Asset 14

Niet diepgaand, niet enerverend

Niet diepgaand, niet enerverend

Een paar weken geleden heb ik besloten een leuk leven te gaan leiden. Deze beslissing had duizend redenen, maar de leukste is: mijn beste vriendin is met een burlesque-danseres samen gaan wonen. In een appartementje in Londen, met een kat en een kast vol boeken.

Vroeger zou ik hier stiekem jaloers op zijn geweest. Wij hadden immers een denkbeeldig 'Pact voor gematigde meisjes' gesloten. Dit pact verbood onder andere openbaar dronkenschap, rare vrienden en alle andere dingen waar je later spijt van kan krijgen.

Het grondbeginsel van het pact voor gematigde meisjes was dat de een geen leuker leven mocht hebben dan de ander. Ook was het van groot belang dat we elkaar nooit saai vonden, vooral niet op onze saaiste momenten. Op die momenten vonden we onszelf al stom genoeg.

We waren elkaars rustpunt, zonder oordelen. Als zij op zaterdagavond om tien uur wil slapen, prima. Als ik drie weekenden achter elkaar in het dorp van mijn ouders door wil brengen, niks mis mee. We moedigden elkaar aan om voor onszelf te kiezen, ook al wisten we dondersgoed dat dit voortkwam uit een angst voor het onbekende, niet uit een verlangen naar rust.

We gunden elkaar die rare buitenwereld wel, niks meer zelfs. Maar tegelijkertijd waren we als de dood dat de ander die ineens wel durfde te veroveren, op wat voor debiele manier dan ook. Dat er een gesprek zou komen waarin een van ons zou zeggen: ‘Wat ik nu toch heb meegemaakt!’ Of erger nog: ‘Ik heb maar vijf minuutjes, want ik word zo opgehaald door George en Butterfly en ik kan mijn wafeltang nergens vinden.’

En toen ging zij dus met een burlesque-danseres samenwonen, en ging ze naar één van haar shows. Het was de eerste lang gehoopte scheur.

Ze deed dat op een moment dat ik van alle kanten wankelde en twee kanten op kon vallen. Ik kon a) de rest van mijn leven in bed blijven liggen, of b) een leuk leven gaan leiden. Antwoord b klinkt misschien vanzelfsprekend, maar dat was het voor mij niet. Ik lag namelijk in bed, had voor de zoveelste dag op rij geen fatsoenlijk ontbijt in huis en keek uit op twee wegwerpcameraatjes met verliefde vakantiefoto’s die ik waarschijnlijk nooit meer laat ontwikkelen.

Het waren de verhalen van mijn beste vriendin over meisjes met tepelkwastjes en in levensgrote champagneglazen die me de juiste kant op duwden. Ze had het niet verwacht, zei ze, maar zoiets leuks had ze nog nooit gezien. Bij het applaus stonden alle danseressen op een rij en gooiden ze hun benen in de lucht. Ze had bijna zin om mee te doen.

Het was alsof ze in één ruk ‘n nieuwe wereld onze cocon binnensleepte. Een wereld waar dingen onverwacht leuk kunnen zijn. Niet diepgaand, niet enerverend. Gewoon leuk, verder niks. Toen dacht ik: ik kan dat ook, fuck it.

Sindsdien probeer ik een beetje ruimte vrij te houden in mijn hoofd en agenda voor onverwacht leuke dingen. Tot nu toe gaat het me goed af. Om even te pronken: ik luisterde samen met een leuke bijna-vreemde L’amour Toujours in een lege kroeg, terwijl de barman rond stuiterde en ons met gratis bier bedankte voor het herbeleven van zijn tienerjaren. Ik zat bij Omroep MAX. Ik zat op een bankje langs een rode loper en bekritiseerde outfits, en proefde een cracker met sambal en hüttenkäse en vond ‘m lekker, terwijl ik helemaal niet van houd van heet eten. Al met al ben ik wat vaker moe, maar heb wel een nieuw soort rust in mijn hoofd.

Mijn beste vriendin heeft hetzelfde. Als we Skypen maken we grapjes over het aanbreken van onze zogenaamde wilde periode. Maar maak je over ons geen zorgen. We slaan niet door, sambal en een extra biertje, dat ligt binnen ons vermogen. Daarbij komt: als je dit leest ben ik met mijn opa op parochiereis naar Rome. Misschien kom ik daar weer tot bezinning. Laten we het niet hopen.

  

Foto: French Walery

Mail

Lisanne van Aert is schrijver, theatermaker en bloemist. Ze floreert bij haar eigen theatergroep: Het Pijpcollectief. // lisanne@hardhoofd.com

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer

Tip: Tinder toch maar

Tinder toch maar

Nog geen jaar geleden schreef Emma Stomp de dating app af als een grabbelton zonder prijs. Maar na een succesvolle Tinder-date, slikt ze haar woorden weer in. Waar anders maak je in crisistijd kans op romantiek? Lees meer