublicatie uit Lotje Steins Bisschop en Roselien Herderschee Dodelijke gekte. Lees meer

Hoe in Duitsland het Zionistische establishment wint

Hoe in Duitsland elke vorm van empathie met inwoners van Palestina wordt verboden

De situatie in Duitsland is de laatste dagen geëscaleerd. Het politieapparaat en de politiek gebruiken harde repressiemiddelen om vooral Duitse mensen van kleur of met een migratieachtergrond de kop in te drukken. Zij verliezen op dit moment hun vrijheid van meningsuiting. Lees meer

Een villa voor het onbekende

Een villa voor het onbekende

Floris Tesink bezocht het FOMU, waar Grace Ndiritu door associatieve combinatie een expositie invulde. "Dit conflict tussen de fotografie en de ruimte brengt je op een plek die niet te begrijpen is, maar toch verslavend voelt voor degene die zich hieraan overgeeft." Lees meer

Wat dondert het of fossiele subsidies ‘echt subsidies zijn’?

Wat dondert het of fossiele subsidies ‘echte subsidies’ zijn?

‘De grootste catastrofe in de geschiedenis van de mensheid is niet het moment voor afleidingsmanoeuvres.’ Lees meer

:De aankondiging: De kunst van vertrekken (deel 1)

De kunst van vertrekken: de aankondiging

Voor kunstenaars is het essentieel om zichtbaar te zijn voor publiek. Maar wat gebeurt er als een kunstenaar zich terugtrekt of zelfs helemaal stopt met het maken van kunst? In deel 1 van de serie ‘De kunst van het vertrekken’ kijkt Lara den Hartog Jager naar de kunst waarmee sommige kunstenaars afscheid nemen uit de kunstwereld. Lees meer

Notes on Ken

Notes on Ken

‘Camp is de organisator van het feestje, en strooit nog wat extra glitter over je heen wanneer je arriveert.’ In Notes on Ken analyseert Caecilia Rasch Earring Magic Ken, neonkleurige beenwarmers, Barbiecore fitc checks en de kenmerkende campy esthetiek. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer