Vanuit huis bekeken Marit Schilling, Oscar Spaans en Wieneke van Koppen Swallow, de eerste speelfilm van regisseur Carlo Mirabella-Davis. Het bleek meer dan een thriller met een absurde premisse. Want welke trauma's liggen ten grondslag aan het vreemde gedrag van Hunter, een vrouw die nadat ze erachter komt zwanger te zijn, begint met het doorslikken van allerlei niet-eetbare voorwerpen, en daarmee haar dominante man en schatrijke schoonfamilie tot wanhoop drijft?
Wieneke: Heeft de film ook op jullie veel indruk gemaakt? Welk beeld is je het meest bijgebleven?
Oscar: Het eindshot! Dat shot in het toilet. Heel krachtig vond ik dat, die openbare wc waar al die vrouwen in en uit hokjes komen en voor de wastafel staan.
Marit: Meerdere beelden maakten indruk. Ik vond die montage, op ongeveer 30 minuten in de film, met dat vrolijke 80’s synth-deuntje, toen Hunter bezig was alles netjes te maken en allerlei objecten inslikte, heel vreemd en grappig. Maar dat eindshot was wel het meest dramatisch. Dat het dagelijks leven doorging, met de vrouwen die in en uit de hokjes liepen.
Oscar: Precies dat is waarom dat shot me zo bij bleef. Het gevoel van het leven dat doorgaat, en die verschillende levens van die vrouwen die elkaar daar kruisen zonder dat ze iets weten van elkaar, positief of negatief.
Wieneke: Misschien vond ik het moment daarvoor, dat ze met die pillen in de snackbar zat, nog wel sterker.
Marit: Ik vond het bijzonder hoe er werd afgewisseld tussen alledaagsheid en absurditeit, dus de pillen in de snackbar, de abortus in het openbare toilet, het inslikken van de meest absurde voorwerpen, en Hunter die zich verder juist gedroeg als de perfecte Stepford housewife.
Wieneke: Ja, dat wisselde in rap tempo.
Marit: Mijn favoriete moment was in het motel, waar ze aarde at als popcorn en ondertussen een show keek.
Wieneke: Dat was de mijne ook inderdaad.
Oscar: Ik had wel even tijd nodig voordat ik die verschillende sferen een plek kon geven. Vroeg me af wat ik er nou mee moest: is dit een absurde duistere komedie, een thriller...?
Wieneke: Ik ging er door de trailer in met het idee dat het een absurde horrorthriller zou worden. Maar eigenlijk vond ik het ergens heel reëel.
Marit: Het was niet zo absurd dat het niet te plaatsen viel. Haar psychische problemen kwamen ergens vandaan.
Oscar: Zeker. Maar het duurde even voordat je dat doorhad.
Wieneke: Als je haar verliefd naar een knikker ziet kijken en die naar binnen ziet duwen, voelt het toch behoorlijk absurd, haha. Met de punaise nog meer trouwens...
Oscar: Ik was ook niet bekend met deze psychische aandoening, dus ik dacht alleen maar: wat! Wisten jullie dat zoiets bestond? Pica heet het, wordt ook even in de film benoemd.
Wieneke: Nee ik ook niet. Ik ben heel benieuwd hoe mensen met pica naar deze film kijken.
Oscar: 'Pica staat voor de zucht naar het consumeren van niet-eetbare dingen, zoals aarde, haar, steentjes, munten of verfschilfers die van houtwerk worden gepeuterd. Ook het eten van grote hoeveelheden onbewerkt, ongekookt of rauw voedsel wordt als pica gezien, bijvoorbeeld rauwe eieren, rauwe aardappelen, ijs, ongekookte rijst, meel, zout, suiker. De patiënten vertonen geen afkeer van gewoon voedsel.' (Met dank aan Wikipedia).
Marit: Bedankt Oscar en Wikipedia! Een fascinerende aandoening, en vreselijk naar.
Oscar: Hunter was wel behoorlijk hardcore in haar afwijking - ik zie geen punaises en batterijen staan in de Wikipedia-opsomming van wat mensen zoal doorslikken.
Marit: Bij haar viel het ook samen met dat ze eigenlijk niet zwanger wilde zijn, en het een soort zelfsabotage werd.
Wieneke: Ik had gelezen dat de oma van de regisseur obsessief veel schoonmaakte. Die oma, ook een ongelukkige huisvrouw, was blijkbaar een inspiratie voor de film, maar omdat schoonmaken minder mooi op beeld is, werd het voor deze film het beter verbeeldbare pica.
Oscar: Ah dat is interessant. Wellicht is de stofzuigscène een verwijzing naar de oma van de maker! Ik zou trouwens ook niet zwanger willen zijn van Richie of wie dan ook uit die familie. Wat een galbakken.
Wieneke: Er zitten ongetwijfeld nog meer verwijzingen in. Ik was trouwens verbaasd dat ik een iPhone hoorde, dacht een tijd lang dat het in de jaren vijftig speelde. Dat kwam denk ik door de styling, die ik overigens erg tof vond.
Marit: Wat vonden jullie over het algemeen van de film? Ik vond het eigenlijk ongelooflijk goed in elkaar zitten.
Oscar: Om eerlijk te zijn stoorde ik me de eerste dertig minuten voornamelijk aan de wat karikaturale personages.
Marit: Het was dat eerste halfuur inderdaad wat frustrerend dat we zo weinig over Hunter leerden en ze vooral een soort Stepford Housewife was. Maar we kregen steeds meer van haar binnenwereld te zien.
Misschien is het voor sommige vrouwen de realiteit om in een gouden kooi te zitten waar ze niets mogen.
Oscar: Pas toen er meer duidelijk werd over haar verleden, en hoe dat waarschijnlijk samenhing met haar gedrag, werd mijn interesse echt gewekt.
Wieneke: Ik ben fan van het verhaal. De manier waarop ze zich van haar beklemmende schoonfamilie ontworstelt en hoe ze steeds meer eigenaar wordt van haar eigen lichaam, vond ik mooi. Tegelijkertijd was het ook treurig dat ze ondanks het geld niet de juiste zorg kon krijgen voor haar lichaam. Als je haar achtergrond kent wordt haar rol nog sterker. Overigens had haar man ook wel wat meer diepgang mogen hebben. Nu was hij alleen de bad guy, maar ze zal ooit toch ergens op gevallen zijn?
Oscar: Stoorden jullie je er niet aan dat de mannen in de film - vooral haar schoonvader - zo extreem materialistisch en zonder empathie waren? Dat het er zo dik bovenop lag dat ze onderdrukt werd? Bijvoorbeeld de scène in het restaurant wanneer Hunter en Richie de schoonouders ontmoeten nadat ze hebben onthuld dat ze zwanger is. Hunter begint een verhaal en de vader onderbreekt haar door iets over the company te brabbelen tegen zijn zoon. Hij veinst geen greintje belangstelling.
Wieneke: Precies, die hadden wel wat gelaagder gemogen. Aan de andere kant zal dit voor sommige vrouwen de realiteit zijn: dat ze in een (gouden) kooi zitten waarin ze niets te zeggen hebben en er weinig uitvluchten zijn.
Oscar: Op IMDB las ik dat het de eerste lange speelfilm is van schrijver en regisseur Carlo Mirabella-Davis. Dat verklaart misschien waarom het de personages wat aan gelaagdheid ontbreekt, maar voor een eerste film was het wel veelbelovend. Klinkt als een lullig compliment trouwens: niet slecht... voor een eerste film.
Marit: Mij stoorde dat niet, vooral door hoe sterk ik Hunter vond in haar onderdrukte rol. Het feit dat ze dingen inslikte om een gevoel van controle te hebben, is een interessante vorm van rebellie. Ze was immers zwanger van Richie's kind en bracht zo ook zijn baby in gevaar. En dat ze bovenop zat tijdens de seks met haar man en stopte nadat zij was klaargekomen (en hij nog niet) gaf aan dat ze al wat aan het rebelleren was.
Wieneke: Die rebellie tijdens de seks vond ik heel komisch. Dat ze zijn excuses eist en weet dat dat waarschijnlijk de enige manier is waarop ze die kan krijgen. Of nou ja, komisch is niet helemaal het juiste woord...
Oscar: Ik vond het wel komisch, en verontrustend tegelijk. Dat hij het dan ook echt moest uitspreken: I didn't finish, vond ik weer jammer.
Wieneke: Wel typisch voor zijn rol: hij praat alleen maar over zichzelf. Wat ik wel heel goed vond: dat ze er nog een keer op terugkwam, hoe hij haar stoornis om zichzelf liet draaien en het aan al zijn vrienden had verteld. Dat ze haar gevoelens zo uitte.
Hunters kapsel ging steeds wilder zitten naar mate de film vorderde.
Marit: Toen ze erachter kwam dat haar therapeut alles met haar man (omdat die zo dwingend was) besprak, snap ik dat dat de druppel was. Dus Richie wil alles controleren en smijt overal geld tegenaan. Denkt dat de wereld om hem draait. Dit kennen we! Maar Hunter had het interessante verhaal. Zij was juist heel gelaagd en ik was blij dat we niet verder in de belevingswereld van Richie doken.
Wieneke: Goed punt. Het was in die zin echt een verhaal over de onderdrukking van vrouwen. En het terugpakken van de autonomie over je eigen leven en lichaam.
Oscar: Na het eerste half uur kwam Hunter echt tot leven en werd zij, en daarmee de film, interessant.
Marit: Hunter leek in het begin inderdaad wel met een afstandsbediening bestuurd (verwijs ik te vaak naar Stepford Housewives?), maar daarna ging ze helemaal los. Haar kapsel ging steeds wilder zitten, ze verhief haar stem steeds meer. Ik was aan het juichen toen Luay haar hielp met ontsnappen en ze wegrende door het bos.
Wieneke: Ja! Luay bleek een betere hulp dan ze had kunnen wensen.
Oscar: Hadden jullie het vermoeden, toen ze aan de psychiater vertelde over haar traumatische verleden, dat ze misschien niet de waarheid sprak? Of geloofden jullie haar meteen?
Was het slachten van het lammetje bedoeld als kritiek op wat we normaal vinden om te eten en wat niet?
Marit: Ik geloofde haar meteen, voor mij was het duidelijk dat ze er luchtig over probeerde te doen en daarom een hoog stemmetje opzette en erbij lachte. Die wens van 'normaal zijn' scheen duidelijk door, maar gelukkig liet ze dat steeds meer los. Jij geloofde haar eerst niet, Oscar?
Oscar: Ik geloofde haar in die scène wel, daarna dacht ik een paar keer: maar wat als...
Marit: Interessant, normaal ben ik altijd van de complottheorieën, maar hier niet.
Wieneke: Ik geloofde haar ook, maar vond het wel een verrassende omslag. Misschien vertrouwde ze het zelf ook niet. Even wat anders, werden jullie niet afgestoten door die slacht van dat lammetje aan het begin? Dat had van mij niet gehoeven...
Marit: Ik zocht daar gelijk allemaal symboliek achter! Maar het kwam later niet terug. Het leek kritiek op het eten van vlees, omdat dat de zogenaamd ‘natuurlijke’ manier van eten zou zijn, in tegenstelling tot wat Hunter deed, terwijl er een arm lam werd geslacht. Kritiek op wat we normaal vinden om in te slikken en wat niet?
Wieneke: Interessant. De abortuspil past ook mooi in dat rijtje.
Oscar: Het was meteen een goeie toonsetting, een hint dat je niet naar een feelgoodfilm gaat kijken. Misschien had dat ook wel op een andere manier gekund die meer aansloot bij de andere visuele motieven uit de film.
Marit: Inderdaad, de abortuspil! Dat vindt ook niet iedereen iets wat je zou moeten inslikken. Haar moeder vond een abortuspil ook geen optie, zij was streng katholiek toch? Goh, de film wordt beter en beter met deze symboliek in gedachten.
Wieneke: Waarschijnlijk was haar schoonfamilie daar nog het allerkwaadst om geworden. Maar het was iets waar ze zelf voor koos en dit keer ook bewuster.
Oscar: Wat ik nu ga zeggen klinkt mogelijk debiel, maar ik wist dus niet dat je abortus kon plegen met een pil. Is dat iets wat je hoort te weten op je 31ste?
Wieneke: Nou het is niet alsof je dat op school geleerd wordt. Dan weet je het nu!
Marit: De eerste paar weken van een zwangerschap kun je een pil nemen, daarna moet er een ingreep aan te pas komen. Als je geïnteresseerd bent in het al dan niet bezwangeren van vrouwen, had je het wel moeten weten, maar zo niet, dan is jou niets kwalijk te nemen!
Oscar: Aha. Best een leerzame film blijkt het voor mij te zijn: pica, de abortuspil... Nog één Wikipedia-weetje over pica: de naam komt van het Latijnse pica pica, wat ekster betekent, omdat die vogels ook van alles doorslikken. Wil iemand trouwens nog iets kwijt over de vader van Hunter, die ze uiteindelijk ontmoet?
Marit: Ah dat vond ik zo'n interessante scène!
Oscar: Ik vond die acteur erg goed, sowieso één van de meest interessante personages in de film. Omdat hij iets vreselijks heeft gedaan, en je als kijker geneigd bent van hem te walgen, althans in eerste instantie. Maar dan blijkt hij toch veel menselijker te zijn.
Wieneke: Wat ik daar het mooist aan vond: hoe ze de touwtjes in handen nam en een soort berusting leek te vinden in dat gesprek. Tegelijkertijd vrij onrealistisch dat je rustig zo'n gesprek in de keuken kunt voeren zonder dat iemand het hoort.
Oscar: Er was wel meer onrealistisch. Hoe belandde ze ineens bij hem thuis? Hoe wist ze het adres? Maar ik nam dat voor lief omdat de scène zo goed gedaan was.
Marit: Het was heel bijzonder dat ze die bevestiging bij hem ging halen. Dat hij haar vertelt dat ze niets verkeerd heeft gedaan voelde voor mij als vooruitgang in het verwerken van haar trauma (en op dat punt in de film leefde ik volledig met haar mee).
Wieneke: Ze voelde zich met hem verbonden, daar duidde die foto van hem in haar portemonnee ook op. Mooi dat het niet teleur leek te stellen.
Marit: Het voelde voor mij heel logisch allemaal, maar nu je het zegt zijn sommige dingen inderdaad vreemd. Het zegt wel veel dat ik alles gewoon slikte wat me werd gevoerd door deze film. Ik voelde die pijn ook echt toen ze werd afgewezen door haar moeder omdat het huis te vol was.
Oscar: Interessant dat ik kennelijk langer mijn kritische blik heb gehouden dan jij, Marit, omdat ik de film aanvankelijk niet zo goed vond, maar jij wel vanaf het begin.
Marit: Ik was in het begin wel kritisch hoor, ik ben altijd een beetje sceptisch als zich een drama ontvouwt in een huis met idioot rijke mensen. Dan moet voor mij het verhaal wel goed in elkaar zitten. De eerste scènes pasten volledig in het cliché van het begin van een thriller: het perfecte huishouden in prachtig huis, man die vrouw bedankt voor haar steun tijdens chique dinnerparty. Kortom, het begon cliché en lichtelijk ergerlijk, maar heeft me enorm verrast. Haley Bennett acteerde ongelooflijk goed als Hunter, het zou ook kunnen dat ik het daarom zo'n meeslepende film vond.
Een film om op het grote doek te zien, met de fantastische styling en brede shots.
Wieneke: Dit soort thrillers over bestaande, psychische problemen hoop ik vaker te gaan zien. Mits het recht doet aan het probleem en de mensen die ermee kampen natuurlijk.
Oscar: De uitwerking had voor mij iets subtieler gekund, maar chapeau voor hoe de schrijver/regisseur een extreem heftig trauma op zo'n originele manier heeft weten benaderen.
Wieneke: Deze film had ik trouwens veel liever op groot doek gezien, met de fantastische styling en brede shots. Fijn dat dat inmiddels weer kan!
Swallow is nu te zien met 
