De perikelen bij de wereldvoetbalbond FIFA waren reeds bekend. Ondertussen pakt onze eigen KNVB de corruptie ogenschijnlijk wél aan. Eindelijk kwam naar buiten wat iedereen al wist: er zijn inderdaad voetballers omgekocht om wedstrijden te verliezen. Matchfixing dus. Terwijl in Italië de arrestaties van matchfixingverdachten zich opstapelden, deden we in Nederland alsof er niets aan de hand was. De KNVB meldde gisteren: ‘Het Nederlandse voetbal heeft op dit gebied als een van de laatste in Europa officieel zijn onschuld verloren.’ Dit zegt wel wat over het Nederlandse idee over corruptie: iets dat bij ons niet voorkomt. Gelukkig is de dader gevonden: Ibrahim Kargbo, oud-speler van Willem II en afkomstig uit Sierra Leone. Hij liet zich omkopen door een Singaporees goksydicaat. Kargbo woont nu niet meer in Nederland en kan niet vervolgd worden. Een handige zondebok dus, en hiermee zit de zaak op slot.

Voetbal is niet het enige zorgenkindje. Vorige week kwam naar buiten dat de internationale tennisfederatie ITF op het punt staat vier umpires (scheidsrechters) te schorsen wegens betrokkenheid bij matchfixing. Dit was niet het eerste signaal. In de aanloop naar het Australische open tenniskampioenschap (januari 2016) wezen de BBC en Buzzfeed hier al op. Veel spelers deden het nieuws desgevraagd af als onzin. Nederlands beste tennisser, Robin Haase, reageerde destijds: 'Dit is eerder slechte journalistiek. Het schaadt alleen maar de sport, want nu wordt er slecht gepraat over tennis.’

Het gokken op sportwedstrijden heeft een wereldwijde dimensie. Doen alsof je als sport of land immuun bent hiervoor is op zijn minst naïef. Maar misschien is er meer aan de hand. Het is tekenend dat alle grote corruptieschandalen in de sport door journalisten worden ontdekt en nooit door de bonden zelf. Wanneer mondiale sporten geconfronteerd worden met bestuurlijke corruptie, matchfixing of systematisch dopinggebruik blijkt de reactie van zowel bonden als spelers altijd defensief. Het imago van de sport wordt als het belangrijkste gezien en structurele problemen worden glashard ontkend. Het blijkt dat transparantie het laatste is waar de sportbonden en sporters behoefte aan hebben. Het schaadt de sport, zegt men. Maar wat de sport nog meer schaadt is als de beschuldigingen van corruptie of vals spel waarheid blijken te zijn. Hopelijk gaat er door zowel bonden als overheden actie ondernomen worden. Het is al erg genoeg dat we de winnaars van tien jaar oude wielerwedstrijden moeten schrappen. Over tien jaar kunnen we dat anders met tennis en voetbal ook gaan doen.