Drie redacteuren over de nieuwe slasher-sensatie. Of... hé, waar is de derde redacteur gebleven?" /> Drie redacteuren over de nieuwe slasher-sensatie. Of... hé, waar is de derde redacteur gebleven?" />
Asset 14

The Cabin in the Woods

Toen Zara, Annabel en Rob de opdracht kregen om 'The Cabin in the Woods' te gaan zien besloten ze dat het verstandiger was als ze zich zouden opsplitsen om de film apart van elkaar te bekijken. Waarom? Als je het antwoord op die vraag niet weet kan je deze spannende slasher maar beter overslaan.

Chat 22-04-2012 :: 0:56

Rob: Eerste reactie: Jezus...
Zara: Ik had nadat de film afgelopen was echt zoiets van ‘Dafuq did I just see?!?’
Rob: Precies ik ook.
Zara: Wel stom trouwens, in de trailer doen ze alsof je er pas heel laat achterkomt dat er mensen meekijken met alles wat onze fab five meemaken, terwijl in de film begint het juist met die twee technici en weet je dus vanaf het eerste moment dat er meer aan de hand is.
Rob: ... suf
Zara: En in de trailer zit ook GEEN humor, terwijl de film echt grappig is. Een komische slasher.
Rob: Ik ben overigens geen liefhebber van het genre moet ik toegeven.
Zara: Nee ik ook niet zozeer. Maar wat ik een beetje apart vond aan deze film is dat ie voor horrorliefhebbers niet eng genoeg was, maar voor cinefielen weer niet goed genoeg. Terwijl het volgens mij wel het horror/slasher genre wilde overstijgen door er die dubbele laag aan toe te voegen.
Rob: Precies, het enige leuke aan die dubbele laag is de vette knipoog die er in zit, maar dat maakte de hele film tegelijkertijd nogal vrijblijvend. Zo van: we maken een horrorfilm, met een dubbele laag, maar niet echt een goeie, maar boeiend want we geven zelf toe dat het best wel kut is allemaal.
Zara: Ja precies. En de filosofie achter die dubbele laag vond ik ook een beeetje vergezocht. Want het impliceerde dus dat het publiek van horrorfims nou eenmaal bepaalde domme stereotypes en dingen als seks en geweld eisen van de filmmakers en dat deze daar daarom aan moeten voldoen. Maar ik bedoel, het gaat hier slechts over een nogal onrealistisch filmgenre. De kritiek die ze geven, slaat een beetje de plank mis. Het is niet alsof wij als kijkers ook echt bloed van echte mensen willen zien vloeien. Behalve dan misschien in zekere zin een beetje bij realitytelevisie. Maar daar slaat dit dan ook weer niet helemaal op. Soort Trumanshow was het, maar dan slasher en slechter.
Rob: Bloed in een reality tv serie? Misschien een idee...
Zara: Zag ik Britt niet laatst nog bloeden?
Rob: Hahaha. Ik ben wel verrast door de film. Dat wel. En dat is vaak lastig omdat ik altijd probeer te voorspellen wat er gaat gebeuren voordat het gebeurt. En meestal lukt me dat. Nu niet.
Zara: Ja dat is waar. Hij was wel origineel.
Rob: Origineel op een heel vergezochte wijze.
Zara: Haha ja nogal. Oh, nog een minpuntje: beetje jammer van de neppe CGI. Daar baal ik altijd zo van. Doe dan gewoon lelijke poppen. Is toch gezelliger.
Rob: Ja Dick Maas stijl.
Zara: Echt.
Rob: Ik denk dat iedereen die wel een beetje van het genre houdt er opzich een leuke avond aan zal beleven. Maar zeker geen aanrader voor niet-liefhebbers die denken dat ze naar een 'alternatieve' horrorfilm gaan.
Zara: Nee. Ookal is het wel een aanrader in de tijden van prachtige maar vaak ietwat deprimerende films. Ik heb wel echt gegild en gelachen.
Rob: Precies maar je moet dus een beetje tegen schrikeffecten en bloed kunnen. Anders is het een lange, pijnlijke zit.
Zara: Ja en je moet er tegen kunnen dat de waarschijnlijk geniaal bedoelde dubbele laag niet zo ontzettend geniaal is.
Rob: Dat ook. Samenvattend. De dubbele laag is eerder absurd dan geniaal, daardoor wel verrassend, maar schiet uiteindelijk zo ver door dat het moeilijk te verteren is.
Zara: Sigourney Weaver die alles uitlegt aan het eind ook. Dat was sowieso super geniaal en mindfuckend bedoeld. Maar dat was het niet. Behalve dan dat naar Sigourney Weaver kijken altijd een beetje mindfuckend is.
Rob: Ja, waar de fok kwam zij vandaan? Beetje flauw.
Zara: Nogal. Dat was echt bedoeld als knaller.
Rob: ... Ja helaas
wtf...
Mijn beeldscherm doet raar..
Zara: Ik vond het wel heel politiek correct dat de black guy niet als eerste dood ging
Rob Wacht even hoor... WTF, stroom is uitgevallen hier. Mijn laptop heeft heel weinig batterij. Ik ga het even fixen.
Zara: Ik wacht.
Rob: Oh nee, wacht het werkt alweer. De killvolgorde was heel ok vond ik inderdaad. Maareh, waar blijft Annabel?
Zara: Ja ze was 'even' naar de WC toch?
Rob: ja zoiets... vaag.... kut.. weer stroomuitval. GVD
Zara: Ze is al best lang weg...
Rob: wat de fok is er hier aan de hand. momentje.
Zara: je maakt me bang rob.
...
rob?
Rob: QRTYRzdumi7d7er33w$#Q
zARSA NIET GA [OP! IEW B
nee677
Zara: ROB?!?!
Rob: https://lh5.googleusercontent.com/-zq3kc-di0EE/TeY7n9jL65I/AAAAAAAADPs/i6O_ka23Rw0/baby-head-mask-2.jpg
Zara: ROB DIT IS NIET GRAPPIG MEER
Rob: HAH@HAh@HAH@HAh@HAH@HAh@HAH@!
Zara: AAAAAAAAAAH
ROB
ROB
ROOOOB
NEE DIT KAN NIET ECHT GEBEUREN
DIT
AAAAAAAARGHH
AAHRGHHGSDJHAGFLAS39U847PY5
!!.................!!

Mail

Redactie

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer

Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

Brengt tijdelijke onthouding van kleding, koffie en verjaardagscadeaus ons dichter bij een koopwoning? Of is het enkel in onze dromen dat een financiële detox grote, blijvende veranderingen weet te bewerkstelligen? Loïs Blank vraagt zich af wat er buiten beeld raakt wanneer we ons verliezen in de survival van No Spend September. Lees meer

:Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen 2

Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen

Lam Ngo was vierentwintig toen hij vluchtte uit een ideologisch verscheurd Vietnam. In dit essay vertelt hij hoe hij weer leerde luisteren naar de pijnlijke en lang verzwegen herinneringen, hoe het was om in Nederland opnieuw te moeten beginnen en over de blijvende band met zijn geboortestad Saigon. ‘Want pas als we zien wat er verzwegen is, kunnen we echt luisteren.’ Lees meer

 1

pantser / piertotum locomotor

In deze twee gedichten van Roan Kasanmonadi kijken we naar een aflevering van Kamp Van Koningsbrugge, leren we onszelf op te rollen als pissebedden, en vliegen de zwaarden, harnassen en kikkers je om de oren. Lees meer