Asset 14

Leuk ja, moederschap

Column: Leuk ja, moederschap


Ik bel met mijn moeder. ‘Mam,’ vraag ik, ‘waar denk jij aan als ik zeg: moeder de vrouw?’
‘Eh, moeder de vrouw? Waar ik aan denk?’
‘Ja, of aan wie?’
‘Dan denk ik toch aan oma,’ zegt mama. ‘Wacht even hoor, ik sta in de tuin met allemaal aarde aan mijn handen, ik loop even naar het kraantje.’
Ik hoor gerommel, stromend water, dan mijn moeder weer. ‘Norah, nee. Norah kom, nee, niet daar. Hai Idoen. Ben je er nog? Ja, Norah stond met haar voorpoten in de rozen. Ze wordt echt helemaal blind. Moet jij niet werken? Wat zei je over oma?’
‘Ik zei niets over oma, ik vroeg waar je aan dacht bij de woorden moeder de vrouw.’
‘Ah ja, ja, aan oma dus.’
‘Niet aan Nijhoff? Of aan de CPNB?’
‘Wie zijn dat?’
‘Niets, niemand. Waarom denk je aan oma?’
‘Ah Norah, toe nou, verdorie. Wacht ik doe haar even naar binnen, Idoen. Norah, kom maar, hupsakee. Zo. Wat leuk dat je belt.’
‘Oma. Moeder de vrouw.’
‘Oh ja. Ja.’
We zwijgen allebei even.
‘Ja, oma is voor mij toch wel de moeder de vrouw. Omdat ze mijn moeder is. En omdat ze nog steeds een beetje voor ons zorgt. En omdat opa ook altijd “moeder” tegen haar zei.’
‘Opa noemde haar “moeder”?’
‘Ja, liefkozend hoor.’
‘En jij noemt haar ook nog “mama” hè?’
‘Ja, mama blijft mama. Oma blijft mama, bedoel ik dus.’
Ik hoor dat mama op een stoel gaat zitten. Ik zie de vaag geworden geruite kussens voor me, die al een jaar of twintig in onze tuinstoelen liggen.
‘Soms voelt het als een druk dat jullie allebei van die moederachtige moeders zijn,’ zeg ik.
Mama lacht. ‘Van die moederachtige moeders?’
‘Ja,’ zeg ik. ‘Jullie zijn zo in hart en nieren moeder. Jullie hebben je hele leven ernaar geplooid, ik ben alles voor jou, wij zijn alles voor jou. En jij en Jan en Roedie zijn alles voor oma.’
‘Ja, dat klopt. Maar dat gaat vanzelf, hoor.’
‘Dat weet ik dus niet.’
‘Je zou een prachtige moeder zijn.’
‘Ja, dat zegt iedereen.’
‘Lievie, dat gaat echt vanzelf.’
‘Nu lijkt het natuurlijk weer alsof ik bang ben voor het moederschap, zo meteen ga je zeggen dat het het mooiste is dat er bestaat, en dan bagatelliseer je de bevalling en zeg je dat je je een leven zonder ons niet voor kunt stellen.’
‘Zoiets was ik inderdaad van plan,’ zegt mama. ‘Maar als je het niet wil lievie, kinderen, dat kan ook hè?’
‘Dat weet ik. Het is alleen, het voelt als iets wat gewoon gaat gebeuren. Alsof er al een embryo in mijn baarmoeder ligt te wachten, die alleen nog even wakker getikt moet worden. Alsof ik al moeder ben voordat ik het ben, zeg maar. Omdat jullie het zijn, en ik op jullie lijk, op jullie wil lijken.’
‘Wat zeg je dat mooi, Idoen. We zijn allemaal moeders.’
Ik blijf even stil. Mijn moeder begint ineens heel hard te lachen. ‘Oh lieverd, je zou dit moeten zien. Norah staat voor het raam, ze heeft haar kop zo schuin, weet je wel. Ze kijkt héél droevig, ze probeert me aan te kijken, maar ze kijkt net naast me, want ze ziet dus helemaal niets meer.’ Ze lacht weer en daarna zegt ze: ‘Het is zo’n troost geweest, op de moeilijke momenten.’
Ik weet niet of ze de hond of het moederschap bedoelt.
‘Het heeft mij het meest bepaald, jullie hebben mij het meest bepaald. En dat is zo’n troost.’
‘Er is commotie nu over,’ zeg ik. ‘Er zijn twee mannen uitgenodigd om over het thema ‘de moeder de vrouw’ te schrijven, voor de Boekenweek, voor het geschenk en het essay. Veel mensen vinden het belachelijk dat ze er geen vrouw over aan het woord laten. Ik ook.’ Mama staat op en gaat naar binnen, ik hoor de klink van de achterdeur. ‘En in de afgelopen twintig jaar hebben ook maar vier vrouwen het Boekenweekgeschenk geschreven,’ zeg ik.
‘Dat is inderdaad belachelijk,’ zegt mama. ‘Heb je me daarom opgebeld? Omdat je wilde weten wat ik daarvan vind?’
‘Nee,’ zeg ik. ‘Ik wilde even met mijn moeder over het moederschap praten.’
‘Leuk, lievie.’
‘Ja, leuk ja.’

 

Beeld: Panos Kostouros

 

Mail

Iduna Paalman (1991) is al bijna vier jaar columnist voor Hard//hoofd. Haar poëziedebuut ‘De grom uit de hond halen’ verscheen in het najaar van 2019 bij Querido. Ze won er de Poëziedebuutprijs 2020 mee. Ze publiceerde onder meer in De Gids, De Revisor, De Groene Amsterdammer en NRC Handelsblad.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven
Lees meer
test
het laatste
Tot morgen

Tot morgen

Na bijna vier jaar als columnist voor Hard//hoofd is het voor Eva tijd voor iets nieuws, maar afscheid nemen is niet haar ding. 'Dus lieve lezers: voor jullie nu een kus op de wang, en tot morgen!' Lees meer

Wat je niet zult zien op het nieuws

Wat je niet zult zien op het nieuws

Marthe van Bronkhorst beschrijft dat wat ongezien blijft op het nieuws over de demonstaties bij de UvA. 'Maar het is wel gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.' Lees meer

Mooi weer spelen

Mooi weer spelen

Als Aisha’s eerste therapiesessie niet voelt als de warme deken waar ze op hoopte, mist ze groepsgenoot S., die haar een spiegel voorhield. Lees meer

Verdomme, ik heb wel geleefd

Maar verdomme, we hebben wel gelééfd

Marthe van Bronkhorst schreef in 2019 een toneelstuk dat bijna volledig werkelijkheid is geworden. Kan ze de slotscène nog weren uit de realiteit? Lees meer

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Alles wat ik wil en absoluut niet nodig heb

Wanneer Eva op bezoek is bij haar zus, vraagt die of Eva haar eicellen al in heeft laten vriezen. Het laat Eva nadenken over hoe ze de vraag 'Wil ik een kind?' überhaupt kan beantwoorden. 'De vraag omtrent het ouderschap is bij uitstek een gevoelskwestie, en mijn gevoel volgen is nooit mijn sterkste punt geweest.' Lees meer

Niet

Niet

'Naarmate die vakantie vorderde, begon ik die ‘niet’ te bezien in het licht van een oude angst die soms omhoogkomt. Wanneer namelijk mijn vriendin zei: ‘dat is een lantaarnpaal’ en ik zei ‘niet’, begon ik me af te vragen of we inderdaad wel dezelfde lantaarnpaal zagen.' In deze column schrijft Anne Schepers over het woord 'niet' en de gevolgen die het kan hebben voor een discussie. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Mijn week met morele ambitie: wat ik leerde ondanks Rutger Bregman

Marthe van Bronkhorst probeerde morele ambitie een week uit en leerde ervan - ondanks Rutger Bregman. Lees meer

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva heeft u toegevoegd aan een nieuwe groepschat

Eva nodigt twee vrienden uit om bij haar te komen eten. Ze hoopt dat dit het begin zal zijn van een nieuwe vriendengroep. Lees meer

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn 1

Links, wees niet zo bang om hypocriet te zijn

Marthe van Bronkhorst bekijkt hypocrisie als spectrum: hoe hypocriet ben jij op een schaal van Frans Bauer tot Johan Derksen? Lees meer

In je eentje achterblijven

In je eentje achterblijven

Als vriendin K. op een date gaat, denkt Eva van den Boogaard na over hun onuitgesproken pact. Zo lang ze beiden ongelukkig in de liefde zijn, hebben ze elkaar. Maar wat als er iemand dat pact uitstapt? Lees meer

Geld lenen

Geld lenen

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Voor dit alles.’ Ik gebaar om me heen. ‘Voor Nederland.’ In deze column van Anne Schepers ontmoeten twee vrouwen, die uitkijken naar hun avond in een wijnbar, een man die een treinkaartje naar Ter Apel bij elkaar probeert te sprokkelen. Lees meer

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

Als je wordt uitgenodigd voor een euthanasiefeest, dan ga je

'Als je je psycholoog écht een brevet van onkunde wil geven, moet je haar uitnodigen voor je euthanasiefeest.' Lees meer

Ik ook op jou

Ik ook op jou

Op een avond zegt iemand tegen Eva dat hij verliefd op haar is. Terwijl hij wacht op een antwoord, denkt Eva na over wat verliefd zijn eigenlijk is. Lees meer

Herhaalrecept

Herhaalrecept

Op een ochtend wordt Aisha Mansaray wakker in een parelmoeren bubbel. Ze onderzoekt hoe ze met haar depressie op de randen van de realiteit kan leven, zonder de grip erop te verliezen. ‘Mijn aandoening was een zuigend ding geweest dat zich om mij heen had gewikkeld, lelijk, en meer levend dan ik.’ Lees meer

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Geen geld maakt ook niet gelukkig

Marthe van Bronkhorst maakt de balans op tussen S en M, die beide alles kwijt zijn: de een is ingebed in het zorgsysteem, de ander moet niks hebben van de verzorgingsstaat. Lees meer

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

‘Stel je voor dat het gewoon wérkt’

Grootgebracht met het idee dat 'natuurlijke' oplossingen de voorkeur hebben boven synthetische medicatie stond Eva niet te springen om angstremmers te gaan gebruiken. Maar wat als het nou gewoon werkt? Lees meer

Column: Keihard chillen 2

Keihard chillen

Eva zet haar vraagtekens bij het fenomeen chillen. 'Eerlijk gezegd denk ik dat een wereld als deze, waarin fascisme oprukt, waarin genocide nog steeds bestaat, waarin het onrecht en de pijn en het verdriet van mijn schermen afspat, weinig reden geeft tot chillen.' Lees meer

We zijn tenminste allemaal nog mensen

We zijn tenminste allemaal nog mensen

In een overvolle trein ontwaart Aisha de eerste tekenen van het nieuwe verhaal waar ze - of iedereen? - naar op zoek is. Lees meer

Column: Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Dat heet ‘een gesprek voeren met elkaar’

Als een vriendin van Eva op date gaat met een man waarmee Eva zelf al eerder afsprak, is ze erg benieuwd naar haar bevindingen. Lees meer

Column: Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Het glas wijn waar ik zin in heb bestaat niet

Twee jaar geleden vroeg Eva nog aan een collega waarom ze niet dronk. Inmiddels laat ook zij de alcohol links liggen en is ze zelf degene die wordt bevraagd. Lees meer

Word trouwe lezer van Hard//hoofd op papier!

Hard//hoofd verschijnt vanaf nu twee keer per jaar op papier! Dankzij de hulp van onze lezers kunnen we nog vaker een podium bieden aan aanstormend talent. Meld je aan als abonnee voor slechts €2,50 per maand en ontvang ons papieren magazine twee keer per jaar in de bus. Veel leesplezier!

Word trouwe lezer