Mijn vriendin werkt in een boekwinkel. Een paar dagen in de week komt ze thuis met een stapel boeken. We hebben momenteel te kampen met serieus ruimtegebrek vanwege al dit leesvoer. Het meubilair is de deur uitgezet en de verzamelde werken van Proust en Plato dienen nu als stoelen. Misschien dat deze staat van ons huishouden mij extra prikkelbaar maakte toen ik erachter kwam dat mijn vriendin in de nieuwe Hornby begonnen was. Een boek dat ze voor de verandering op mijn verzoek uit haar winkel had meegenomen. Waarom was ze nou ook verdomme in de verkeerde trein gestapt, waardoor ze tijd had moeten doden? En waarom had ze niet een van de andere boeken die ze bij zich kunnen lezen? ‘Deze lag bovenop’ zei ze verontschuldigend. ‘Daar gaat het nu precies om!’ zei ik met bulderende stem. ‘Die volstrekte onverschilligheid. Je staat er niet eens bij stil wat het voor mij zou kunnen betekenen.’ Ik probeerde een beetje tot bedaren te komen, maar wat niet bepaald meehielp was dat mijn vriendin tijdens mijn uitbarsting een aanval van de slappe lach had gekregen. ‘Ik hoef dat stomme boek al niet eens meer te lezen!’ schreeuwde ik haar toe en verliet het huis. Een blokje om door de sneeuw zou me wel goed doen.
Wat mijn vriendin nou zo grappig had gevonden was mij eerst onduidelijk. Ik hoefde echter maar een paar pagina’s van Nick Hornby’s Juliet, Naked te lezen – ik had hem toch maar met een verbeten gezicht opengeslagen – om de ironie van de situatie te herkennen. Onze ruzie ging over dit boek, maar dit boek ging ook precies over de ruzie. Over Annie die bij de post de cd Juliet, Naked vindt - een nooit eerder uitgebrachte verzameling demo’s van de fictieve singer-songwriter Tucker Crowe - en besluit deze op te zetten voordat Duncan thuiskomt. Want het zou er toch niets toe moeten doen? Over hoe vrouwen het voor mannen kunnen verpesten. Kleine dingetjes, ogenschijnlijk kleine dingetjes. Vanuit de vrouw bekeken dan. Voor de man zijn het dingetjes van kosmisch belang. Omdat het precies de enige dingen zijn waar hij zich met volle overtuiging aan vast kan houden.
Hornby laat zien dat relaties altijd uit oorlogen van misverstanden bestaan. Maar het verhaal gaat over meer, veel meer dan dat. Over kunst bijvoorbeeld. Het verlangen naar zoiets als ‘authenticiteit’. Ook wat dat betreft houdt het mij een spiegel voor. Hoe vaak heb ik immers wel niet met opgegeven vinger bij het geruis van een geragde Bulgaarse bootleg gesteld dat dit moest zijn hoe de artiest het ‘echt’ bedoeld zou hebben? In Juliet, Naked wordt deze thematiek niet alleen vanuit Duncan en Annie, maar ook vanuit Tucker zelf bekeken. De liedjes waarmee hij een mythe werd voor internet-nerds met teveel vrije tijd, zijn voor hem relikwieën uit een periode waar hij zich niet langer mee identificeren kan. Hij gaat gebukt onder de betekenis die hij voor anderen geschapen heeft, omdat hij zelf elke betekenis is kwijt geraakt.
Hornby heeft mijn huwelijk gered. Zijn boek is het enige dat mijn geliefde en ik niet naar de Slegte hebben gebracht.
