Sommige mensen begrijpen niet goed waarom ik zo vaak naar Rod Stewart luister. Evenmin begrijpen ze waarom de man halfnaakt een prominente plek bekleedt in de zitkamer. Mijn fascinatie voor de dandy met schorre stem is inmiddels het stadium van uit de hand gelopen grap voorbij: het is menens tussen Rod en mij.
Het begon allemaal met die beminnelijke cover van zijn Greatest Hits album uit 1979, per toeval opgevist uit een stoffige platencollectie en door een vriend lacherig in mijn handen gedrukt. Vanop de platenhoes haakte de jonge Rod in een glimmend roze colbertje zijn blik vast in de mijne en daagde me met een Mona Lisaanse glimlach uit zijn plaat op te zetten. Sindsdien zijn Rods Greatest Hits en ik onafscheidelijk. Vooral ‘Da Ya Think I’m Sexy?’ blijft bekoren na 65 keer luisteren (volgens mijn iTunes-bibliotheek): een strakke discobeat en Rod die hees fluistert “If you want my body and you think I’m sexy / Come on honey, tell me so”; wat wil een mens nog meer? Het nummer paste perfect bij de glamoureuze Hollywoodlevensstijl die Rod zich had aangemeten sinds zijn verhuis van Engeland naar LA in 1975. “Dating blonde models was his specialty”, vermeldt de website songfacts.com. Maar Rod was niet enkel een podiumpersoonlijkheid, ook muzikaal was hij een fenomeen. Hoe hij zich in ‘Sailing’ van zijn emotionele kant laat zien in zijn matroospakje, om er in ‘Hot Legs’ weer op los te rocken: Rod Stewart wordt niet voor niets “the last song and dance man” genoemd. Hij was een totaalspektakel, een muzikale dandy zoals ze ze vandaag niet meer maken. En dat is exact waarom ik zo van Rod houd.
Ik was me er vaag van bewust dat Rod Stewart nog steeds tourt en met enige regelmaat opduikt in de tabloids omwille van zijn nieuwste scharrel (ofwel is hij aan het krimpen, ofwel worden zijn veroveringen telkens langer – en jonger, blonder en rondborstiger). Maar toen ik onlangs op de videoclip van zijn laatste album stuitte, moest ik toch wel een paar keer slikken. Het ongemakkelijke gevoel bekroop me dat ik naar een melodische advertentie voor Viagra aan het luisteren was. Leuk voor Rod dat ie op z’n 69ste (!) nog een spannend seksleven heeft, maar ik vraag me toch af wie er zit te wachten op een lied als ‘Sexual Religion’ waarin opa Stewart ongegeneerd de erotische capaciteiten van zijn laatste one night stand bezingt. De videoclip maakt het er niet beter op: beelden van wellustige danseressen van minstens een halve eeuw jonger worden afgewisseld door huiselijkere scènes waarin Rod, gekleed in een hip trainingspak, zijn kleinkinderen knuffelt.
Ik wil je graag bedanken, Rod, voor alle mooie momenten van weleer. Maar nu verdienen jij en je trainingspak een rustige oude dag; achter gesloten deuren. Er bestaat een prachtig werkwoord voor dit respectabele tijdverdrijf: rentenieren. Ik rentenier, jij renteniert; laten we met z’n allen wat meer rentenieren.
