Anna waagde zich op de Honda Dag 2012 tussen de mannen die van brommers houden. Gemoedelijke types, die houden van bier, pin ups en vleeskeuringen, welke Anna dan ook maar ondergaat: “Eindelijk hoor ik erbij."
Als bromvliegen op rot vlees, zo zwermen de Hondabrommers richting Fort Vechten bij Bunnik. Dit idyllische gebied met rondom boeren die verse aardbeien aanbieden is één dag bezet door knetterende brommers en hun fanaten. Het is de Honda Dag 2012, de 25ste editie. Georganiseerd door de ‘Honda 4-takt bromfietsen Vereniging Nederland’. Mijn OV-fiets voelt zich hier gelukkig ook thuis.
Mannen zijn vandaag oververtegenwoordigd. Ze eten hotdogs en drinken bier. Van de vrouwen zijn alleen de jonkies gekomen. Kennelijk is voor hen brommerliefde een minder bestendige liefde.
Op het terrein staan allerlei grote en kleine Honda's en bovendien zijn op tafels mysterieuze onderdelen uitgestald.
Die onderdelen krijgen weinig aandacht, het gaat om de brommers. Mompelend en vooral zwijgend en knikkend worden zij bewonderd. Als een vleeskeuring, maar dan met de handen in de zakken. Als ik stiekem bij een keuring aanschuif om mee te luisteren heb ik de betovering verbroken en zoeken de mannen een andere brommer om zich aan te verlekkeren.
Op zoek naar vrouwenvlees en/of gelijkgestemden volg ik de bordjes 'Pin up'. Langs een reeks brommers, langs een camper, over een bospaadje. De pin up is onvindbaar. Ik sta nu bovenop het Fort in een bospaadje met wat verse bandensporen.
Ik maak een foto van het laatste bordje dat ik tegenkom en een meneer, type familieman, van een jaar of vijftig, merkt op: "Moet je er niet zelf bij gaan staan?" Ik maak een gebaar richting mijn camera dat iets moet betekenen als 'Ik kan mezelf niet van een afstandje fotograferen' en hij reageert daarop met: "Nou, ik zie geen reden waarom niet hoor!" terwijl hij mijn lichaam goedkeurend bekijkt. Eindelijk hoor ik er bij: ik voel me nu een soort brommer, gevleeskeurd en wel.
Gauw voeg ik me weer tussen de andere mensen en brommers, om daar al snel afgeleid te raken door een ander bordje: EXPO. De EXPO, in een donkere kamer van het Fort, toont '25 jaar Honda Vereniging'.
De foto’s die hier hangen zijn duidelijk uit fotoalbums geweekt. De begeleidende teksten leggen uit wie wie is, voor zo ver de schrijver zich dat nog kon herinneren. Daarnaast koestert deze auteur ambities als modecriticus. Iedere foto is voorzien van commentaar op de kleding van de gefotografeerden: 'Zelfs met dat mooie weer liepen mensen nog in bodywarmers... Nu loopt er gelukkig niemand meer in bodywarmers' en 'Kun je je nu nog voorstellen dat er ooit zulke kleren werden verkocht?'
Eerlijk gezegd niet nee.
Verder memoreren de bijschriften dat de vereniging vroeger verdeeld was in de kakkers en de alto's. De kakkers zijn vandaag niet op komen dagen of zitten verstopt onder zwarte T-shirts. Misschien hebben ze inmiddels een andere hobby gevonden? Op de terugweg richting Utrecht Centraal kom ik er een tegen: die speelt liever golf.
