Wat moet je echt doen, lezen, beluisteren of zien? Om je te helpen geven leden van de Hard//hoofd-redactie iedere week antwoord op één simpele vraag: 'Wat maakt je blij?'
La Trêve: verdrinken in het landschap
✩✩✩✩✩
Eva van den Boogaard
'Netflixseries zijn een vloek en een zegen. Soms zijn ze tenenkrommend slecht, maar af en toe zit er een eentje tussen die zelfs ik als fervent niet-bingewatcher wil blijven kijken. Dat is het geval bij La Trêve (of in het Engels: The Break). Deze Belgische serie speelt in Wallonië, een vrij onderbelicht stukje Europa dat mij al langer fascineert. Los van het razend spannende verhaal dat vrij klassiek is opgezet (een moord, een detective en vele verdachten in een klein dorp) is het heerlijk om te verdrinken in het heuvelachtige landschap en de wat troosteloze architectuur op het platteland van mijn zuiderburen. De Franstalige acteurs lijken haast gecast op hun verschijning: karakteristieke, rauwe gezichten waar niets nep aan is, stuk voor stuk zoals je ze nog nooit hebt gezien. Ze krijgen mij even niet meer achter mijn laptop vandaan.'
Turks fruit: de hel die liefde is
✩✩✩✩✩
Lotte Akkerman
'Vorige week zag ik een musical over Angela Merkel van Nineties Productions/Orkater. Het was mooi maar mega-ironisch en dat vind ik niet altijd sterren waard. Deze week zag ik de klassieker Turks Fruit, uitgevoerd door Hummelinck Stuurman, en het was een verademing. 115 minuten lang werd ik meegesleurd in een ironie-vrije wereld, opgeslokt in de tijdloze hemel en de hel die de liefde is. Er werd gelachen en gehuild, op het toneel en in de zaal. Ik stapte enigszins emotioneel overreden weer naar buiten, maar wel met het gevoel dat ik in het leven besta en niet op een meta-humoristisch niveau er ergens ver boven. Dat gevoel gun ik iedereen van tijd tot tijd.'
Eurovisie songfestival: hoop, glitter, naïeve liefde
✩✩✩✩✩
Jozien Wijkhuijs
'Er zijn weinig dingen die me zoveel onbezonnen plezier bezorgen als het Eurovisie songfestival, een jaarlijkse feest van vals zingen en slecht passende kleding. Gisteren zat ik (compleet met #teamduncan-vlaggetje) voor de televisie. Er is iets enorm aanstekelijks aan de hoop, de glitter, de naïeve liefde. Voor een avond is de Europese saamhorigheid binnen handbereik, is meedoen net zo belangrijk als winnen, en is het allemaal Bigger than us. In mijn oh-zo-politieke leven is Eurovision een korte pauze. Maar het mooiste aan het songfestival is de tradities die ontstaan rond het kijken ervan. Vroeger zat ik met mijn moeder op de bank, schrijfblok op ons schoot, punten bij te houden. Nu doe ik hetzelfde, maar dan met vrienden. Onze favorieten dit jaar zijn Italië met Soldi, Noorwegen met Spirit in the sky en natuurlijk onze eigen Duncan. Ik kan niet wachten tot morgen.'
Beeld: Annemieke van der Togt via Hummelinck Stuurman
