Asset 14

Neem jezelf mee uit

Tip: ga alleen op stap

In een tijd waarin veel mensen nauwelijks ruimte in hun agenda hebben om hun beste, laat staan ál hun vrienden te zien, lijkt het misschien een raar idee om een zeldzame vrije avond op te offeren om er alleen op uit te gaan. Als er nog minstens acht onbeantwoorde WhatsApp-berichten op je wachten van mensen die je aandacht verschuldigd bent, en je je vrije avonden ook nodig hebt om bij te komen op de bank en een of andere serie te bingewatchen… dan ga je toch niet alleen naar het theater?

Of misschien toch wel? Alleen uitgaan mag dan voor velen eng, nutteloos of ongezellig lijken, eigenlijk is het, zou ik zeggen, een belangrijk ingrediënt van een gelukkig en ontwikkeld leven.

Ten eerste biedt alleen op stap gaan je de mogelijkheid nieuwe mensen te spreken. Wie met bekenden uitgaat, praat hoofdzakelijk met elkaar over hoe de film, het debat of het eten was. Je bespreekt de avond dan met een persoon die je al op een ander moment hebt geselecteerd en interessant/lief/grappig hebt bevonden. Van de rest van het publiek krijg je vaak maar weinig mee. Zo breek je nooit uit je eigen bubbel en blijf je jaren met dezelfde vrienden dezelfde soort gesprekken voeren. Met een vreemde een voorstelling of debat bespreken vergt wat oefening in initiatief nemen, maar ik beloof je dat dat snel went, en steeds minder spannend is. Er kunnen hele leuke ontmoetingen uit voortkomen die je anders nooit zou hebben gehad.

Ten tweede biedt alleen op stap gaan je de mogelijkheid je eigen gedachten wat beter te horen. Waar je in gezelschap van iemand anders je ideeën meestal meteen uitspreekt, krijgen die wanneer je alleen bent de kans om te rijpen, sudderen of ontwikkelen. Niet met inmenging van een hele andere set hersens en ervaringen, maar slechts op basis van die van jezelf. Je zal ervan versteld staan hoe diepzinnig je eigenlijk bent als je de kans krijgt.

Ten derde biedt alleen op stap gaan je de gelegenheid je eigen beste vriend(in) te worden. Dit is een status of vaardigheid waar je voor altijd wat aan zal hebben. Waar we voor onze goede vrienden vaak het beste uit de kast halen (compassie, energie, humor), zijn we voor onszelf vaak chagrijnig, hard oordelend en mokkend gezelschap van een soort waar we onze vrienden voor zouden afschermen. Met jezelf op stap gaan geeft je met een beetje oefening de gelegenheid het beste voor jezelf uit de kast te trekken. Ben je sip? Wees de steunende gezel die je troost en probeert op te vrolijken. Heb je zin in avontuur? Wees de opzwepende gezel die het gekste in je naar boven haalt. Leer je eigen beste vriend(in) te worden en je hebt diegene altijd bij je.

Dus de volgende keer als je een vrije avond hebt: negeer je telefoon, trek de deur achter je dicht en neem jezelf mee uit. Jij en je gezel zullen er geen spijt van krijgen.

 

Mail

Naomí Combrink is patriarchaatsloper, literatuur- en cultuurwetenschapper, verhalenverslaafde en weet nog steeds niet of ze zich nu schrijfster of schrijver wil noemen.

Ka-Tjun Hau is beeldredacteur bij Hard//hoofd, fotograaf en kunstscout.

Hard//hoofd is gratis en
heeft geen advertenties

Steun Hard//hoofd

Ontvang persoonlijke brieven
van redacteuren

Inschrijven

Steun de makers van de toekomst

Hard//hoofd is een vrije ruimte voor nieuwe makers. Een niet-commercieel platform waar talent online en offline de ruimte krijgt om te experimenteren en zich te ontwikkelen. We zijn bewust gratis toegankelijk en advertentievrij. Wij geloven dat nieuwe makers vooral een scherpe en eigenzinnige stem kunnen ontwikkelen als zij niet worden verleid tot clickbait en sensatie: die vrijheid vormt de basis voor originele verbeelding en nieuwe verhalen.

Steun ons

  • Foto van Marte Hoogenboom
    Marte HoogenboomHoofdredacteur
  • Foto van Mark de Boorder
    Mark de BoorderUitgever
  • Foto van Kiki Bolwijn
    Kiki BolwijnAdjunct-hoofdredacteur, chef Literair
  • Foto van Sander Veldhuizen
    Sander VeldhuizenUitgeefassistent
Lees meer
het laatste
Column: Inferno onder de roltrap

Inferno onder de roltrap

Een defecte roltrap op het station herinnert Eva eraan hoe ze als kind soms verborgen werelden en niet per se bestaande systemen waarnam. Lees meer

De nobele kunst van het missen

De nobele kunst van het missen

Marthe van Bronkhorst mist een hoop dingen in haar leven. Haarelastiekjes, de deuk in de bank die ze maakte in het vakantiehuisje, en ze kan maar niet vergeten dat Philip Freriks gestopt is met het journaal. (kom terug, Philip!). Maar waar komt dit missen vandaan?
Met (voor de laatste keer!) een illustratie van Jessica Bacuna. Lees meer

Column: Wasverzachter

Wasverzachter

Een fietstochtje met twee vrienden voert Eva naar een nieuwbouwwijk, waar het leven bij nader inzien toch zo slecht nog niet zou zijn. Lees meer

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar een kiezer wel

Marthe van Bronkhorst verdiept zich ter voorbereiding van de verkiezingen in de Archieven der Vergeten Partijen. Ook dit jaar zijn er maar liefst 37 verkiesbare partijen. Wie zijn hen voorgegaan, en zat er dan echt niet een bij die de tand des tijds had moeten overleven? Lees meer

Column: Dingen die we niet gehoord hebben

Dingen die we niet gehoord hebben

Een gehoorbeschadiging is wat Eva van den Boogaard met haar opa gemeen heeft. Verder weet ze niet veel over hem en zijn oorlogsverleden, behalve dat het opgelopen trauma ook zijn nageslacht raakte. Lees meer

Sommige dagen kun je niet oplossen

Sommige dagen kun je niet oplossen

Twee geliefden die niet in elkaar opgaan blijven individuen en in Duo Penotti is eigenlijk best veel van jezelf terug te vinden. Marthe van Bronkhorst neemt een kijkje in haar ijskast, denkt na over wat je bewaart in je vriezer en komt tot de conclusie dat er voor sommige dingen geen oplossing bestaat. Lees meer

Hoe je de maanden op je knokkels telt en andere vragen

Hoe je maanden op knokkels telt en andere vragen

Voor welke simpele zaken heb jij nooit meer opnieuw naar uitleg durven vragen? Voor Vivian MacGillavry was het maanden tellen op haar knokkels. Maar toen ze dat aan een vriendin durfde op te biechten, ontdekte ze iets moois. Lees meer

Interfriention

Interfriention

Eva van den Boogaard viert een vriendschapsjubileum met vriendin I. en blikt terug op een andere vriendschap, die kort daarvoor ten einde moest komen. Lees meer

Tip van Else Boer Wees een meeloper

Wees een meeloper

Soms is een meeloper zijn gewoon een heel goed plan. Schrijver Else Boer legt uit waarom aan de hand van haar nieuwste niet-originele hobby: schaken. Lees meer

Zonder mijn moeder

Zonder mijn moeder

Het wel of niet aanschaffen van een kunstwerk voert Eva van den Boogaard terug naar tijden waarin ze nog niet alle beslissingen zelf nam. Lees meer

Column: In de kruipruimte

In de kruipruimte

In het huis dat Eva van den Boogaard bewoont, bevindt zich een kruipruimte dat de nodige vragen oproept. Lees meer

Column: Veelzeggende kiepau

Veelzeggende kiepauto

In haar laatste column op Hard//hoofd deelt Iduna Paalman een mistroostig inzicht: hoe beter we kunnen praten, hoe minder we kunnen zeggen. Toch brengt het haar tot een hartverwarmende conclusie. Lees meer

Schuldig

Schuldig

Marthe van Bronkhorst maakt een innerlijke reis om haar overleden grootvader te gedenken, die met andere bedoelingen naar Indonesië reisde dan zij lange tijd dacht. Lees meer

 Vergeet de zomer maar (niet)

Vergeet de zomer maar (niet)

Nu fysiek reizen wereldwijd onmogelijk is, rest de verbeelding: fotograaf Cleo Goossens neemt ons mee naar de zonnige uithoeken van onze fantasie. Lees meer

Column: Rommelklanken

Rommelklanken

Het vele videobellen van de afgelopen tijd doet Eva van den Boogaard de waarde inzien van zogenaamde 'rommelklanken'. Lees meer

Tip: Laat alles vallen 1

Laat alles vallen

Annelies van Wijk onderzoekt haar fascinatie voor alledaagse objecten die onverwacht te pletter vallen. Een tip om zelf ook eens als een brokstuk te gronde te gaan, wie weet welke schoonheid er nog oprijst uit de scherven. Lees meer

Column: Zolang je maar geen zware machines bedient

Zolang je maar geen zware machines bedient

Als kind vond Iduna Paalman opvatting dat slapen voor grote mensen was en zij het dus niet nodig had. Nog steeds probeert ze af te komen van haar vooroordeel dat alleen mensen die niet genoeg van het leven houden, van slapen houden. Lees meer

Column: The mask is the face

The mask is the face

Een versleten meubelstuk zet Eva van den Boogaard tijdens haar verhuizing aan het denken over de betekenis van uiterlijk vertoon. Lees meer

Beeldspraak: The City is a Choreography

Vraag de stad eens ten dans

Fotograaf Melissa Schriek heeft oog voor het subtiele en eigenaardige ritme van de stad. 'Zodra we de straat op gaan, worden we daar deel van.' Lees meer

Column: Onherroepelijk nee

Onherroepelijk nee

Iduna Paalman leest brieven uit 1764 en herkent daar iets in: de angst voor het verlies van vrijheid. Lees meer