Wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Voor deze Non-stopweek beantwoorden onze redactieleden de vraag: 'wat staat er bij jou non-stop aan?'
Dido: een leven lang troost
✩✩✩✩✩
Lisanne van Aert
'Als iemand mij vraagt naar mijn meest beluisterde artiest, zal ik vermoedelijk liegen. Ik zal twijfelen tussen Leonard Cohen en Nick Cave, en dan uiteindelijk toch voor Cohen kiezen, terwijl ik eigenlijk zou moeten zeggen: 'Dido, ik luister het meest naar Dido.' Ik verzwijg dit niet omdat ik me ervoor schaam, totaal niet. Dido is zo vanzelfsprekend deel van mijn leven gaan uitmaken, dat ik haar vergeet.
Ik kreeg haar eerste cd als jong meisje, en raakte al snel verslaafd aan de troost die haar stem uitstraalt. Ik slowde samen met mijn vader op haar muziek, luisterde ernaar tijdens mijn eerste mislukte verliefdheden, en later, toen ik op kamers woonde zat haar cd vast in mijn cd-speler. Dido heeft me overal doorheen gesleept. En nu is er, na zes jaar, weer een nieuwe cd, genaamd Still on my mind. Ik luisterde hem voor het eerst in bad met een glas port, en liet ‘m sindsdien niet meer los. Op 23 november treed ze op, de tickets gaan vandaag in de verkoop.'
Dix pour cents: heerlijke office soap
✩✩✩✩✩
Rosanna Baas
'- Sorry Andrea, maar ik kan niet meer. Ik ben volledig uitgeput.
- Dat zei je al. En wat dan nog. Moe zijn is normaal. Iedereen is moe. De winter breekt aan. Neem wat koniginnengelei, pak de fiets. Het zal je goed doen.
- Nee, als ik nu niet ga, ben ik in staat je aan te vallen.
Exit oude assistente, enter Camille, die toevallig net op zoek was naar werk. Op zich niet een erg originele premisse om een serie mee te beginnen. Hoeveel overwerkte assistentes hebben we al gezien in Hollywood? Maar Dix pour cents komt ermee weg. Sinds ik laatst ontdekte dat de Franse cinema - in tegenstelling tot de Amerikaanse, want flauw, of de Engelse, want snap ik niet – wél mijn humor heeft kan ik niet meer stoppen met kijken. Na het hilarische Plan Coeur (ook zeker vijf sterren) is Dix Pour Cents mijn nieuwste obsessie. De serie draait om een agentschap in Parijs dat acteurs vertegenwoordigt. In feite komt dat neer op een soort oppascentrale die draait op een heleboel manipulatie, want acteurs zijn net kleine kinderen. Uiteraard kunnen de verschillende agenten (o.a. Camille Cotin als lesbienne met anger management issues) elkaar niet uitstaan en regelmatig vraag ik me af of Fransen in het dagelijks leven echt zoveel tegen elkaar schreeuwen. En zo krijg je een heerlijke office soap met als bonus elke aflevering een cameo van een bekende Franse acteur als zichzelf. Het eerste seizoen ging er in de afgelopen drie dagen doorheen en was de reden voor meerdere gemiste sportsessies. Het tweede seizoen staat voor de komende dagen op de planning. Ik kijk er nu al naar uit. Aanrader!'
Better Oblivion Community Center: troost en vervreemding
✩✩✩✩✩
Jozien Wijkhuijs
'Phoebe Bridgers is mijn nieuwe Grote Liefde. Onlangs schreef ik al over boygenius, haar project met Lucy Dacus en Julien Baker, en ik zou nog een heel essay aan haar album Stranger in the Alps kunnen wijden. En nu is daar, om mijn extase compleet te maken, al een tijdje haar project met Oude Liefde Conor Oberst. Het heet Better Oblivion Community Center en het maakt mijn fan-zijn van Bridgers, haar stem en haar teksten compleet. Ik houd van alles aan dit album en de hoeveelheid dat ik het draai is voor mijn huisgenoten reden om af en toe te checken of het nog wel goed met me gaat. Het album gaat over eenzaamheid, vervreemding, maar ook over hoe mensen proberen om toch iets van het leven te maken. Hier, de single met video. En niet bang zijn, that ghost is just a kid in a sheet.'
Beeld: still uit Dix pour cents.
