Asset 14

Nymphomaniac I

Nymfomane Joe (Stacy Martin, Charlotte Gainsbourg) doet haar levensverhaal uit de doeken in de nieuwste film van de Deense rasprovocateur Lars von Trier.

Rutger: Zo. Dat was deel één.

Noor: Als er weer zo’n pikkenparade in deel twee zit, dan blijf ik liever thuis. Ik vind het zo ongemakkelijk om naar (vreemde) piemels te kijken, ielgh!

Philip: Kun je nagaan, we hebben het hier over de gecensureerde versie. Als het aan Von Trier had gelegen hadden we nog ruim een uur langer mogen genieten van Shia Labeoufs lid.

Rutger: Ik ben ook van mening dat de penis nooit in slappe staat aanschouwd moet worden. Je gaat een voetbalteam toch ook niet filmen als ze in de kleedkamer zitten? Maar Noor, jij zou de filmpiemels toch moeten toejuichen als feminist? Eens een keer geen tieten en konten.

Noor: Er zitten hele episodes in waarbij Joe helemaal geen kleren aan heeft, waarbij haar (beeldige) naaktheid haar kostuum is. Maar dat ongemak bij de pikken is meer een persoonlijke preutsheid. Wat je er ook van vindt, Lars von Trier is de meester van het ongemak. Kijken naar schreeuwende mensen, en er dan bij blijven, dat zie je niet vaak.

Philip: Ik maak hier uit op dat jullie ook bepaald niet opgewonden raakten van de film?

Rutger: Er zaten wel wat geile scènes in. Maar meestal was het vooral heel pijnlijk en lelijk. Dat vond ik wel jammer. Lars is inderdaad de meester van het ongemak, maar durft dus niet schoonheid te laten zien. Net als zijn collega Michael Haneke trouwens. Zo kut is het leven nou ook weer niet.

Philip: Over Haneke ben ik het niet helemaal met je eens eens. Amour is dan wel een uitzondering in zijn werk, maar het laat zien dat Haneke de concepten ‘hoop’ en ‘liefde’ wel kent. Von Trier blijft toch bovenal heel erg cynisch.

Noor: Ja, op een gegeven moment zegt een personage het letterlijk: het leven is eentonig en zinloos. “Maar hé, je moet zelf de slingers ophangen”, zou André Hazes hem antwoorden. Waar wel iets van hoop inschuilde, was het perspectief van haar gespreksgenoot, Seligman (Stellan Skarsgård). Als Joe hem vertelt over hoe haar slechtste daad - namelijk een man klaar pijpen die op weg is naar zijn moeilijk vruchtbare vrouw en zo zijn zaad verspilt - haar leven verandert, geeft Seligman een ander perspectief. Zaad wat te lang is opgehouden, is slecht zaad. Hij verandert haar blik op de geschiedenis. Of probeert dit tenminste.

Philip: Ja? Ik vond Seligman juist nogal onbenullig en machteloos overkomen. Steeds weer die gekunstelde interpretaties en verwijzingen. Alsof Von Trier al commentaar geeft op z’n eigen film. Het haalde mij uit mijn concentratie. Goed, die ironische afstand zal wel de bedoeling zijn geweest.

Rutger: Ja, ik vond dat ook geforceerd overkomen. In het begin stelt Seligman zich voor als een Jood, maar niet zionistisch, “wat iets anders is dan antisemitisch”. Dat, samen met Rammstein, was zo’n duidelijke verwijzing naar Von Triers Hitlergate. En al die andere symboliek: vliegvissen, priemgetallen, Bach… Zo pretentieus. Wat mij betreft had de film beter Megalomania kunnen heten.

Noor: Vreselijk geforceerd inderdaad! Ik ergerde me daar gek aan. Ik vind zo’n raamvertelling hoe dan ook een zwaktebod. Hoezo kunnen we niet in het nu met de personages mee?

Philip: Ik zie de film als Von Triers antwoord op z’n critici. Jammer dat hij intussen vergeet een goede film te maken. Nymphomaniac is wel kunstig, maar de seks is niet echt schokkend, en de ideëen zijn, na Marquis de Sade en Henry Miller, niet bijster vernieuwend.

Noor: Gelukkig zat die steengoede en rare en pijnlijke scène met Uma Thurman er in, anders bleef er weinig van zijn film over. Oh ja, en die intens lekkere bedpartner, De Jaguar. Dat hielp ook. Ik hoop meer van hem te zien in deel twee.

Rutger: Denken jullie dat nymfomanie echt bestaat? En wat is het dan?

Noor: In deze film gebruikt Joe het als rebellie tegen de liefde. Haar theorie over dat het eigenlijk niet over de hoeveelheid verschillende sekspartners gaat, maar over seks als één grote partner, als verzet, vond ik wel interessant. Het is in ieder geval alleen een term die op vrouwen kan slaan. BOE!

Philip: Was dat manifest van Joe niet ook weer een knipoog naar Von Triers eigen Dogma ‘95-manifest?

Rutger: Ze neukte dus uit principe. Dat heeft niet zoveel met lust te maken. Terwijl de posters, trailers en teasers zo erg hintten naar een film over geilheid.

Noor: Sex sells! Net als twee delen: dubbel, of in ieder geval meer, verkochte stoelen.

Rutger: Double penetration.

Noor: Eigenlijk ging het al mis aan het begin van de film. Joe deed met haar vriendin een slettenwedstrijd voor een zak chocolaatjes! Kom op zeg, Lars, dat geloof je toch zelf niet.

Philip: Mijn ervaring is dat vrouwen aardig wat overhebben voor chocolade. Nouja, seks misschien niet.

Rutger: Wat ik ook zo raar vond: als je je vijf keer door een willekeurige lompe gast in de trein laat neuken, dan wordt je vagina toch vet schraal? Ik heb al na twee keer op een dag een geschuurde eikel en een gescheurd toompje. Eikels kunnen vervellen, wist je dat?

Noor: Ach ja, ik heb het nooit met vijf gasten in een trein gedaan. Dus ik weet het niet. Ik vond dat staand neuken in die trein-wc logistiek ook behoorlijk knap. Maar Joe ‘voelde’ sowieso nogal weinig, in haar lijf, in haar hart. Hoeveel sperma er ook in ging, het bleef een dooie boel daarbinnen.

Rutger: Toch zat er genoeg in dat het de moeite waard maakte. Volgens mij heb ik nog nooit close-ups van penetratie in een bioscoop gezien. Één mannetje ging toch ergens anders zitten. En ik kreeg ook wel zin in seks van de film. Niet omdat het geil was, maar om te bewijzen dat het niet zo deprimerend hoeft te zijn.

Noor: Ik zag tijdens de film ook best veel mannen die het ‘koud’ kregen en hun jas over hun schoot legden.

Philip: Oké, ik ga wel naar deel twee. Met mijn jas op schoot, zodat ik daaronder een goed boek kan lezen.

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
test
het laatste
Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

Ik wil het woord tokkie nooit meer horen

"Ofwel we noemen mij voortaan een tokkie, en ik zal de titel met trots dragen. Of we stoppen met het gebruik van het woord tokkie en laten het weer alleen een familienaam zijn." In deze gastcolumn geeft Anne Schepers een ijzersterk pleidooi tegen het negatieve gebruik van het woord 'tokkie'. Lees meer

Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

:‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven 2

‘Booking profiteert, Israël bombardeert’: waarom gerichte demonstraties mij energie geven

Booking.com pretendeert op te komen voor mensenrechten en verdient tegelijkertijd geld aan verhuur in illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Juul Kruse beschrijft hoe het is om tegen dit bedrijf te demonstreren. Lees meer

:Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Perfect Days: over ritme en ontwakende schoonheid

Daria Rizvic zag de film Perfect Days op precies het juiste moment in haar leven. Een persoonlijk verhaal over de kracht van regelmaat. Lees meer

Enge man

De echte ‘sfeerboosdoener’ was de ME

Hoe kan een universiteit die in bijna elk curriculum aandacht besteedt aan dekolonisatie en de kritische blik van haar studenten, zich hier in de praktijk, wanneer het over hun eigen rol gaat, aan onttrekken? Lees meer

Relatietherapie voor een  meningsverschil over AI en kunst 1

Relatietherapie voor een meningsverschil over AI en kunst

Drie kunstenaars komen samen om te praten over de relatie tussen AI en kunst. Twee verschillen flink van mening, de derde bemiddelt. Lees meer

 1

Museumwanden heringericht: Hoe moeten vrouwelijke kunstenaars nu gecureerd worden?

Waarom hangt er nog steeds zo weinig werk van vrouwelijke makers in Nederlandse musea? Isabella Legebeke onderzoekt dit aanhoudende gebrek in een hoopvol essay. Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 2

In het tweede deel van dit essay onderzoekt Ida de complexe verhouding tussen de ‘nuchtere’ Nederlandse cultuur en fantasy. Druist fantasie eigenlijk wel zo tegen onze natuur in als we denken? Hoe is dat eigenlijk mogelijk, als we tegelijkertijd zo van fantasy houden? Lees meer

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Het actieve verdraaien van de feiten over Israëlisch geweld

Gaza kan halverwege mei de meest extreme vorm van hongersnood verwachten. Volgens de VN bestaat deze door de mens gecreëerde catastrofe nu al in delen van Gaza. David Meijers ontleedt hoe Nederlandse politici en media actief het Israëlisch beleid vertekenen en wegkijken van de genocide. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

AI: Nooit meer eenzaamheid?

AI: Nooit meer eenzaamheid?

Ferenz Jacobs bespreekt het futuristische kunstproject van Alicia Framis. Deze zomer trouwt Francis met een hologram gebaseerd op haar eerdere relaties. AI en liefde: een gelukkig huwelijk? Lees meer

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Bericht vanaf de Biënnale van Venetië

Afgelopen woensdag opende het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Onze chef kunst Jorne Vriens zag hoe kunstenaar Renzo Martens in huilen uitbarstte toen hij sprak over zijn samenwerking met zijn Congolese medekunstenaars. Lees meer

:Het is een ondiepe sloot voor een fantasyschrijver: deel 1

Het is een ondiepe sloot voor een fantasy-schrijver: deel 1

Bijna een kwart van de Nederlandse volwassenen leest het liefst fantasy of sciencefiction. Toch verschijnt er bijna geen Nederlandstalige fantasy. In dit eerste deel van een tweeluik onderzoekt Ida Hondelink waarom fantasy als volwassen literair genre zo ondergeschikt is in Nederland. Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

De buschauffeur

De buschauffeur

'Kijk door me heen als door de voorruit'. In deze gedichtenreeks van Angelika Geronymaki probeert een buschauffeur krampachtig de kortstondigheid - in tijd, plaats, interactie - te behouden die eigen is aan zijn baan. Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom nog schrijven na ChatGPT?

Waarom blijven we schrijven als kunstmatige intelligentie dat straks beter kan dan wij? In dit essay bespreekt Shimanto Reza de verbinding die teksten bieden. Ze gaan in dialoog met elkaar, met onszelf, met anderen. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer