Asset 14

Porselein

Filmtrialoog: Porselein

Vanwege het coronavirus konden redacteuren Else Boer, Eva van den Boogaard en Marit Schilling niet naar de bioscoop, maar gelukkig biedt Cineville in barre tijden ook online films aan. Thuis zagen ze Porselein, over een financieel succesvol gezin dat wordt opgeschud wanneer het zevenjarige zoontje Thomas zich vreemd begint te gedragen.

Marit: Ik had me niet ingelezen over de film en dacht steeds dat het kind een virus had en zich daarom vreemd ging gedragen. Dat heeft er waarschijnlijk mee te maken dat ik de afgelopen twee weken alle zombie- en virusfilms heb gekeken die er te vinden zijn.

Else: Haha, dat zou een verklaring zijn. Ik ging er ook redelijk blanco in, maar door de eerste scène was ik benieuwd of het de horrorkant op zou gaan. Waarin het gevaar ‘binnen het gezin huist’. Dat leek wel redelijk te kloppen.

Eva: Bedoel je de opening op dat verjaardagsfeestje?

Else: Ja, waarin het kind een drone bestuurt, op de bovenste verdieping van een wolkenkrabber, met hele omineuze muziek op de achtergrond.

Marit: Die openingsscène had veel van het begin van een horrorfilm weg.

Eva: Ik had wel vaker de associatie met horror, vooral met The Exorcist.

Else: Ja, enge kinderen geven al snel de horrorassociatie… Ik moest ook denken aan We need to talk about Kevin!

Marit: Kinderen die zich vreemd gedragen zijn het engst wat er is. En clowns natuurlijk. Gelukkig zaten die er niet in.

Else: Haha! Overigens is dat meteen een puntje van kritiek: Thomas, het kind in kwestie, was vooral eng. Echt een eigen persoonlijkheid heb ik niet gezien

Eva: Hij zei ook niks.

Marit: Precies. In bijvoorbeeld System Crasher gaat het veel meer om de belevingswereld van het kind.

Het leek alsof het kind fysieke symptomen vertoonde van de problemen van zijn ouders.

Else: Maar nu was Thomas ook niet de hoofdpersoon, dat was vader Paul. En het was duidelijk dat hij niets begreep van de belevingswereld van zijn kind. Of zijn vrouw. Of eigenlijk wie dan ook.

Eva: Op zich kun je daar als filmmaker natuurlijk voor kiezen, om de film over de ouders te laten gaan. Het kind was meer een belichaming van een probleem, maar dat maakte het inderdaad wel moeilijker om me in te leven in de verwarrende situatie voor de ouders van een kind dat ineens verandert. Want we weten niet wat of hoe hij eerst was.

Marit: Het leek alsof het kind fysieke symptomen vertoonde van de problemen van zijn ouders.

Else: Ja, precies! Daar ben ik niet op tegen, maar het lag er hier misschien te dik bovenop.

Eva: Hoewel ik die fysieke symptomen vrij willekeurig vond. Dat had inderdaad veel subtieler gekund.

Else: Maar dat was ook het probleem toch? Het is allemaal volstrekt onverklaarbaar. Ik vond wel vaker dat de film subtieler had gekund - ik ben dol op drama’s waarin de barsten in het gezin plaatsvinden, maar dat dat nu zo duidelijk werd benoemd, toen Anna het over porselein als metafoor had, dat vond ik jammer. Veel dingen werden voor de kijker ingevuld.

Marit: Ik vond de personages over het algemeen ook niet heel subtiel. De agressieve autoritaire man die overal geld tegenaan smijt en de fragiele emotionele vrouw die lief probeert te zijn tegen het kind.

Else: De acteurs waren wel heel goed! Vooral Paul (Tom Vermeir), als hij zijn zakenpartner keihard de deur wijst en daarna bijna een paniekaanval krijgt. Dat vond ik een mooie scène.

Eva: Tom Vermeir vond ik goed spelen, maar de vrouw echt helemaal niet. Ik geloofde niks van de band die zij zou hebben met het kind, er sprak geen liefde uit.

Else: Dat ze zo fragiel was, dat geloofde ik wel, maar ik vond het vreemd dat ze ineens verdween! De sprong van ‘liefdevolle toast’ naar ‘verlaten van huis en haard’ was veel te groot. Gebaseerd op alle omens dacht ik dat ze dood zou gaan. Wat dat betreft vond ik de film een gekke mix: van superspannende start naar einde dat die spanning niet inlost, en tegelijkertijd heel veel grote stappen.

Marit: Ik vond dat juist wel bij haar rol passen. Er werden hints gegeven dat het eerder al niet goed ging met haar en je zag haar langzaam afglijden. Ze loste als het ware op.

Else: Ja, dat klopt, maar waarom werd dat niet wat dramatischer? Ze hoefde niet van de flat te springen, maar ze werd ook niet opgenomen ofzo. Er was niet echt een ‘einde’ aan haar karakterontwikkeling.

Marit: Nee, ze verdween langzaam, door de deur uit te gaan zonder dat we wisten waarheen.

Eva: Naar die vriend toch, op die boerderij?

Else: Dat was toch Pauls broer?

Eva: Echt?! Dat had ik helemaal niet door!

Tot op twee derde verwachtte ik dat er iemand vermoord ging worden.

Else: Ja, dat werd wel geïmpliceerd. Maar dat vond ik echt niet passen want ze had juist heel veel oog voor haar kind!

Marit: Hebben jullie trouwens Het Diner van Herman Koch gelezen? Het gedrag van Paul deed me denken aan het vreemde gedrag van Thomas. En dat deed me weer denken aan de vader-zoon-relatie in Het Diner.

Else: Ah, op die manier. Ja. De ziektes van de vaders gaan over op de kinderen, dat idee.

Marit: Dat Paul bijvoorbeeld die kippengeluiden ging maken terwijl zijn zakenpartner een serieus gesprek probeerde te voeren. En dat hij agressieve trekjes had. Hij had in die zin ook een soort kinderlijke koppigheid en agressiviteit in zich.

Else: Er werd inderdaad getoond dat hij onderdeel was van het probleem.

Eva: Ik zie de link met Het Diner nog niet zo direct. Wel dat Paul iets te maken had met de ziekte van zijn zoon.

Else: Nog even terug naar de spanning: tot op twee derde van de film verwachtte ik echt dat er iemand vermoord ging worden en daarna gingen we ineens naar Italië.

Marit: Ik volgde die boog ook niet helemaal.

Eva: Onvoorstelbaar ook dat die ingehuurde verpleegster gewoon voor het kind blijft zorgen, ondanks dat Paul haar aanrandt en uitscheldt.

Else: Op zich was het mooi dat de aanwezigheid van de zuster niet echt werd uitgelegd, maar het was wel heel gek dat ze de moeder ineens vervangt. En dat de moeder niet wordt ingelicht dat haar kind op sterven ligt!

Marit: En dat de verpleegster Paul en Thomas ook nog meeneemt naar haar familie.

Eva: Wat ook vreemd was: ze hielden veel te snel op met dat onderzoek in het ziekenhuis. Geef dat kind prednison of morfine of weet ik veel, je legt het toch niet zomaar ergens in een afgelegen hutje neer. De film werd na verloop van tijd steeds ongeloofwaardiger.

Marit: Ik denk dat dat te maken heeft met de diepgang van de personages. Ik kon hun beslissingen niet volgen of verantwoorden.

Else: Over het sterven: ik vond dat moeilijk te interpreteren. Want als het gezin het porselein is dat langzaam vanbinnen kapot gaat, waarom is het stervende kind dan zo creepy? ‘Gewoon’ doodgaan is toch al gebrokenheid genoeg? En waarom gaat niet iedereen dood?

Marit: Het lijkt alsof die metafoor op twee manieren werkt. Als het gezin dat stuk gaat en als het lichaam van het kind dat stuk gaat.

Else: Maar waarom heeft het kind dan die woedeaanvallen en is het niet ‘gewoon’ ziek. Dat is toch zwaar genoeg?

Het grommen van het kind voelde bijna als een trucje om de ziekte interessanter te maken.

Marit: Het kind had te weinig diepgang om te kunnen verklaren waarom juist hij ziek werd en niet de moeder, bijvoorbeeld..

Eva: Er ontstond wel meer spanning doordat dat kind zo raar deed.

Marit: Dat het kind zo aan het grommen was, gaf de film een vreemd randje. Maar het voelde bijna als een trucje om de ziekte interessanter te maken.

Eva: Dat het ook de vraag was: hielden zijn ouders nog wel van hem? Terwijl je een zielig, ziek kind waarschijnlijk sowieso nog wel liefhebt.

Else: Precies, en op deze manier was het kind ook actief zijn ouders uit elkaar aan het drijven. En het gaf het geheel inderdaad een horrorrandje. Maar door We need to talk about Kevin dacht ik echt dat het kind zijn moeder zou vermoorden. Omdat hij zo de sympathie van zijn vader vroeg.

Else: Ondanks alles moet ik zeggen dat ik de film eigenlijk heel sympathiek vond. Alle vragen en losse eindjes ten spijt heb ik me goed vermaakt. En ik heb 1,5 uur niet aan corona gedacht.

Eva: Haha, dat is ook wat waard! Ik vond het minder vermakelijk. Ik heb me vanaf het begin zitten ergeren aan de stereotypes en het acteerwerk van de vrouw.

Marit: Vanwege de stereotypes vond ik het ook niet heel goed (vooral die vreselijke man). Maar ik heb me vermaakt, omdat ik constant verwachtte dat er iets anders zou gebeuren dan dat er gebeurde. Ik dacht dat de zuster er iets mee te maken had omdat ze de familie zo eng nastaarde. Ik kijk echt te veel films, ik zie overal complotten.

Else: Dat van die zuster dacht ik ook! Door de spanning in het begin denk je de hele tijd: ik moet opletten, nu gebeurt er vast iets belangrijks.

Marit: Er gebeurde uiteindelijk minder dan de spanning insinueerde, dat hebben ze slim gedaan. Die sfeer en het beeld vond ik mooi, maar ik bleef voortdurend aan andere films denken tijdens het kijken (We need to talk about Kevin, The Killing of a Sacred Deer, Gone Girl), dat vond ik geen goed teken. Het leek een poging tot een Lanthimos-film.

Eva: Ook moeilijk te plaatsen: het einde van de film. Was dat witte laken een verwijzing naar iets dat ik gemist heb?

Else: Uitstekende vraag. Een wit laken om de onschuld te benadrukken? Of een verwijzing naar het breekbare porselein? Wordt het kind buiten beeld geofferd?

Eva: Zoiets dacht ik ook, en daarom dacht ik toen-ie afgelopen was ineens: heb ik nu een horrorfilm gezien of niet?

 

Porselein is nu te zien via Vitamine Cineville

Mail

Redactie

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Automatische concepten 54

Een miljoen huizen houden het te droog

Zeker een miljoen huizen in Nederland dreigen te verzakken, en dat aantal is de afgelopen jaren flink toegenomen. De boosdoener: droogte. Lees meer

Hard//talk: Onderdak is een mensenrecht

Onderdak is een mensenrecht

Over dakloosheid hoeven we geen uitvoerige politieke discussies te voeren, aldus Jihane Chaara. Onderdak is namelijk niets minder dan een mensenrecht (iets wat men in de Nederlandse politiek even vergeten lijkt te zijn). Lees meer

Filmtrialoog: Nocturne

Nocturne

Onze redacteurs zagen Nocturne, een film over het maken van een film. Hoofdpersonage Alex rent een nacht lang door zijn eigen hoofd, op zoek naar het sluitende idee, de juiste acteurs, een kloppend verhaal. Het sprak esthetisch heel erg aan, maar zaaide ook een hoop verwarring. Lees meer

Nieuws in beeld: 13

Onze corona-aanpak laat talloze aardbewoners stikken

Dat het materiaal waarmee we onszelf tegen corona beschermen voor een golf aan afval zou zorgen, zagen we al van verre aankomen. Illustrator Simcha van der Veen is dan ook verbijsterd: waarom doen we hier niets tegen? Lees meer

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Absurditeit is de kracht van The Nose or Conspiracy of Mavericks

Dat je niet op zoek hoeft naar de diepere betekenis en ook enkel de vorm van een film kan waarderen, bewijst de animatiefilm 'The Nose or Conspiracy of Mavericks'. Lees meer

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Over Emma, millennials en de kostuumdramafase

Anna Visser is van jongs af aan een fervent liefhebber van Jane Austen. Een onlangs verschenen hervertelling van Emma werpt nieuw licht op haar hartstocht voor het kostuumdrama, maar misschien nog meer op haar zelfbeeld. Lees meer

Schijn bedriegt 2

Schijn bedriegt

Ons stemgedrag wordt (te) vaak bepaald door onderbuikgevoelens en eerste indrukken. Om ons daartegen te wapenen hebben we gedegen onderwijs nodig. Laat dat nu precies hetgeen zijn waar de politieke winnaar op bezuinigt. Lees meer

Nieuws in beeld: 12

'App me als je thuis bent'

Na de dood van de 33-jarige Sarah Everard uiten steeds meer Britse feministen hun woede over de mensen die hen zouden moeten beschermen: de politie is onderdeel van hun onveiligheid, zeggen zij. Lees meer

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling als verhullend eufemisme

Verveling kreeg het afgelopen jaar duizend gezichten. Rijk Kistemaker vraagt zich af: hoe herinneren we ons die gezichten, zodra de coronacrisis (min of meer) voorbij is? Lees meer

Kolen en olie zwaaien ook in Nederland met de scepter 

Kolen en olie zwaaien ook in Nederland met de scepter 

Wanneer grote bedrijven landen uit het Globale Zuiden in een economische wurggreep houden, knijpt Nederland een oogje toe. Maar ons land is evengoed overgeleverd aan de wensen van grote bedrijven. Lees meer

Een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt

Een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt

Evangeline Agape ontdekte tijdens een zomer in het ziekenhuis de kracht van vriendschap en gedeeld leed. "De coronacrisis heeft voor de hele wereld duidelijk gemaakt: isolatie maakt je ongelukkig. En depressie isoleert je. Doet je voelen alsof je de enige in de wereld bent met een brein dat vergeet hoe geluk wordt gemaakt." Lees meer

Nieuws in beeld: 'Waarde Nederlanders'

'Waarde Nederlanders'

Immigranten moeten zich ‘de Nederlandse waarden’ aanleren, roept onder andere de ChristenUnie tijdens de verkiezingsstrijd. Illustrator Rueben Millenaar vraagt zich af wat hij zich daarbij voor moet stellen. Lees meer

Nieuws in beeld: Onder de (geluids)golven

Onder de (geluids)golven

Je staat er misschien niet bij stil, maar de mensheid maakt enórm veel herrie in zee. We boren naar gas en olie, heien voor windmolens en boorplatforms en onze schepen zijn ook niet bepaald stil. Terwijl water ontzettend goed en ver geluidsgolven doorgeeft - veel beter dan lucht. Lees meer

Filmtrialoog: Cold War

Cold War

De film Cold War is een verhaal over een onmogelijke liefde in Polen ten tijde van de Koude Oorlog. Onze redacteuren bespreken deze veelgeprezen film en beraden zich op de esthetiek, de diepgang van de liefdesrelatie en de raakvlakken met hun eigen leven. Lees meer

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoeveel doden voor ons feestje?

Hoe komt het toch dat we onze pleziertjes niet willen opgeven, zelfs al weten we dat ze aan de andere kant van de wereld levens kosten? Dennis Faase werd getroffen door een simpele manier om deze mensenlevens niet uit het oog te verliezen. Lees meer

Het verlaten café blijft een haven 1

Tijdens corona blijft het café een vangnet

Tijdens de lockdown bezoekt Joost Ingen-Housz een Berlijns café dat nog een aantal stamgasten toelaat. Door de plotselinge rust valt het hem op hoe onmisbaar de kroeg is voor de mensen die er nog steeds naartoe gaan. Al is het maar voor een praatje. Lees meer

Hard//talk: Eerdmans is niet beter dan Baudet

Eerdmans is niet beter dan Baudet

Waarom kwam Eerdmans antisemitisme niet ter sprake, in de onschatbare hoeveelheid televisie-interviews die hij de afgelopen maanden gaf over zijn nieuwe partij? Lees meer

Nieuws in beeld: In Memoriam Daft Punk (1993-2021)

In Memoriam Daft Punk (1993-2021)

Illustrator Sebastian Eisenberg is aangedaan door het uit elkaar gaan van Daft Punk. Lees meer

Geef de hoop niet op. Elke graad is er een.

Geef de hoop niet op. Elke graad is er een.

Mannen die leven in luxe en vrede vertellen ons dat we de klimaatapocalyps moeten accepteren in plaats van ertegen te vechten. Onzin, vindt Harriët Bergman. Elke graad is er een, en elke graad is onze vrijheid waard. Lees meer

Blauwe maandagen

Blauwe maandagen

Max Beijneveld neemt de gevolgen van de coronamaatregelen onder de loep en observeert het gevoel van uitzichtloosheid dat hij zelf ervaart. Lees meer