Anna schrijft elke maand aan de hand van een oproep in de Albert Heijn een kort verhaal. Doe je mee? Mail haar een duidelijke foto van een bijzondere oproep en wie weet verwerkt zij hem in een van haar verhalen.
- Jij ook thee?
+ Ja, lekker.
- Suiker?
+ Ja, doe maar, dank je.
- Hoe vind jij het?
+ Heel leerzaam wel.
- Oja?
+ Ja, ik kom hier wel ánders vandaan, denk ik.
- Ik vind het wat traag allemaal.
+ Ja, verandering gaat meestal traag...
- Nou, ik heb weekends meegemaakt met van die trainers, Amerikanen, mannen, dat is wel anders hoor. Echt inspirerend, motiverend, en dat gaat van hak-hak-hak, je wordt overdonderd, dat heb ik hier niet.
+ Ja, ik denk dat je je dan af moet vragen of je er echt open voor staat.
- Nou, ik ben wel heel open minded, als je dat bedoelt, maar ik laat me niks wijsmaken. Als iemand iets vertelt, moet ik het wel van zo iemand aannemen, en dat ontbreekt er een beetje aan hier.
+ Ja, ik had dat vroeger ook.
- Hoezo? Nu niet dan?
+ Ja, ik ben opgevoed met bij jezelf blijven, heel dicht bij jezelf blijven. Ik bleef als het ware te véél bij mezelf, leerde al heel jong nee zeggen, die nee-fase ben ik eigenlijk nooit goed te boven gekomen, ontdekten we...
- We?
+ Ik en mijn therapeut, of ex-therapeut, eigenlijk. Dat was zo’n echte, zo’n dure, was wel nodig ook hoor, denk ik, maar echt beter ben ik dus niet van geworden...
- Hoezo?
+ Nou, die therapie, dat was niet mijn idee, ik vond nee-zeggen wel prima, ik had nergens last van. Maar Gerard wel.
- Gerard?
+ Ja, mijn ex dus. Hij vond het irritant dat ik steeds nee zei.
- En nu?
+ Nu zeg ik steeds ja, het andere uiterste dus... Maar die therapeut, dat was een dure grap, daar ben ik mee gestopt, maar sinds ik ja-zeg heb ik geen leven meer...
- Hoezo?
+ Ja kijk, je hebt van die vrienden die willen dat je oppast, op hun kat, of plant, of kind, en ik doe dat dus, structureel áltijd, ik had geen tijd meer voor Gerard.
- Nee?
+ Ja, dus ik hoop hiermee, vandaag, de balans weer terug te vinden, uiteindelijk. Niet te veel bij mezelf, niet te weinig, maar gewoon leren soms-zeggen of misschien-zeggen, en jij?
- Ik kom hier om nieuwe mensen te ontmoeten, ik ben pas gescheiden...
+ Ja?
- Nou, nog niet formeel hoor, dat is een hoop papierwerk zeg!
+ Ja.
- We wonen ook nog samen, voor de kinderen, begrijp je?
+ Ja.
- Ik weet trouwens een leuk café hier, vlakbij. Ga je mee? Dan vertel ik je meer over die Amerikaanse trainingen, echte eye-openers, gaan we lekker weg bij dit trage gedoe, kom je?
+ Nee.
- Nee? Nou, blijf jij maar lekker bij jezelf dan, trut...
