Asset 14

Zorg

Als een volwassen man ziek wordt moet hij terug naar zijn ouders. Dit korte verhaal van Koen Alfons werd geïllustreerd door Nina Mathijsen.

De radio vertelt dat op het toppunt van een epidemie, tweeëntachtig op honderdduizend Nederlanders zijn geveld door griep. Ik ben een van de gelukkigen. Wat doet een alleenwonende man die op maandagochtend zwetend wakker wordt op een slecht verwarmde etage in Amsterdam-West?

Die man gaat naar zijn ouders.

Vlak na de ochtendspits boemel ik door herfstig Holland en werp waterige blikken op de polders. Ik zie weilanden en bij elkaar schurkende koeien. Troosteloze graffitiviaducten. Een fietser houdt zijn hoed vast.

Na het verlaten van station Buiten volgt een korte rit over de busbanen van de stad zonder ziel. De laatste meters door de ouderlijke straat, een druk op de bel, de honden slaan aan – een eeuwige combinatie.

Illustratie: Nina Mathijsen

Ze doen samen de voordeur open. En aldaar begint De Zorg. Gefronste wenkbrauwen boven onderzoekende ogen. Mijn vader: "Ben jij ziek?" Mijn moeder: "Oh, jochie."

Ik word met zachte dwang de huiskamer binnen geleid, waar het warm is en Jack Russell, Border Collie en Giuseppe Verdi me welkom heten. Of ik koffie wil. Nee, koffie is het laatste wat ik wil. Thee? Slappe thee? Ja. Een zachtgekookt ei soms? Ja. Ik voel me een zachtgekookt ei en ik wil een zachtgekookt ei. Met beschuit.

Het wordt allemaal geregeld.

Aan de eettafel, kleine hapjes, een dekentje om mijn schouders. Mijn moeder gaat naast de afzuigkap een sigaartje roken. Mijn vader niet, omdat zijn cardioloog hem anders nooit meer zal aankijken.

Zoals hij daar zit, zijn vuist om niet de laatste Nespresso van vandaag, herken ik hem van de enige foto die ooit in zijn jeugd van hem is gemaakt. Mijn 15-jarige vader op klompen, gehurkt naast rijen andijvie op de kwekerij van mijn opa. Iedere zomerochtend, vóór school, moest hij met een gieter al die rijen langs – griep of geen griep.

"En anders wachtte er een eind hout." Dat zegt hij met een glimlach terwijl mijn moeder haar ogen ten hemel slaat. Dit verhaal heeft ze eerder gehoord, net als overigens de gehele inhoud van de Volkskrant van vanochtend.

Ze zegt: "Het bed staat al klaar", en dooft haar sigaar in de gootsteen. "Je vader brengt je wel even."

We richten ons tegelijk op en een moment verdenk ik hem ervan dat hij me de trap op gaat dragen, maar zover komt het niet.

Illustratie: Nina Mathijsen

Op zolder is mijn vaders werkkamer – sinds zijn pensionering de plek waar hij in rust zijn voetbalwedstrijden kan kijken en alle actualiteitenprogramma’s die de publieke omroep hem voor de voeten durft te gooien.

Er staat een opvouwbaar bed, of zoals mijn vader zegt: een veldbed. Het is strak opgemaakt met een extra laken onder het dekbed tegen het onvermijdelijke zweten. Op het hoofdkussen ligt Sabbath’s Theater – in het geval ik niet kan slapen. Dat ik het verhaal al ken, doet niet ter zake. Roth is heilig in dit huis en hij zal mijn herstel bespoedigen.

Dan, vanaf de overloop, mijn moeder: "Leen hem even een pyjama! Die heeft ‘ie vast niet bij zich." Mijn vader kijkt me aan en ik schud mijn hoofd. Dat ik al vanaf mijn zestiende in mijn blote vel slaap, heb ik ze nooit verteld. Wanneer ik in mijn ondergoed en op kousenvoeten klaar sta om erin te duiken, steekt ze haar hoofd door de deuropening en keurt mijn lichaam. "Jij eet te weinig."

Ik knik. Dat klopt moeder. Ik drink teveel en eet te weinig. Maar ik heb een vermoeden dat daar de komende dagen verandering in zal komen.

"Als je wat nodig hebt geef je maar een gil. We zijn gewoon de hele dag thuis." En dicht gaat de deur. Ze dalen af en ik hoor mijn vader nog brommen dat die honden natuurlijk wel gewoon uitgelaten moeten worden en zij zegt dat hij dat dan maar een keer alleen moet doen.

Illustratie: Nina Mathijsen

Ik werp nog een laatste blik door het ruitvormig raam en aanschouw de achtertuin. De kleine kas wacht op lente en tomaten en aardbeien. Een houtduif waggelt over het gazon, niet geplaagd door regen en wind, op zoek naar de buit die mijn moeder her en der heeft verstopt: twee helften van een sinaasappel, een overgebleven stokbrood, een paar handjes muesli. Aan de pergola hangen netjes met vet en zaden. Vorige maand vertelde ze aan de telefoon over een specht die al dagenlang in de hoge esdoorn een woning aan het uithakken was. Ik zoek maar zie niets - geen specht, geen spechtenwoning.

Dan, in het veldbed onder het schuine dak, schakelt de griep naar de vijfde versnelling. Een onbedaarlijk rillen, van heet naar koud en weer terug. Spieren in rug en schouders trekken samen, het zweten vangt aan bij mijn onderbenen. Ik trek het dekbed op tot mijn aan mijn kin. Ik voel me heerlijk.

Een vriend vertelde me ooit dat het niet zo werkt tussen hem en zijn ouders. Geen hekel aan elkaar, gewoon niet zoveel liefde.

Mijn wens: laat hem niet de griep krijgen.


--
Dit is een gastbijdrage van Koen Alfons.

Mail

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Wat ik zou moeten zijn is niet wie ik ben

Wat ik zou moeten zijn is niet wie ik ben

Bouchra Aouriaghel schrijft over opgroeien en leren dat je erbij hoort, maar eigenlijk ook weer niet. Als een kameleon verplaatst ze zich tussen twee werelden, eentje waarin ze Nederlands spreekt, en verbaasd wordt aangekeken als de juiste klanken in de juiste volgorde haar mond verlaten, en eentje waarin ze Marrokaans spreekt, goed genoeg om met haar ouders te kunnen communiceren, maar als ze de diepte in wil, komt het er ineens stotterend uit. En wat als de wereld je vraagt om te kiezen? Lees meer

Mosterdsoep

Onvermijdelijk

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In deze tekst van Noura Harrath wordt een kind geboren dat daar misschien helemaal niet wilde zijn, of misschien nóg niet. 'Er waren weinig zachte plekken die voelden als een eeuwige omhelzing.' Lees meer

Mosterdsoep 4

Bijsluiter

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In deze tekst van Fleur Hagi staan we op het punt een hele belangrijke beslissing te nemen. Lees meer

Mosterdsoep 8

Moedertaal en Opvoedlessen van een martelaar

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Vandaag lees je twee gedichten van Lina Al-Hassany. ‘Draag de lasten van de wereld niet op je schouders. Graaf de kuilen voor de doden niet in je tuin. Breng het verleden nooit meer aan het licht.’ Lees meer

Mosterdsoep 5

Steltenloper

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. In het verhaal van Jan Truijens Martinez ziet de hoofdpersoon zijn ex-vriendin met haar nieuwe vriend op theaterfestival De Parade. Tussen de lampjes van de zweefmolen en de flitsende polaroidcamera schiet ook de gedachte aan haar door zijn hoofd. Lees meer

Mosterdsoep 7

Beetje bij beetje

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Mina Yasien schreef een verhaal over een dochter die met haar moeder mee naar een afspraak gaat om te vertalen, over wat er tussen de regels door verloren kan gaan en of je een vervelende boodschap verzachtend moet vertalen. 'Niemand verstond alles en toch kwam iedereen overal achter.' Lees meer

Mosterdsoep 3

[Gedicht zonder titel]

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Fleur Hagi kent de wereld niet meer zoals ze die zich herinnerde, maar wat als ze deze nieuwe wereld niet meer wil kennen? 'Meer dan een appel / is nodig / om te onderscheiden / tussen goed en slecht' Lees meer

IDFA-bespreking <em>‘Between Revolutions’</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd 1

IDFA-bespreking ‘Between Revolutions’

De film Between Revolutions volgt een groep pro-Palestijnse, queer activisten in Berlijn. Regisseur Ruben Desiere zoekt samen met de activisten naar agency voor zijn personages. In die zoektocht wordt een interessant spel met fictie en realiteit gespeeld. Lees meer

IDFA-bespreking <em>Between Revolutions</em> en drie andere tips van de redactie van Hard//hoofd

IDFA-tips van Hard//hoofd – ‘You Can See Everything’, ‘Nuisance Bear’ en ‘Romare Bearden’

De IDFA-tips van Jochum Veenstra, Nora de Bruine en Sander Bortier: You Can See Everything, Nuisance Bear en Alter Ego of Romare Bearden. Lees meer

Mosterdsoep 2

Het woord 'vervreemding'

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Vandaag lees je op Hard//hoofd het verhaal van Lidice Michelle Melara Minero. 'Ik hoorde ze typen en daarna waren ze hun werk aan het uitdelen. En ik? Ik was bezig met het begrijpen van het woord.' Lees meer

Mosterdsoep 9

Potentie

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Het gedicht van Nourelhouda Kassi zit vol potentie. Potentie om 'het' te maken, potentie om 'er' te komen, vriendschapspotentie, partnerpotentie, potentie om zo veel goeds de wereld in te brengen. '‘en nu?’ / tussen alles / wat ik was, en alles wat ik kon worden.' Lees meer

Mosterdsoep 1

Mosterdsoep

Afgelopen jaar namen meer dan tien schrijftalenten deel aan het talentontwikkelingstraject van El Hizjra. Deze week lees je op Hard//hoofd hun verhalen en gedichten die de complexiteit en verbinding van vervreemding opzoeken. Met vandaag: het verhaal van Leila Mrabet, waarin de hoofdpersoon jarenlang op zoek gaat naar de smaak van mosterdsoep die overeenkomt met een herinnering. Lees meer

Berbers gebogen

Berbers gebogen

'Een vaderskant bijt nooit niet. Ze wensen in hun smeekbedes smakkend dat we slappe groentestukken blijven.’ Imane Karroumi El Bouchtati schrijft over ziek zijn, paternale familietafels en hoe verstrikte tongen geen geruchten kunnen tegenspreken. Lees meer

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Dromen over kinken in internetkabels en gaatjes in naveltruitjes: is er in het AI-tijdperk nog ruimte voor verrassing?

Vintagejagers, opgelet! In haar nieuwste column werpt Loïs Blank een kritische blik op een ontwikkeling die misschien niet helemaal onverwacht komt: de tweedehandsmarkt wordt in een fastfashionjasje gestoken. Daarmee dreigt ook een markt die ooit draaide om avontuur en goede bedoelingen steeds verder te plastificeren. Lees meer

Meneer de dominee

Meneer de dominee

De vader van Martijn van Arkel werkt voor God. Als dominee zijn zijn dagen gevuld met de kerk, de gemeente, de Heilige Zoon, maar heeft daardoor minder tijd voor zijn andere twee zoons. In deze gedichten beschrijft Martijn het gemis, de verwijten, en vooral het verlangen naar een vader: geen dominee, geen herder, maar iemand die het licht uit doet en wiens fiets in de schuur staat. Lees meer

Batik Karas

Batik Karas

In dit verhaal van Ariane Waitz gaat de hoofdpersoon op een vervreemdende reis door Indonesië. Via de eeuwenoude Javaanse kunstvorm batik probeert zij zich te verbinden met het land van haar grootouders. Lees meer

Wat je niet zult zien op tv

Wat je niet zult zien op tv

Hoe links is linkse televisie? Marthe van Bronkhorst kwam achter de schermen en kon haar ogen eigenlijk niet geloven. Lees meer

Hoeveel romcoms tot ik het voel? 1

Hoeveel romcoms tot ik het voel?

De liefde is een onuitputtelijke bron van inspiratie. In films, boeken en muziek blijven mensen proberen haar te vangen, en al die creatieve expressie wordt gretig geconsumeerd – ook door Nouhaila el Khannoussi, die ondanks haar fascinatie voor fictieve liefdes zelf nog nooit verliefd is geweest. In dit persoonlijke essay vraagt ze zich af wat verliefdheid eigenlijk is. Lees meer

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Verwijzing naar de tijd dat heksen smolten in water uit meisjeshanden

Geïnspireerd door de blikken man uit The Wizard of Oz leidt Elise Vos je over het pad van gele klinkers. Ondanks de bescherming die ons harnas biedt, bevat het kieren die toelaten wat we niet zouden willen voelen. Bovendien: wie wil nu afgestompt raken? Lees meer

Rouw en haar contouren

Rouw en haar contouren

Wat gebeurt er als je grootste angst werkelijkheid wordt? Vorig jaar verloor Ivana Kalaš haar vader. In dit essay onderzoekt ze rouw en angst. Wat als juist het verlies je dichter bij het leven brengt? ‘Zoals je vroeger naar een eclips zou kijken via een cd, kom ik in contact met rouw: via haar contouren.’ Lees meer