Van het zetten van kopjes koffie en het branden van salie tot de Pinterest-pagina van DELA: Maartje Franken schrijft over rouwrituelen en onderzoekt de grond waarin rouw wortelt.
In een miniatuurgrafkistje wordt het duingentiaanblauwtje naar de natuurbegraafplaats gedragen*
1
In een klein, rotsachtig dal vergaat een Mariabeeld. Het mos vertekent haar gezicht. De regen heeft traanstrepen in haar wangen gesleten. Twee eeuwen geleden is een Poolse boer het dal ingedaald, met een touw van stro om zijn middel, om Moeder Maria tussen de twee rotswanden in te klemmen. Het ontroert me; dat de Poolse boer ook een noodzaak voelde om zichzelf in die spleet te wurmen. Met mijn fotocamera probeer ik de afstand tussen mij (in een rolstoel, op de dichtstbijzijnde autoweg) en haar (dal, mos, rots) te overbruggen. Ik wil onbereikbare plekken bereiken – de spleet in een kalksteen rotswand, het onverharde pad, het dennenbos in de achtertuin van de vakantiewoning, waar zeven jaar geleden voor het laatst een vuurvliegje werd gezien.
2
7 Simple Mourning Rituals For The Modern Griever.
• Schreeuw in een daarvoor bestemd schreeuwveld
• Zet een kopje koffie voor je rouw
• Burn a Stick Of Sage Sourced From Your Local Indigenous Community
• Draag de kleren van de overleden persoon tot deze versleten zijn
• Plant een invasief plantensoort op een graf
• Laat het woekeren
3
Het is zomer en ik draag zwart. Niet om te protesteren tegen de hitte, maar om iets een plek te geven. Ik vraag me af hoe het zou zijn om een grafsteen te beitelen voor een onstuimig bergbeekje. Of er een urn gemaakt kan worden in de vorm van een weelderig draslandschap. Op Wikipedia vind ik Victoriaanse postmortale foto’s: Baby geposeerd zittend in een kinderwagen. Kleine jongen, genaamd William, opgebaard. Jongen op een hoge stoel.** Ik klik met mijn camera: naaldbossen, korenvelden, kiezelstrandjes. Soms is het lastig de juiste woorden te vinden voor een afscheid. DELA verzamelt mooie woorden op Pinterest als inspiratie.*** Grief grows in wild places. Seed offerings. 4 Lessons The Seasons Changing Can Teach us.
4
5
De zee uitstappen met een wandelstok. Ik heb er over nagedacht: kruipen. Nee, aanspoelen. Mezelf op mijn buik het strand op smijten, uitgekotst worden, aanmeren, toch kruipen. De schrijvers zeggen dat je de zwaartekracht moet inzetten. Alles wat gewichtig is in je schrijven helpt je schrijven voort. Je valt zachter op bosgrond, je drijft makkelijker in de zee, en je bent eerder in het dal wanneer je jezelf van de heuvel rolt. Maar toch: landinwaarts raakt alles steeds minder dichtbegroeid. De boomwortels staan in los zand en bieden niet genoeg steun meer.
* Geïnspireerd door: https://www.ru.nl/over-ons/nieuws/ecologische-rouw-gaat-over-grenzen-van-religies-en-tradities-heen
** https://nl.wikipedia.org/wiki/Postmortale_fotografie
*** https://www.dela.nl/inspiratie/mooie-woorden-afscheid
Afgelopen zomer kregen tien aanstormende schrijftalenten de kans om deel te nemen aan het tweede Schrijverskamp van literair podium Frontaal. Onder begeleiding van verschillende schrijfcoaches werkten ze aan teksten rondom het thema Grond. De resultaten daarvan vind je deze en volgende week op Hard//hoofd. Frann de Bruin maakte het beeld bij deze teksten.
Maartje Franken (2000) schrijft vervreemdend en dystopische werk, van proza en poëzie tot essays en soms een sprookje. Ze houdt zich bezig met de toegankelijkheid van literatuur, genrefictie en YA-literatuur. Ze publiceerde onder andere al in Kluger Hand en Op Ruwe Planken en zit in het ontwikkeltraject van Wintertuin.
Frann de Bruin brengt in haar werk thema's als de belevingswereld van een mens, herinneringen, mystiek en de natuur tot leven. Haar werk wordt omschreven als filmisch en mysterieus en ze houdt ervan traditionele technieken te mixen met digitale illustratie.
