Animator Job bezocht het Holland Animation Film Festival in Utrecht en werd direct voor schut gezet. Gelukkig herstelde hij zich en selecteerde voor hard//hoofd een aantal hoogtepunten. Want animatie is meer dan Disney en Pixar.
Ik heb mijn plekje ingenomen en blader wat door het programma, in afwachting van de dimmende lichten en het begin van de de show. Dan betreedt de gastheer het podium: "Welkom bij de Competitie Nederlandse Animatiefilms! Voordat we beginnen nog even een vraag: zijn er nog filmmakers in de zaal?". Niet helemaal oplettend hoor ik de vraag aan en steek bescheiden mijn hand omhoog. "Ah", zegt de gastheer, "hiervoor. Wat is je naam?". Terwijl ik me wil voorstellen, wordt het me opeens duidelijk. Hij bedoelde: zijn er nog filmmakers in de zaal van wie hun werk in deze voorstelling vertoond wordt? Half mijn naam inslikkend maak ik mijn excuses en zeg vaag: "Nee, nee, niet in deze selectie". Een wat deftige oudere vrouw achter mij vraagt daarop welke film ik gemaakt heb en wanneer die te bekijken is. "Nee, nee, zo bedoel ik het niet. Er draait hier helemaal niets van mij.. ik dacht dat hij bedoelde dat..." Maar voordat ik de zin kan afmaken, zegt de oudere vrouw op arrogante toon: "Jaaa, maar we zijn toch zo'n beetje allemaal filmmakers hier!" Ik draai me om en zak beschaamd wat dieper in mijn stoel. "Ja, ja mevrouwtje, dat weet ik ook wel."
Had de vrouw gelijk? Trekken animatiefestivals voor het merendeel alleen maar mensen die zelf in het vak zitten? Ik vrees van wel. Zijn deze festivals dan ook alleen geschikt voor gepassioneerde animatieliefhebbers? Dat zeker niet. Want als je aan animatie denkt, dan denk je natuurlijk aan Bugs Bunny, The Simpsons, Samurai Pizza Cats, de Troetelbeertjes, bioscoophits als Finding Nemo, Ice Age, Puss in Boots en natuurlijk niet te vergeten het hele oeuvre van Disney. En dat heb je allemaal al wel eens gezien, dus waarom nog naar een animatiefestival? Nou, omdat daar alles wordt vertoond wat je normaal niet te zien krijgt. Je ziet er de arthouse van de animatiewereld: rare creaties, animatie met een serieuze toon en onverwachtse beelden. Maar ook ouderwets goed slapstickvermaak.
Voor hard//hoofd maakte ik met m'n kritische animatorenoog een selectie uit de Competitie Nederlandse Animatiefilms.
De keuze van Job (met één interviewtje)
Allereerst 'Tape Generations' van Johan Rijpma. Origineel, verfrissend en mooi in beeld gebracht. In een interview legt Rijpma uit waar zijn werk over gaat: "Over rolletjes plakband". En dat is precies wat het is.
Als tweede heb ik een animatie van Tünde Vollenbroek gekozen. Het werk is kinderlijk en ziet er heel simpel uit, maar toch sprong het mij in het oog door het originele gebruik van materiaal. En je houdt er een fijn gevoel aan over.
Tünde, wie ben je eigenlijk?
Ik ben Tünde, 21 jaar, woon in Hilversum en studeer Animatie aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Naast op papier leef ik me ook graag uit op de piano en op de (hiphop)dansvloer. En niet te vergeten ben ik druk met het eten van ijsjes, daar word ik blij van. Naast studeren stop ik meer tijd dan ik eigenlijk heb in het organiseren van het KLIK! Amsterdam Animation Festival en het schrijven voor een animatie-blog. Mijn favoriete kleur is lastig, er zijn zo veel mooie kleuren!
Wat drijft jou om animaties te maken?
Het maken van mooie plaatjes. Ik kan er alles wat ik interessant vind in kwijt: design, beweging, verhalen, karakters, muziek, noem maar op. Voor mij is animatie het ultieme grafische medium. Door al die facetten is animatie wel confronterend. Het duurt zo lang voordat je een eindproduct hebt. Je moet er echt een lange adem voor hebben. Maar wanneer je film op het HAFF draait en er mensen in de zaal lachen, voelt het echt als een hart onder de riem. Toen Vioolspel voor het eerste festival waar ik het naar instuurde werd geselecteerd en ik ook nog eens de aanmoedigingsprijs won, heb ik daar nog lang op kunnen teren qua motivatie.
Waarom 'Vioolspel'?
Ik heb zelf viool gespeeld, dus dat zal vast meegespeeld hebben. Ik was dingen aan het schetsen die ik leuk vond, simpele dingen... Toen kwam het meisje met de viool, en ging ik bedenken wat leuk zou zijn bij haar. Dat werd een nóg valser zingende kat. Toen stond het verhaal vrij snel op papier eigenlijk. In die tijd begon ik piano te spelen, puur omdat ik het leuk vond. Ik begon in te zien dat ik niet supergoed in iets hoefde te zijn om er toch lol aan te beleven. De film is voor mij dan ook heel persoonlijk. Zowel vanwege de boodschap als hoe de film er uitziet. Ik hou van een ambachtelijke feel in animatiefilms, dat priegelige, kleine werk. Ik word nog steeds blij als ik mijn film zie, al had ik hem wel wat beter willen animeren achteraf gezien. Maar ja, op een gegeven moment moet je het ook maar gewoon los laten.
Als uitsmijter selecteerde ik 'Like' van Lotta Sweetliv. Het is best een raar filmpje, maar op de één of andere manier voelt het allemaal heel fris en gemoedelijk aan. Ze zegt er zelf over dat ze in 'Like' onderzoekt of een kijker zich direct aangesproken kan voelen. Kijk en oordeel zelf.
------------------
Het Holland Animation Film Festival wordt volgend jaar weer georganiseerd in Utrecht. Hopelijk dit keer met een creatie van Job.
