Waarom zou je middelmatigheid beoordelen? In Alles vijf sterren recenseren redacteuren van hard//hoofd hun favoriete films, series, bandjes, albums, boeken, bundels, kiosken. Kiosken? Nou ja, alles wat vijf sterren waardig is.
3 november 2014
Anna van Leeuwen
De dag dat ik ontdekte dat Renée Zellweger haar gezicht is verdwenen, was de dag nadat ik voor de 39ste keer Bridget Jones' Diary had gekeken.
Het werd een dag van rouw en een dag van Google Images. Ik zag Renée dun, iets minder dun, met blond haar, donker haar, herkenbaar, maar dus ook onherkenbaar. Ik zag het mysterie met eigen ogen en ik kon het nog niet geloven. Waar is little Bridget gebleven? Het schijnt dat Renée al heeft getekend voor Bridget Jones deel 3. Dat houdt hoogstwaarschijnlijk in dat ze binnenkort als 45-jarige met een baby moet rondsjouwen (in een fat suit, ook dat nog). Misschien dacht men dat haar nieuwe gezicht daar wel bij zou passen? Als ik Mark Darcy was zou ik deze vreemde mevrouw mijn huis niet binnen laten.
Kortom, ik zie de toekomst somber in. Dus: hoogste tijd voor nostalgie! Dompel uzelve onder in deze foute film vol heerlijkheid. Met fantastische - en praktische! - tips als "You'll never get a boyfriend if you look like you've wandered out of Auschwitz" en rennen in de sneeuw naar een nice boy die vervolgens 'fucking' zegt.
Kijk maar:
PS: Deel 2 kijken is echt nergens voor nodig!
Een heel ander soort klassieker: ook fout (want Disney), doch verantwoord (want klassieke muziek). Ik herontdekte deze toen mijn geliefde en ik stuiterend van knuffelhormonen en slaapgebrek door de komst van onze dochter zochten naar iets om bij te ontspannen. Een film met te veel tekst wilde ik niet, dus dacht ik aan deze film die ik decennia geleden van mijn vriend Jan leende als ik ziek thuis was.
Dat er wel degelijk wordt gepraat in deze hallucinatoire muziekfilm, heb ik maar voor lief genomen. Heerlijk trippy én educatief en ook best wel bijzonder dat Walt Disney in 1940 een film maakte waarin de wereld met de oerknal begint en waarin dinosauriërs te zien zijn. Het einde van de film hebben we in de kraamweken nooit gehaald, maar eigenlijk is het eerste stuk ook het mooiste.
Later ben ik er achter gekomen dat de film voornamelijk is gemaakt om Mickey Mouse een comeback te bezorgen. Gaat dat zien en horen (NB: de eerste commerciële film met stereogeluid).
PS: Fantasia 2000 heb ik nog niet geprobeerd, wie weet ook het bekijken waard.
Deze documentaire gaat over twee tikkeltje uitgekauwde en tegelijkertijd hartstikke actuele thema's: eenzaamheid en ouderdom. Allebei behoorlijk in opkomst en dat horen we al jaren (sinds 2008 is er zelfs de Eenzaamheidsmonitor). Dat we oude mensen voor ons plezier op tv zien is betrekkelijk nieuw en niet alleen te danken aan Omroep MAX (denk maar aan Oudtopia of aan Geer&Goor).
In deze documentaire wordt een mogelijke oplossing voor de eenzaamheid aangedragen (want aan ouderdom doe je niet zo veel, Renée): zorgrobot Zora. Een schattig Eve-achtig figuurtje waar sommige oude dames mee kletsen en knuffelen alsof het een kind is. Regisseur Jos de Jager laat de kijker raden naar wat echt is en wat sciencefiction is. Het resultaat is tragisch, komisch en ook erg ontroerend: oude handen die geanimeerd plastic strelen.
15 september 2014
Noor Spanjer
Voor iedereen die net zo hooked was aan Sex and the City als ik: die saaie drol van een Trey MacDougal – van Charlotte (‘Alrighty’) – laat in de klassieker Twin Peaks een heel andere kant van zichzelf zien. Een vervreemdende, eigenzinnige, resolute FBI-agent die de moord op Laura Palmer komt oplossen in het unheimische, Hitchcockiaanse plaatsje Twin Peaks. Natuurlijk had ik de moeder der series al lang een keer gezien moeten hebben, maar ik vind David Lynch’ oeuvre nou eenmaal doodeng. En dat is sinds mijn Netflix-abonnement nog steeds zo, maar het maakt het allemaal wel een stuk toegankelijker. Dus kijk ik na een aflevering Twin Peaks om te ontnuchteren nog naar New Girl, om zo toch nog rustig te kunnen gaan slapen. Gelukkig is de serie behalve angstaanjagend ook behoorlijk komisch, en maken de inmiddels wat gedateerde stijlelementen het allemaal wat luchtiger. Het intronummer duurt meer dan anderhalve minuut! Ha!
Kijken in de ziel: journalisten
Deze zomer zond de NTR weer een serie van meesterinterviewer Coen Verbraak uit, en dit keer keek hij in de ziel van journalisten. Over hun werk, en over de (moeilijke) relatie van hun persoonlijke leven tot hun werk. Ik voelde bijna sympathie (of medelijden) voor die draak van een Dominique Weesie en werkelijk waar, Frits Wester heeft me aan het huilen gekregen toen hij vertelde over hoe hij door een of ander stomme deadline de allerlaatste verjaardag van zijn oude moedertje moest missen.
Filmhallen
Dé zomerfilm was natuurlijk Boyhood, en als je die nog niet gezien hebt zou ik als de donder naar de Filmhallen in Amsterdam-West afreizen, en daar in een van de 9 (!!) zalen van deze spiksplinternieuwe arthouse-bioscoop bijna drie uur lang gaan genieten van de meest kabbelende film die je je maar kunt voorstellen. Eigenlijk bestaat het hele verhaal uit clichés, zonder dat ze ook maar één keer cheesy worden, en er gebeurt vrijwel niets Heftigs of Groots, maar het leven an sich ontroert genoeg.
11 juli 2014
Rutger Lemm
Ja, echt. Comedyfilms hebben altijd de schijn tegen, omdat ze op een lelijke manier in de markt worden gezet, met lollige posters en malle slogans. Bovendien is dit een sequel, en die vallen altijd tegen. Maar 22 Jump Street is nog beter dan het hilarische eerste deel. De zelfspot druipt er vanaf: “Just do it like you did last time, that worked!” Verder: het hoofd van Jonah Hill, de moves van Channing Tatum en heel veel goede grappen. Sommige subtiel, zoals de verwijzing naar Annie Hall, anderen in your face, maar altijd raak.
Lange tijd vreesde ik dat er alleen nog maar slechte blockbusters zouden verschijnen. Transformers-achtige gedrochten die, begeleid door imposante bastonen, alleen maar voor spektakel gaan. Maar The Edge Of Tomorrow is een ouderwets vette film, die dankzij de mix van actie en filosofie doet terugdenken aan The Matrix en Minority Report. Angsthaas Tom Cruise krijgt tijdens een oorlog met aliens de kracht om de dag opnieuw te laten beginnen. Als hij doodgaat. Emily Blunt schiet Cruise tijdens de film wel twintig keer door zijn hoofd, wat het alleen al de moeite waarmaakt. Grappig, slim, bloedstollend. Groundhog Day met ballen.
Het eerste deel van deze Welsh-Indonesische productie was een grote verrassing. Met een klein budget zorgde de film voor een kleine revolutie in actiefilmland (een plek waar constant gevechten plaatsvinden en Arnold Schwarzenegger de koning is). De innovatieve camera-effecten en de pijlsnelle vechtsport pencak silat deden wonderen voor je adrenaline- en testosteronaanvoer. Deel twee is nog beter. Hoofdpersoon Rama gaat dit keer undercover in het misdaadcircuit van Jakarta en moet dus weer in z’n eentje een heel leger verslaan. Verwacht buiten duizelingwekkende actiescènes ook mooie shots, momenten van verstilling en veel geschreeuw in die prachtige Indonesische taal. Vechtkunst.
