Asset 14

Opdringerig

Column: Opdringerig

Hard//hoofd heeft een nieuwe columnist! Na het open einde van Kasper van Royen hebben we eindelijk een geschikte opvolger gevonden. Wij verwelkomen dichter, (toneel-)schrijver, winnaar van de Lowlands Schrijfwedstrijd 2016 en docent Duits Iduna Paalman. Om de woensdag zal zij haar woorden laten dansen op onze website, met illustraties van Tsjisse Talesma.

In een kledingwinkel waar hemdjes met drie glitters erin geweven zestig euro kosten sta ik een velours broek te passen. Buiten het pashokje kneedt de verkoopster haar opdringerigheid in leuke vormpjes voor het moment dat ik naar buiten zal komen. ‘En daarna ben ik nog even alle ellende van me af gaan skaten,’ zegt mijn broertje door de telefoon. ‘Luister je nog?’

Mijn broertje laat soms weken niets van zich horen en dan moet er opeens gebeld worden, vaak op onhandige momenten. ‘Idoen kunnen we bellen,’ appt hij dan nadat hij me al vier keer gebeld heeft zonder dat ik heb opgenomen. Als ik de gemiste oproepen zie blijf ik schrikken. Hij heeft per ongeluk een overdosis drugs genomen terwijl hij dacht dat het vitaminepillen waren, hij ligt als puree onder een vrachtwagen, zijn wandelende tak is eindelijk overleden, of erger: zijn wietplantje, hij heeft me nodig, NU.
‘Maar dat hielp niet echt want bij de backside heelflip is m’n deck ook nog gebroken. Kijk weet je, ze heeft niet eens gezegd waaróm,’ zegt hij. Ik prop mijn hemdje in de broek. De knoop duwt in mijn buik, ik voel me een oud gestoffeerd meubelstuk.
‘Zit ie goed?’ hoor ik het verkoopmeisje zeggen. ‘Ik heb hier ook een maat s hoor voor als ‘ie te groot valt. O ik ben ZO benieuwd!’

Mijn plan was een chique broek aan te schaffen waar ik mij tijdens de feestelijkheden van de laatste helft van deze maand af en toe subtiel in kan verstoppen en juist toen ik een uitdagend exemplaar zag hangen – een soort combi tussen een gordijn en een Siamese korthaar – belde mijn broertje met problemen: er was een meisje dat geen tweede date met hem wilde.
‘Wacht even,’ zeg ik tegen hem. Ik loop het pashokje uit. De broek wappert prettig rond mijn benen. Het voelt alsof ik geaaid word.
‘En en en, hoe valt ie?’ vraagt de verkoopster.
‘Ja dat ga ik nu bekijken hè,’ zeg ik. Ik werp een eerste blik in de wandspiegel.
‘Prachtig,' zegt het meisje, ‘je benen lijken wolkenkrabbers zo lang!’ Ze straalt. Volgens mij meent ze het. Ik kijk weer naar mijn onderlijf.
‘Ik zou het doen,’ zegt ze.
‘Idoen wat moet ik nou doen zeg even,’ jengelt mijn broertje door de telefoon.

Eén seconde lang wordt de winkel een waaierig veld en veranderen alle stemmen in kleine insecten die cirkelen en zoemen. Ik haal diep adem. Dan glimlach ik breed naar de verkoopster, zeg dat ik mij de feestdagen zonder deze broek niet voor kan stellen, vertel mijn broertje in een bondig stappenplan dat meisjes soms achterbakse honden zijn en hoe hij ze moet benaderen en maak nadat ik de broek heb afgerekend als klap op de vuurpijl een praatje met een vrolijke Parooljongen die buiten de winkel in de regen staat.

De wereld is mooi door opdringerige mensen, ik doe fijne dingen door opdringerige mensen, zonder opdringerige mensen zou ik een saai en mul zandpad zijn waar nooit eens iemand overheen liep. Laten we opdringerige mensen eren, denk ik als ik naar huis fiets. Laten we ze knuffelen en wikkelen in lappen velours.

 

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Tsjisse Talsma gaat het liefst met zijn schetsboek de wereld rond.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kris van der Voorn
    Kris van der VoornAdjunct-hoofdredacteur
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Ik wens je alle goeds

Ik wens je alle goeds

Een afwijzing komt Eva koud op haar dak vallen. ‘Ik vond hem leuk, hij vond mij ook leuk, hij vond mij dus niet leuk, ik ben gewoon niet leuk genoeg.’ Lees meer

Koop de roze bril

Koop de roze bril

Lang geloofde Shulamit Löwensteyn dat een ingebouwd stapelbed de oplossing zou zijn voor al haar moeilijkheden. Had ze daar gelijk in? Een tip over tulpen, taart en het kopen van troost. Lees meer

Column: Het enige woord dat het omschrijft

Het enige woord dat het omschrijft

Het voorlopig laatste uitstapje naar de bios met haar vader krijgt voor Eva een duistere lading. Lees meer

Kon je maar aanbeden worden

Kon je maar aanbeden worden

Hologrammen, goud licht en een religieus lam laten Marthe van Bronkhorst zich klein voelen tijdens een kerkbezoek. Lees meer

Wees talentloos

Wees talentloos

Tijdens een date raakt Wolter de Boer verwikkeld in een socratisch vraaggesprek rond talent. Een tip over het afschaffen van aanleg. Lees meer

'Het kán dus wel.'

'Het kán dus wel'

Eva is dolblij voor (en stikjaloers op) haar smoorverliefde vriendin. Lees meer

Column

In een te specifieke vorm geslepen

Op ieder potje past een dekseltje, toch? Marthe van Bronkhorst vraagt zich af of ze daarvoor niet té veel eigenaardigheden heeft: "Als ik nog groter groei, dan moet een bosbrand mij snoeien. En wat voor allesverzengende liefde moet dat zijn waardoor het specifieke houtsnijwerkje dat je bent geworden af fikt, helemaal ombuigt, en opnieuw wortel schiet?" Lees meer

Column: Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Ik ben geen dreumes, ik ben Julie!

Eva's nichtje van twee geeft tijdens een bezoek aan de speeltuin blijk van een opvallende afkeer van hokjesdenken. Lees meer

Breek het brutalisme

Breek het brutalisme

In een distrack over het brutalisme maakt Marthe van Bronkhorst duidelijk dat ze helemaal klaar is met de betonnen architectuurstijl: "Wat is de deal met al die bouw freaking putten, nog minder fundament voor kunst dan vier keer Rutte?" Lees meer

Column: Zullen we vrienden worden?

Zullen we vrienden worden?

Corona of geen corona, Eva blijft haar sociale cirkel onderhouden en zo nodig verversen met aanwas. Lees meer

Column: Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Tegen vrienden zeg ik nooit goed 'doei'

Over de dood van haar grootouders dacht Eva van den Boogaard vroeger wel na, maar over die van een goede vriend? Lees meer

Achtbaantester 1

Achtbaantester

Marthe van Bronkhorst hangt op de kop in een looping en weet één ding zeker: achtbanen worden alleen spannend als ze een goed verhaal hebben. Lees meer

Column: Weten of je ooit moeder wil worden

Weten of je ooit moeder wil worden

Eva wordt geconfronteerd met de beruchte wel-of-geen-kinderen-vraag en zet de voor- en nadelen tegenover elkaar. Lees meer

Vrees de cocon niet: ze is nog warm

Vrees de cocon niet

Nu de feestjes voorzichtig weer op gang komen, beseft Rijk Kistemaker hoeveel hij níet heeft gemist. Gestrand tussen veganistische sneakers en gesprekken over Jeff Bezos verzint hij voor zichzelf een stiller leven. Een tip over verlangen naar lauwe thee en warme cocons. Lees meer

Alles Vijf Sterren: Steek die maar in je zak!

Steek die maar in je zak!

Deze week worden onze redacteurs blij van enthousiaste opstekers (op gepast volume), kunst in je broekzak en een wisselaccount op Twitter. Lees meer

De maakbare mens

De maakbare mens

Zijn mensen net als machines? Het bezoek van een monteur laat Marthe van Bronkhorst nadenken over haar eigen bedrading. Lees meer

Column: Tot op het bot

Tot op het bot

Een oude brief van een vriendin voert Eva terug naar een periode waarin het wat minder lekker met haar ging. Lees meer

Framer geframed

Framer geframed

Marthe van Bronkhorst ziet haar angst onder ogen en besluit haar ervaring als psycholoog te verrijken door zelf de patiënt te worden. De belangrijkste les? Ook therapeuten weten niet alles. Lees meer

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Dingen die niet kloppen, maar die ik wel geloof

Hoe goedgelovig mag een mens eigenlijk zijn? Waar Eva van den Boogaard soms dwangmatig eerlijk is, blijkt haar neef F. regelmatig informatie aan haar te verstrekken die niet klopt. Lees meer

 Weet je nog, de nacht?

Weet je nog, de nacht?

Het ‘vergeten’ nachtleven krabbelt terug, en onze eigen lichamen blijken zich als gisteren te herinneren hoe ze van hun eigen bewegingen kunnen genieten. Lees meer