Na tien afleveringen van dit unieke concept is het tijd voor een kijkje achter de schermen bij meester-animator en -associator Job Steggink. "Ik heb ook geen idee waar het allemaal vandaan komt."" /> Na tien afleveringen van dit unieke concept is het tijd voor een kijkje achter de schermen bij meester-animator en -associator Job Steggink. "Ik heb ook geen idee waar het allemaal vandaan komt."" />
Asset 14

Wat is een Spontanimatie?

Job Steggink maakt al vanaf het allereerste begin van Hardhoofd zogeheten 'Spontanimaties'. Hij krijgt maandelijks van de redactie een willekeurig woord opgestuurd, waar hij vervolgens een korte animatiefilm bij associeert. De eerste aflevering was 'Gewoon Barry' en inmiddels zijn we via woorden als 'Klatergoud', 'Voortvluchtig', 'Druilerig' en 'Second life' bij aflevering tien aangekomen, waarin Barry zijn rentree maakt. De Spontanimatie is inmiddels een begrip geworden. De webmaster heeft zelfs een ode aan Job in de site verstopt: wanneer je ergens tegelijk de letters J-O-B indrukt, kom je op zijn pagina. Tijd voor een gesprek met de vreemde snuiter die dit genre zelf bedacht.

Spontanimatie X: Ontknoping

Gewoon lekker leven

Job Steggink, wie ben jij?
"Ik ben gewoon Job, hoor."
Waar ben je opgegroeid?
"In Oldenzaal, je kent het wel. Twente. Ik ben ook nog steeds een Tukker, ook al woon ik nu al een tijdje in Utrecht en Amsterdam."
Hoe ben je begonnen met tekenen?
"Op school hanteerde ik m'n eigen tempo. Ze zeiden dan dat ik een "ietwat trage leerling" was, maar eigenlijk was ik heel druk... m'n schriften stonden vol krabbels en tekeningen. Dat krabbelen vond ik wel leuk en toen ben ik na de MAVO de toentertijd gloednieuwe MBO-opleiding Multimedia Vormgeving gaan doen. Daar kon ik mijn ei wel kwijt. We kregen les in 3D-programma's en daarmee ook met animatie. Ik was verkocht."
En de Spontanimatie?
Dat kwam eigenlijk veel later pas, op de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht, waar ik 'Art and technology' deed. Voor mijn eindexamen bedacht ik me dat ik eigenlijk wel eens 2D-animatie met tekeningen wilde proberen. Toen ontstond de stijl die ik nu vaker hanteer: weinig kleur, gekrabbelde lijntjes, sprekende figuren. Om mezelf uit te dagen bedacht ik bij mijn afstuderen een constructie waarbij ik gedwongen werd te improviseren, net als in bijvoorbeeld theatersport. Mijn afstudeerproject 'Experiment d'improvisation' (zie onder) bestaat uit drie delen: de transformatie van mens naar dier, de verwerking van drie willekeurige voorwerpen die mensen om me heen noemden en ten slotte vroeg ik iemand om een emotie. Dat moest ik er dan allemaal in stoppen en het verhaal nam allerlei wendingen die ik zelf ook niet verwachtte. Het dwong me om het uiterste van mijn fantasie en associaties aan te spreken. Het werd ook gewaardeerd; ik haalde de finale van de HKU Awards voor het Meest Innovatieve Project."
Daar was je zeker wel trots op.
"Tja, nee. Ik ben niet iemand die bezig is met trots op zichzelf zijn. Vind ik niet echt nodig."

Job tijdens een nachtelijke Spontanimatie-sessie.

Vanaf 2009 maak je de Spontanimatie. Hoe werkt dat?
"De redactie stuurt me een woord. Ik open dat mailtje niet, maar wacht tot ik een nacht helemaal vrij ben. Dan ga ik er goed voor zitten en klik ik het aan. Soms weet ik niet eens wat het betekent, dan zoek ik eerst de definitie op in het woordenboek. De eerste associaties die ik heb, moet ik meteen gebruiken. Het is een heel directe reactie op dat woord. Ik heb ook geen idee waar het vandaan komt. Maar het is wat het is: een spontane animatie. Ik maak de filmpjes tussen alle bedrijvigheid door in m'n vrije tijd. Met zo'n filmpje van een paar minuten ben ik dan wel meerdere dagen, soms zelfs weken bezig."
Welke was de beste?
"Met Klatergoud pakte ik wel uit, maar iets simpels als Druilerig kan ik ook waarderen. Ik probeer altijd de bewegingen zo realistisch mogelijk te maken, dat is de grootste uitdaging. Dat lukte toen wel."
In je biografie op hard//hoofd staat dat je "liefhebber van natuur, muziek en gewoon lekker leven" bent. Wat bedoel je met 'gewoon lekker leven'?
"Ervan genieten dat je leeft. Simpel, toch? Het is een levensinstelling."
Wat hoop je met de Spontanimatie te bereiken?
"Ik denk wel eens: het zou leuk zijn als er een Wikipedia-pagina over kwam. Die kan ik natuurlijk zelf maken, maar dat is niet eerlijk. Het zou mooi zijn als het echt erkend werd als genre, als anderen het ook gingen proberen. Maar dat is geen doel voor mij, hoor. Ik blijf toch een bescheiden jongen uit Oldenzaal."

Job's afstudeerproject (duur: 11 minuten):

Ontknoping was het vervolg op Gewoon Barry:

De vorige Spontanimaties:

En kijk hieronder de overige spontanimaties:

Mail

Job Steggink

Verzamel kunst en steun ons
of word magazine abonnee

Sluit je aan

Wil je meer Hard//hoofd?
Meld je aan voor een nieuwsbrief!

Schrijf je in
test
het laatste
Eat the rich! Or get eaten?

Eat the rich! Or get eaten?

‘Munch Musk’, ‘bite Bezos’ of ‘suck Zuck’? Stijn Voogt onderzoekt hoe ook aan kapitaalkritiek flink geld verdiend kan worden. ‘Eat-the-rich-films wakkeren geen honger naar verandering aan, maar lijken deze vooral te stillen.’ Lees meer

Bubbel

Bubbel

‘Ik probeer te begrijpen waarom ik de hele tijd overal onderdoor glip, ook onder de term lesbie, het is een woord waarvan ik de ingang niet vind.’ Tijdens een schrijfresidentie in Parijs verkent Leonore Spee de spanning tussen identiteit, verlangen en lichamelijkheid. Het wordt een zoektocht naar het overbruggen van afstand – tussen mensen en steden, liefdes en labels, gedachten en ervaringen, en hoofd en lijf. Lees meer

Vlindereffect

Vlindereffect

Een wapenfabriek is van nature een harde, troosteloze plek, maar zo kleurrijk als in dit verhaal, heb je het nog nooit gezien. Drie dystopische levens komen samen rondom een fabriek, waardoor de donkerte van de oorlogsindustrie feilloos bloot komt te liggen. Fester Vogels geeft ons drie perspectieven op een vlijmscherpe ontwikkeling, kritisch en tegelijkertijd zó beeldend dat het aan je scherm wil ontsnappen. Lees meer

De stilte (is niet het antwoord)

De stilte (is niet het antwoord)

Stilte. Sinds Marthe van Bronkhorst die zelf niet meer kan horen, luistert ze er heel anders naar. Echte stilte is zeldzaam in ons leven, of lijkt dat maar zo? In delen van mijn oor is het stil. Na een ongelukje deze zomer zijn de trilhaartjes beschadigd. Dat hoor ik niet, want het lichaam overcompenseert daarvoor... Lees meer

Meehuilen met ijskruid

Meehuilen met ijskruid

‘We zijn zo ver verwijderd van ons eigen eten dat we kunst nodig hebben om die verbinding zichtbaar te maken.’ Lisanne Brouwer laaft zich aan (theater)kunst met voedsel in de hoofdrol en neemt je mee in de manieren waarop kunstenaars ecologisch bewustzijn aan de eettafel creëren. Het blijkt een ontdekking van zowel verlangen als walging. Lees meer

De gisting

De gisting

Mara van Herpen vertelt het poëtische en surrealistische verhaal van Toni. Hen werkt in een broodfabriek en begint daardoor te gisten en te schimmelen en verandert in… Ja, in wat eigenlijk? Lees meer

We moeten vaker synchroon dansen

We moeten vaker synchroon dansen

‘Ik betrap mezelf erop dat het moeilijk is hoopvol te zijn in deze tijden, soms voelt het zelfs verkeerd.’ Toch vindt Loïs in haar column ruimte voor hoop. Niet door ons terug te trekken, maar door ons uit te spreken én elkaar te vinden. Minder polarisatie, meer synchronisatie. Lees meer

Soms mis ik mijn handen

Soms mis ik mijn handen

‘Soms mis ik de magnetron / soep uit blik / ingevroren aardappels in partjes.’ Middels essay en poëzie illustreert Martijn van Bruggen met stekende precisie het verband tussen voedsel en klasse en wat het betekent je aan te moeten passen naar hiërarchisch geladen verwachtingen. Lees meer

Moeder van een mislukt idee

Moeder van een mislukt idee

‘Breek ik een idee echt af zoals een zwangerschap beëindigd wordt?’ Roosje van der Kamp voelt een grote noodzaak om iets blijvends te creëren, maar komt niet verder dan vluchtig neergepende fragmenten in haar notities. In dit essay onderzoekt ze – naast de vraag of ouderschap eventueel een valide, tweede optie is – haar worsteling met het professionele schrijverschap. Lees meer

Auto Draft 23

we verbleven in ledikanten / in het huis met zeventig kinderen

'Dat ik gil in een vreemde taal / elke moedertaal breekt zonder bekenden.' Wat voor sporen laat het na als je je moedertaal verliest? Waar blijft de taal en hoe verhoudt je je tot je eigen identiteit na gedwongen migratie? In dit gedicht vangt Bożena Kacica de rouw en de vervreemding die volgden. Lees meer

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

Als taal de werkelijkheid schept, wat doet oorlogstaal dan?

In de media wemelt het van oorlogstaal. Marthe van Bronkhorst laat zien hoe je de frames kan herkennen: 'Sterf je liever terwijl je je verdedigt of passief?' Lees meer

Denkbeeldige ruimte

Denkbeeldige ruimte

In dit essay onderzoekt Sytske Frederika van Koeveringe hoe schrijven een ruimte opent waarin kwetsbaarheid, verbinding en saamhorigheid zichtbaar worden. ‘Sinds ik ziek ben, voel ik bij vlagen een afgesneden gevoel van de medemens die geen kanker van binnenuit kent.’ Lees meer

Meneer Ouka en de streep

Meneer Ouka en de streep

'‘Het gaat over uw kabouter,’ zegt meneer Ouka.' En dat doet het: in dit verhaal verheft Makki Aimar een niet-lachende tuinkabouter tot het glinsterende middelpunt van zijn verhaal. Waar ieder ander een tuinkabouter niet eens zou zien staan, lijkt het voor de hoofdpersoon in dit verhaal een metafoor voor zingeving te worden. Met dit verhaal won Makki Aimar de schrijfwedstrijd 'Door de ogen van Palomar', georganiseerd door uitgeverij Cossee en Hard//hoofd. Lees meer

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

No Spend September, maar zou het leven niet meer moeten zijn dan vaste lasten?

Brengt tijdelijke onthouding van kleding, koffie en verjaardagscadeaus ons dichter bij een koopwoning? Of is het enkel in onze dromen dat een financiële detox grote, blijvende veranderingen weet te bewerkstelligen? Loïs Blank vraagt zich af wat er buiten beeld raakt wanneer we ons verliezen in de survival van No Spend September. Lees meer

:Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen 2

Verdreven naar de zee: Een zoektocht naar de onvertelde verhalen van Vietnamese bootvluchtelingen

Lam Ngo was vierentwintig toen hij vluchtte uit een ideologisch verscheurd Vietnam. In dit essay vertelt hij hoe hij weer leerde luisteren naar de pijnlijke en lang verzwegen herinneringen, hoe het was om in Nederland opnieuw te moeten beginnen en over de blijvende band met zijn geboortestad Saigon. ‘Want pas als we zien wat er verzwegen is, kunnen we echt luisteren.’ Lees meer

 1

pantser / piertotum locomotor

In deze twee gedichten van Roan Kasanmonadi kijken we naar een aflevering van Kamp Van Koningsbrugge, leren we onszelf op te rollen als pissebedden, en vliegen de zwaarden, harnassen en kikkers je om de oren. Lees meer

Het weefsel van geheugen

Het weefsel van geheugen

Vanaf de jaren zestig strijdden avant-garde kunstenaars Ana Lupas en Magdalena Abakanowicz tegen het vooroordeel dat textiel alleen decoratief kan zijn. Sander Bortier laat zien dat hun verwantschap verder gaat dan het innovatieve gebruik van het materiaal dat mede door hen van betekenis verschoof, van traditioneel naar subversief. Vezels werden drager van een stille taal: een vertaling van menselijke kwetsbaarheid binnen een collectieve orde. Lees meer

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Westerse schoonheidsidealen onder een hoofddoek

Tessy Ouwens kreeg op jonge leeftijd te maken met onrealistische schoonheidsidealen en dit leidde tot een strijd met haar eigen lichaam en zelfbeeld. Onverwachts was het de islam en het bedekken van haar lichaam, dat haar uit deze strijd hielp. ‘Met mijn hoofddoek op, voelde mijn lichaam voor het eerst weer als de mijne.’ Lees meer

 1

Zinkstukken

Dealen met fysieke ongemakken, de dood, en afgelegen, kale landschappen spelen vaak een centrale rol in de boeken van Jilt Jorritsma - zelfs zijn proefschrift ging over zinkende steden. Het is daarom niet verrassend dat Jilt Jorritsma gegrepen werd door de Biesbosch en haar spookachtige arbeidshistorie toen literair productiehuis Tilt en Cultuurfonds Noord-Brabant hem vroegen het achtste Brabants Boek Present te schrijven. De verhalen die hij ontdekte en opschreef zijn des te grilliger - vandaag lichten we alvast een tipje van de sluier. Lees meer

:De DSM is science fiction, iedereen is gek: psychiater Jim van Os in de laatste Zomergasten

De DSM is science fiction, iedereen is gek: psychiater Jim van Os in de laatste Zomergasten

Hij wil de DSM weggooien, spreekt controversieel over euthanasie, drank, de ggz... wat niet? Wie ís de allerlaatste Zomergast? Psychiater Jim van Os, dus. ‘Wat je uiteindelijk nodig hebt, is een ander mens.’ Lees meer