Deze week geeft Hard//hoofd gehoor aan de sirenenzang van het universum. Tijdens de Kosmische week stijgen we duizenden kilometers boven het aardoppervlak uit, om daar te reflecteren op het heelal en op onszelf, op de astrologie en op onze omgang met de aarde.
Lieve lezer,
De drie astronauten die vorige maand terugkeerden van het internationale ruimtestation landden op een totaal andere aarde dan ze hadden achtergelaten. Hun welkomstcomité droeg mondkapjes en kunststof handschoenen, ze mochten hun geliefden niet knuffelen en de laatste kilometers naar huis zouden – door alle gesloten vliegvelden – veel, veel langer duren dan normaal. Normaal gesproken kan je na terugkomst op aarde weinig meer gebeuren, terwijl in de ruimte de kleinste fout je in gevaar kan brengen. Maar hoe gevaarlijk ook, in het ISS heb je tenminste een prachtig uitzicht.
In deze tijden fantaseren we graag over een ruimtereis, weg van de bizarre en ontmoedigende realiteit waar we in gerold zijn. Op de vooravond van de anderhalvemetersamenleving voelt zelfisolatie soms al als een eenzame odyssee door een koud universum, en met die gedachte bereidden we ons ook voor. Zo gingen we te rade bij de echte ruimtevaarders en vroegen hun: hoe kom ik in hemelsnaam die isolatie door? Chris Hadfield, de populaire oud-gezagvoerder van het ISS, stak ons meer dan eens een hart onder de riem met mooie muziek en goede adviezen.
Corona is een van de mooiste astronomische fenomenen waar je op kunt stuiten
Ook de hemelbestormers van Hard//hoofd bereidden zich voor op een ‘Grand Tour’ door de kosmos (al liepen zij natuurlijk altijd al met hun hoofd in de wolken). Zij namen de bus naar Bajkonoer om het tijdschrift in een hoge baan rond de aarde te lanceren. Duizenden kilometers boven het aardoppervlak reflecteren we de komende dagen op het heelal en op onszelf, op de astrologie en op de astronomie. We denken na over onze omgang met de aarde en geven toe aan ons nieuwsgierige onvermogen om de sirenenzang van het heelal te negeren. Of het ook genoeg is om corona voor een week te vergeten, zal moeten blijken.
Verrassend genoeg is corona een van de mooiste fenomenen waar we tijdens onze expeditie op zullen kunnen stuiten. Door een bizar toeval is onze aarde de enige plek in het zonnestelsel waar tijdens een zonsverduistering de betoverende, buitenste laag van de zonneatmosfeer – de corona – valt te zien. Het spotten van die magische, glimmende kroon rond de maan is een levensdoel van vele eclipse hunters, en niet zelden een levensveranderende ervaring. De zilveren gloed biedt ons een houvast van astronomische proporties: hoe donker het nu ook is, de zon blijft niet weg. Het wordt vanzelf weer licht. Het wordt vanzelf weer dag.
Een universeel fijne Kosmische Week toegewenst,
Marte Hoogenboom
Hoofdredacteur
