Wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie iedere week antwoord op één simpele vraag: 'wat maakt je blij?'.
Thomas van Luyn stelt voor: dictee nieuwe stijl
✩✩✩✩✩
Ella Kuijpers
'Via een tweet van Thomas van Luyn vernam ik deze week dat het Groot Dictee der Nederlandse Taal van de buis gaat verdwijnen. Je kent Thomas van Luyn wel van de hit ‘Kotsen in Zeeland’, uitspraken in de trant van ‘een persoonlijkheid is als een brok lava, hij draagt immers altijd in zich de potentie tot viscositeit’ en zijn columns vol zelfspot in De Volkskrant. Hoewel het nieuws dat hij me bracht spijtig is, maakte zijn tweet me blij. Ik citeer: ‘Da fuck? Groot dictee per direct gestopt. “Te duur”. Lulkoek. Cafeetje, cameraatje. Ik doe ’t gratis.’
Ik zie het al voor me. Een ietwat ongemakkelijke Thomas, strak in het pak voor een groep schrijvers. Dat moet een succes worden. We nemen dan eens niet het neusje van de zalm van journalistiek, politiek en schrijvend Nederland, maar een vermakelijke verzameling van een Jonna Fraser, een Rotterdammer, onze poëet in Latijn Thierry Baudet, je buurvrouw, neerlandicus Van Gaal en zo verder. Dan kunnen we het ook eens hebben over welke leuke fouten er worden gemaakt, in plaats van de vraag of die ene fout van de winnaar ook wel echt een fout was.
De gekozen locatie van Van Luyn is prima: een café. Zijn tekst mag vervlochten zijn met humor, cadans en filosofische uitingen zoals alleen hij die kan brengen. En dan mag Mike Boddé het geheel wel muzikaal opluisteren, want zoals @remtweet zegt: ‘Jij en Mike samen. Niet omdat het moet. Maar omdat het klopt.’'
Pulken aan je brein: een bron van kennis
✩✩✩✩✩
Ron Vaessen
'In de zee van zinloosheid die Facebook heet spuwt één pagina berichten uit waarbij ik denk: blij dat ik je volg. Deze internet-encyclopedie, een weloverwogen verzameling van lange citaten uit de diepzinnigste boeken ooit geschreven, heet Brain Pickings en is serieus handig.
Je vindt er de zuiverste ideeën over uiteenlopende onderwerpen als de liefde, zelfkritiek, het universum en zelfs uitstelgedrag. Zit je eens diep in de shit of verveel je je, dan ga je hier inzichten vinden in la condition humaine, opbeurende anekdotes en veel wijze woorden. Meteen liken deze pagina.
Moeiteloos dompel je je voortaan dagelijks onder in de gedachten van grote geesten als William James, James Baldwin en Amelia Earhart. Je ontwikkelt geen brede maar een complexe algemene kennis. Een nuttig tegenwicht aan de vele informatiearme snacks die je continu krijgt toegeworpen. Deze verrijking van je geest doet het goed op feestjes, in je dagboek en helpt je betere levenskeuzes te maken.'
Twin Peaks en voetbal: minder goed opletten
✩✩✩✩✩
Matthijs Valent
'Een stralende zon brandt elke behoefte aan toewijding weg en wat dat betreft viel ik deze week met mijn neus in de warme salieboter. Het derde seizoen van Twin Peaks vergt veel van de kijker, maar het luik naar de psyche van David Lynch is zo vervreemdend dat je niet echt op hoeft te letten. Ik durf zelfs te beweren dat je er minder van begrijpt naarmate je je aandacht er meer op vestigt. Met een half oog op je telefoon - en een heel oor in een conversatie over de voor- en nadelen van klittenband - komt alles gewoon wat soepeler binnen. Het bezige brein filtert de ruis en dan is een pratende kauwgombal op een geëlektrificeerde tak niets meer dan een personage uit een afgekeurde pitch voor Sesamstraat in Japan.
Dat was maandag en later in de week voltrok zich een zo mogelijk nog vreemder schouwspel. Bevangen door de allure van tweeëntwintig man die achter een bal aanrent, steeg de collectieve bloeddruk naar ongezonde hoogte. Ajax stond voor het eerst sinds de twintigste eeuw weer in een finale van internationaal belang en na de glorieuze overwinning op Lyon besloot ik aan te haken. Na de vernederingen die ik bij de C-junioren moest doorstaan ben ik altijd een gelegenheid-fan geweest maar nu durfde ik wel aan.
Hoop werd teleurstelling, die precies even lang duurde als de tijd die het kostte voordat ik me herinnerde dat ik het laatste seizoen van Deadwood nog niet had afgekeken. De chips waren nog even vers als toen ik bij aanvang van de wedstrijd de zak openmaakte maar niet zo zout als tranen die vloeiden op het Museumplein. Kortom, de vruchten van een gebrek aan toewijding proefden zoet. Kom voor het toetje, blijf niet voor de afwas.'
