Asset 14

Nymphomaniac I

Nymfomane Joe (Stacy Martin, Charlotte Gainsbourg) doet haar levensverhaal uit de doeken in de nieuwste film van de Deense rasprovocateur Lars von Trier.

Rutger: Zo. Dat was deel één.

Noor: Als er weer zo’n pikkenparade in deel twee zit, dan blijf ik liever thuis. Ik vind het zo ongemakkelijk om naar (vreemde) piemels te kijken, ielgh!

Philip: Kun je nagaan, we hebben het hier over de gecensureerde versie. Als het aan Von Trier had gelegen hadden we nog ruim een uur langer mogen genieten van Shia Labeoufs lid.

Rutger: Ik ben ook van mening dat de penis nooit in slappe staat aanschouwd moet worden. Je gaat een voetbalteam toch ook niet filmen als ze in de kleedkamer zitten? Maar Noor, jij zou de filmpiemels toch moeten toejuichen als feminist? Eens een keer geen tieten en konten.

Noor: Er zitten hele episodes in waarbij Joe helemaal geen kleren aan heeft, waarbij haar (beeldige) naaktheid haar kostuum is. Maar dat ongemak bij de pikken is meer een persoonlijke preutsheid. Wat je er ook van vindt, Lars von Trier is de meester van het ongemak. Kijken naar schreeuwende mensen, en er dan bij blijven, dat zie je niet vaak.

Philip: Ik maak hier uit op dat jullie ook bepaald niet opgewonden raakten van de film?

Rutger: Er zaten wel wat geile scènes in. Maar meestal was het vooral heel pijnlijk en lelijk. Dat vond ik wel jammer. Lars is inderdaad de meester van het ongemak, maar durft dus niet schoonheid te laten zien. Net als zijn collega Michael Haneke trouwens. Zo kut is het leven nou ook weer niet.

Philip: Over Haneke ben ik het niet helemaal met je eens eens. Amour is dan wel een uitzondering in zijn werk, maar het laat zien dat Haneke de concepten ‘hoop’ en ‘liefde’ wel kent. Von Trier blijft toch bovenal heel erg cynisch.

Noor: Ja, op een gegeven moment zegt een personage het letterlijk: het leven is eentonig en zinloos. “Maar hé, je moet zelf de slingers ophangen”, zou André Hazes hem antwoorden. Waar wel iets van hoop inschuilde, was het perspectief van haar gespreksgenoot, Seligman (Stellan Skarsgård). Als Joe hem vertelt over hoe haar slechtste daad - namelijk een man klaar pijpen die op weg is naar zijn moeilijk vruchtbare vrouw en zo zijn zaad verspilt - haar leven verandert, geeft Seligman een ander perspectief. Zaad wat te lang is opgehouden, is slecht zaad. Hij verandert haar blik op de geschiedenis. Of probeert dit tenminste.

Philip: Ja? Ik vond Seligman juist nogal onbenullig en machteloos overkomen. Steeds weer die gekunstelde interpretaties en verwijzingen. Alsof Von Trier al commentaar geeft op z’n eigen film. Het haalde mij uit mijn concentratie. Goed, die ironische afstand zal wel de bedoeling zijn geweest.

Rutger: Ja, ik vond dat ook geforceerd overkomen. In het begin stelt Seligman zich voor als een Jood, maar niet zionistisch, “wat iets anders is dan antisemitisch”. Dat, samen met Rammstein, was zo’n duidelijke verwijzing naar Von Triers Hitlergate. En al die andere symboliek: vliegvissen, priemgetallen, Bach… Zo pretentieus. Wat mij betreft had de film beter Megalomania kunnen heten.

Noor: Vreselijk geforceerd inderdaad! Ik ergerde me daar gek aan. Ik vind zo’n raamvertelling hoe dan ook een zwaktebod. Hoezo kunnen we niet in het nu met de personages mee?

Philip: Ik zie de film als Von Triers antwoord op z’n critici. Jammer dat hij intussen vergeet een goede film te maken. Nymphomaniac is wel kunstig, maar de seks is niet echt schokkend, en de ideëen zijn, na Marquis de Sade en Henry Miller, niet bijster vernieuwend.

Noor: Gelukkig zat die steengoede en rare en pijnlijke scène met Uma Thurman er in, anders bleef er weinig van zijn film over. Oh ja, en die intens lekkere bedpartner, De Jaguar. Dat hielp ook. Ik hoop meer van hem te zien in deel twee.

Rutger: Denken jullie dat nymfomanie echt bestaat? En wat is het dan?

Noor: In deze film gebruikt Joe het als rebellie tegen de liefde. Haar theorie over dat het eigenlijk niet over de hoeveelheid verschillende sekspartners gaat, maar over seks als één grote partner, als verzet, vond ik wel interessant. Het is in ieder geval alleen een term die op vrouwen kan slaan. BOE!

Philip: Was dat manifest van Joe niet ook weer een knipoog naar Von Triers eigen Dogma ‘95-manifest?

Rutger: Ze neukte dus uit principe. Dat heeft niet zoveel met lust te maken. Terwijl de posters, trailers en teasers zo erg hintten naar een film over geilheid.

Noor: Sex sells! Net als twee delen: dubbel, of in ieder geval meer, verkochte stoelen.

Rutger: Double penetration.

Noor: Eigenlijk ging het al mis aan het begin van de film. Joe deed met haar vriendin een slettenwedstrijd voor een zak chocolaatjes! Kom op zeg, Lars, dat geloof je toch zelf niet.

Philip: Mijn ervaring is dat vrouwen aardig wat overhebben voor chocolade. Nouja, seks misschien niet.

Rutger: Wat ik ook zo raar vond: als je je vijf keer door een willekeurige lompe gast in de trein laat neuken, dan wordt je vagina toch vet schraal? Ik heb al na twee keer op een dag een geschuurde eikel en een gescheurd toompje. Eikels kunnen vervellen, wist je dat?

Noor: Ach ja, ik heb het nooit met vijf gasten in een trein gedaan. Dus ik weet het niet. Ik vond dat staand neuken in die trein-wc logistiek ook behoorlijk knap. Maar Joe ‘voelde’ sowieso nogal weinig, in haar lijf, in haar hart. Hoeveel sperma er ook in ging, het bleef een dooie boel daarbinnen.

Rutger: Toch zat er genoeg in dat het de moeite waard maakte. Volgens mij heb ik nog nooit close-ups van penetratie in een bioscoop gezien. Één mannetje ging toch ergens anders zitten. En ik kreeg ook wel zin in seks van de film. Niet omdat het geil was, maar om te bewijzen dat het niet zo deprimerend hoeft te zijn.

Noor: Ik zag tijdens de film ook best veel mannen die het ‘koud’ kregen en hun jas over hun schoot legden.

Philip: Oké, ik ga wel naar deel twee. Met mijn jas op schoot, zodat ik daaronder een goed boek kan lezen.

Mail

Redactie

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Mosterdsoep 8

Moedertaal en Opvoedlessen van een martelaar

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Vandaag lees je twee gedichten van Lina Al-Hassany. ‘Draag de lasten van de wereld niet op je schouders. Graaf de kuilen voor de doden niet in je tuin. Breng het verleden nooit meer aan het licht.’ Lees meer

Mosterdsoep 5

Steltenloper

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In het verhaal van Jan Truijens Martinez ziet de hoofdpersoon zijn ex-vriendin met haar nieuwe vriend op theaterfestival De Parade. Tussen de lampjes van de zweefmolen en de flitsende polaroidcamera schiet ook de gedachte aan haar door zijn hoofd. Lees meer

Mosterdsoep 7

Beetje bij beetje

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Mina Yasien schreef een verhaal over een dochter die met haar moeder mee naar een afspraak gaat om te vertalen, over wat er tussen de regels door verloren kan gaan en of je een vervelende boodschap verzachtend moet vertalen. 'Niemand verstond alles en toch kwam iedereen overal achter.' Lees meer

Mosterdsoep 3

[Gedicht zonder titel]

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Fleur Hagi kent de wereld niet meer zoals ze die zich herinnerde, maar wat als ze deze nieuwe wereld niet meer wil kennen? 'Meer dan een appel / is nodig / om te onderscheiden / tussen goed en slecht' Lees meer

IDFA-bespreking <em>‘Between Revolutions’</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd 1

IDFA-bespreking ‘Between Revolutions’

De film Between Revolutions volgt een groep pro-Palestijnse, queer activisten in Berlijn. Regisseur Ruben Desiere zoekt samen met de activisten naar agency voor zijn personages. In die zoektocht wordt een interessant spel met fictie en realiteit gespeeld. Lees meer

IDFA-bespreking <em>Between Revolutions</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd

IDFA-tips van Hard//hoofd – ‘You Can See Everything’, ‘Nuisance Bear’ en ‘Romare Bearden’

De IDFA-tips van Jochum Veenstra, Nora de Bruine en Sander Bortier: You Can See Everything, Nuisance Bear en Alter Ego of Romare Bearden. Lees meer

Mosterdsoep 2

Het woord 'vervreemding'

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Vandaag lees je op Hard//hoofd het verhaal van Lidice Michelle Melara Minero. 'Ik hoorde ze typen en daarna waren ze hun werk aan het uitdelen. En ik? Ik was bezig met het begrijpen van het woord.' Lees meer

Mosterdsoep 9

Potentie

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Het gedicht van Nourelhouda Kassi zit vol potentie. Potentie om 'het' te maken, potentie om 'er' te komen, vriendschapspotentie, partnerpotentie, potentie om zo veel goeds de wereld in te brengen. '‘en nu?’ / tussen alles / wat ik was, en alles wat ik kon worden.' Lees meer

Mosterdsoep 1

Mosterdsoep

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Met vandaag: het verhaal van Leila Mrabet, waarin de hoofdpersoon jarenlang op zoek gaat naar de smaak van mosterdsoep die overeenkomt met een herinnering. Lees meer

Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer

Lucifers

Lucifers

‘Het begon met een gat, een gat in de zon.’ Terwijl de opa van Jung-hoo blind wordt, verdwijnt de zon langzaamaan uit de lucht. Met deze alternatieve geschiedenis duikt Siep Hendriks in de commercialisatie van het leven, de mens en diens karakter. Lees meer

Auto Draft 24

Een caleidoscoop van verlangen

‘De zoektocht naar een gemeenschap gaat door. Een gemeenschap die mijn caleidoscopische zijn kan accepteren, waarin ik niet hoef te kiezen tussen delen van mezelf, waarin ik niet exotisch, verdund of onverenigbaar ben.’ In dit essay beschrijft Rocher Koendjbiharie welke moeilijkheden hij ondervindt in zijn levenslange zoektocht naar een gemeenschap waarvan hij zich volwaardig onderdeel kan voelen. Lees meer

Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer